24 czerwca 2017
English (United Kingdom)Polish (Poland)
indeks osób (W)
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
Józef Wieniawski,

pianista, kompozytor, dyrygent i pedagog; ur. 23 maja 1837, Lublin; zm. 11 listopada 1912, Bruksela. Pochodził z rodziny muzyków. Naukę gry na fortepianie rozpoczął u matki, Reginy Wieniawskiej, następnie uczył się u lubelskiego nauczyciela Franciszka Synka. W latach 1847-50 kontynuował edukację muzyczną w konserwatorium w Paryżu, gdzie kształcił się w zakresie gry na fortepianie u Piotra Zimmermana i Antoniego Franciszka Marmontela, a w zakresie kompozycji i kameralistyki u Karola Walentego Alkana. Zakończył naukę z najwyższym wyróżnieniem. Technikę pianistyczną doskonalił następnie u Edwarda Wolffa. W 1853 roku wyjechał do Weimaru, aby kształcić się u Franciszka Liszta, a od 1856 studiował kompozycję u Adolfa Marxa w Berlinie.

Karierę pianistyczną rozpoczął wraz z bratem Henrykiem (skrzypkiem) w Paryżu około roku 1848, potem występowali w Warszawie w latach 1850-52, następnie w Kaliszu, Radomiu, Lublinie, Wilnie i Helsinkach. Przez następnych kilka lat (do roku 1857) bracia Wieniawscy prowadzili bogate życie koncertowe obfitujące w sukcesy – koncertowali w Polsce, w Rosji, na Ukrainie, w Niemczech i Belgii. W późniejszych latach Józef Wieniawski występował samodzielnie jako pianista, a także jako dyrygent.

Od 1859 roku organizował w Warszawie wieczory muzyki kameralnej i muzyczne poranki, które następnie reaktywował w 1873 roku. Od 1864 roku Józef Wieniawski był wykładowcą tzw. klas muzycznych przy oddziale Rosyjskiego Towarzystwa Muzycznego w Moskwie, a od 1866 roku – profesorem fortepianu w Konserwatorium Moskiewskim i sekretarzem rady artystycznej uczelni. Po dwóch latach zrezygnował z tej funkcji i założył prywatną szkołę muzyczną, którą prowadził przez kilka lat – miał około 700 uczniów.

W 1870 roku wrócił do Warszawy, gdzie realizował się jako pianista, dyrygent i pedagog. Był jednym z członków-założycieli Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego w 1871 roku, a w latach 1875-77 pełnił funkcję dyrektora Towarzystwa, działając w nim jednocześnie jako dyrygent i wykonawca muzyki kameralnej. W 1896 roku otrzymał godność członka honorowego WTM. W 1878 roku objął stanowisko profesora konserwatorium brukselskiego w klasie fortepianu, które piastował aż do śmierci w 1912 roku. Organizował w Brukseli koncerty kameralne i wyższe kursy fortepianowe, a od 1900 roku własne Séances de Piano.

Józef Wieniawski był jednym z najwybitniejszych pianistów drugiej połowy XIX wieku. Poprzez swoją działalność na różnych polach popularyzował muzykę polskich kompozytorów. Jako jeden z pierwszych polskich pianistów grał recitale chopinowskie. Wykonywał również utwory Moniuszki, Moszkowskiego, Wolffa, Żeleńskiego i innych polskich kompozytorów. Miał duży udział w paryskim wydaniu pieśni i III Litanii ostrobramskiej (Echos de Pologne, 1862) Moniuszki, którego twórczość niestrudzenie promował na Zachodzie. Wieniawski żywo interesował się techniką fortepianową, czego efektem było zaprojektowanie fortepianu o dwóch klawiaturach. Instrument zbudowali bracia Mangeot i zaprezentowali go w 1878 roku na wystawie światowej w Paryżu. Jego wykonania jedenastu utworów (w tym siedmiu własnych ) są nagrane na wałkach pianolowych firmy Phonola i Triphonola.

styczeń 2013 (Aleksandra Jagiełło-Skupińska)

twórczość
Twórczość kompozytorska Józefa Wieniawskiego jest obecnie niemal całkowicie zapomniana. W jego kompozycjach orkiestrowych, charakteryzujących się barwną instrumentacją i kontrastującymi partiami grup instrumentów grających w różnych rejestrach, można usłyszeć wpływy Schumanna i Mendelssohna. Natomiast utwory fortepianowe można podzielić na dwie grupy – utwory salonowe i koncertowe. W tych drugich słyszalne są wpływy Liszta i Chopina.
kompozycje
Allegro de sonate op. 2 na skrzypce i fortepian (1848) (z Henrykiem Wieniawskim)
Duo concertant na tematy z opery Łucja z Lammermoor Gaetano Donizettiego op. 6 (1850) (z Henrykiem Wieniawskim, zaginione)
Duet na motywach fińskich na skrzypce i fortepian (1851)
Duo concertant na temat rosyjskiego hymnu A. Lwowa (1851) (z Henrykiem Wieniawskim)
Polka brillante op. 11 na fortepian (1852)
2 Idylles op. 1 na fortepian (1854)
Fantaisie et Variations de concert sur des motifs de la Sonnambula de Bellini... op. 6 na fortepian (1854)
Valse de concert Des-dur op. 3 na fortepian (1854)
2 Morceaux de concert op. 9 i op. 10 na fortepian (ok. 1855)
Grand duo polonais D-dur op. 5 na skrzypce i fortepian (1855) (z Henrykiem Wieniawskim)
Tarantelle e-moll op. 4 na fortepian (ok. 1855)
Valse de salon F-dur op. 7 na fortepian (ok. 1855)
Pensée fugitive op. 8 na fortepian (1856)
Uwertura D-dur na orkiestrę (1856?)
Adagio e rondo giocoso na fortepian (1857)
Fantaisie brillante na fortepian (przed 1858)
Koncert g-moll op. 20 na fortepian i orkiestrę (1858)
Pieśń bez słów es-moll na fortepian (1858)
Polonaise C-dur op. 13 na fortepian (ok. 1858)
Souvenir d'une valse F-dur op. 18 na fortepian (1858)
Menuet D-dur z żywego obrazu scenicznego Szlachectwo na fortepian (1859)
Pieśń wiosenna op. 17 nr 1 na głos i fortepian (1859)
Rondeau g-moll op. 15 na fortepian (1859)
Souvenir de Lublin. Romance variée op. 12 na fortepian (1859)
Impromptu H-dur op. 19 na fortepian (1860)
Modlitwa do najświętszej Maryi Panny Ostrobramskiej op. 16 na głos i fortepian lub organy (po 1860)
Sonata h-moll op. 22 na fortepian (1860)
Polonaise triomphale As-dur op. 21 na fortepian (1862)
Uwertura E-dur op. 28 (1862)
8 Mazurkas op. 23 na fortepian (ok. 1865)
8 Romances sans paroles op. 14 na fortepian (1869)
Deuxième Etude de concert A-dur op. 36 na fortepian (ok. 1875)
Deuxième Impromptu F-dur op. 34 na fortepian (ok. 1875)
Deuxième Tarantelle a-moll op. 35 na fortepian (ok. 1875)
Etude de concert G-dur op. 33 na fortepian (ok. 1875)
Fantaisie et fugue b-moll op. 25 na fortepian (ok. 1875)
Sonata d-moll op. 24 na skrzypce i fortepian (ok. 1875)
Sonata E-dur op. 26 na wiolonczelę i fortepian (ok. 1875)
Troisième Polonaise gis-moll op. 27 na fortepian (1879)
Deuxième Valse de concert E-dur op. 30 na fortepian (1880)
Kwartet a-moll op. 32 na 2 skrzypiec, altówkę i wiolonczelę (ok. 1880)
4 Gesänge op. 38 na głos i fortepian (ok. 1883-7?)
Ballade es-moll op. 31 na fortepian (1884)
Barcarolle B-dur op. 29 na fortepian (1884)
Nocturne e-moll op. 37 na fortepian (1884)
Pieśń jesienna op. 17 nr 2 na głos i fortepian (1884)
Trio G-dur op. 40 na fortepian, skrzypce i wiolonczelę (ok. 1885)
Fantaisie op. 42 na 2 fortepiany lub 2 fortepiany i orkiestrę (ok. 1886)
Sur l'Océan. Contemplation dis-moll op. 28 na fortepian (1887)
Uwertura Guillaume le Taciturne op. 43 (1887)
6 pièces romantiques op. 39 na fortepian (po 1889)
Mazourka de concert D-dur op. 41 na fortepian (?)
24 Etudes de mécanisme et de style op. 44 na fortepian (ok. 1890)
Rêverie Es-dur op. 45 nr 1 na fortepian (ok. 1890)
Symfonia D-dur op. 49 (1890)
Valse-Caprice A-dur op. 46 na fortepian (ok. 1890)
4-me Polonaise G-dur op. 48 na fortepian (ok. 1895)
6 Gesänge op. 47 na 2 głosy żeńskie (ok. 1895)
6 Lieder op. 50 na głos i fortepian (?)
Uwertura Wilhelm Orański (1897)
Klavierstücke (Morceaux) op. 51 na fortepian (1898)
Uwertura Suite romantique op. 41 (ok. 1905)
o naskontaktnasi mecenasi

Copyright © 2002-2011 Polskie Centrum Informacji Muzycznej
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.

Informujemy, że strona polmic.pl korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z polityką prywatności. Użytkownicy naszego serwisu mogą określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w swojej przeglądarce. Korzystając z naszej strony, wyrażają oni zgodę na używanie cookie.

Akceptuję pliki cookie z tej strony.

EU Cookie Directive Module Information