03 września 2014
English (United Kingdom)Polish (Poland)

LEGENDA

Gwiazdki * przy tytułach kompozycji oznaczają, że partytura utworu (wydana lub kserokopia rękopisu) znajduje się w zbiorach bibliotecznych Polskiego Centrum Informacji Muzycznej.

Tadeusz Baird

postać

dnia

Tadeusz

Baird

Tadeusz Baird Works for Orchestra

płyta

dnia

Tadeusz Baird

Works for Orchestra

Baird Tadeusz Wariacje bez tematu

kompozycja

dnia

Baird Tadeusz

Wariacje bez tematu

Literska Barbara Tadeusz Baird. Kompozytor, dzieło, recepcja

książka

dnia

Literska Barbara

Tadeusz Baird. Kompozytor, dzieło, recepcja

NOWA MUZYKA POLSKA

Logowanie



JSTOR online

JSTOR
Chcesz wejść?
Skontaktuj się z nami!

 

kompozytorzy (R)
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
Witold Rowicki, właściwie Witold Kałka, Witold Kałka-Rowicki; dyrygent, skrzypek i kompozytor; ur. 26 lutego 1914, Taganrog (Rosja); zm. 1 października 1989, Warszawa. Repatriowany do Polski w 1923. Lata szkolne spędził w Żywcu i Nowym Sączu. W 1931 podjął studia w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego w Krakowie w klasie skrzypiec Artura Malawskiego, które później kontynuował u Stanisława Mikuszewskiego oraz teorię pod kierunkiem Michała Juliana Piotrowskiego i Bolesława Wallek-Walewskiego. Studia ukończył w 1938. Po dyplomie otrzymał stanowisko profesora gry na skrzypcach w macieżystej uczelni.
Jeszcze w czasie studiów grał w Orkiestrze Filharmonii Krakowskiej oraz występował jako solista i kameralista. Jako dyrygent zadebiutował w 1933. Lata okupacji spędził w Krakowie, gdzie organizował koncerty symfoniczne, którymi sam dyrygował, a także był altowiolistą w Orkiestrze Generalnego Gubernatorstwa. W latach 1942-44 studiował w Krakowie dyrygenturę u Rudolfa Hindemitha oraz teorię i kompozycję pod kierunkiem Zdzisława Jachimeckiego. W tym czasie używał nazwiska Kałka-Rowicki, przyjmując drugi człon po rodzinie ciotki, u której się wychowywał, a które w grudniu 1948 stało się oficjalnie jego właściwym nazwiskiem. W styczniu 1945 został kierownikiem muzycznym Rozgłośni Polskiego Radia w Krakowie. W lutym tego samego roku objął analogiczne stanowisko w Katowicach, gdzie zorganizował szesnastoosobowy zespół instrumentalny, zalążek przyszłej Wielkiej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia. Do października 1947 był dyrektorem artystycznym Wielkiej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia, a po powrocie Grzegorza Fitelberga do kraju jego zastępcą. Z orkiestrą tą koncertował w latach 1948-50 w Polsce (Warszawa, Kraków i Wrocław), jak również w Czechosłowacji, Rumunii i na Węgrzech.
Obok pracy artystycznej prowadził ożywioną działalność jako przewodniczący Związku Zawodowego Muzyków i Związku Zawodowego Pracowników Polskiego Radia okręgu Śląsko-Dąbrowskiego w Katowicach. We wrześniu 1950 został powołany na stanowisko dyrektora artystycznego Państwowej Filharmonii w Warszawie, w której zreorganizował orkiestrę symfoniczną. W lipcu 1953 utworzył przy Filharmonii Warszawskiej Małą Orkiestrę Symfoniczną, w celu popularyzacji muzyki w zakładach pracy, szkołach i ośrodkach pozawarszawskich. Zespołem tym dyrygowali jego asystenci: Stefan Marczyk i Jerzy Procner. Zainicjował także cykle koncertów, które wśród melomanów cieszyły się wielką popularnością (Béla Bartók w Filharmonii Narodowej, Symfonie Beethovena, Symfonie Czajkowskiego, Symfonie Brahmsa, Jan Sebastian Bach, Karol Szymanowski, Muzyka francuska). W latach 1952-54 prowadził klasę dyrygentury w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. Jego uczniami byli m.in.: Władysław Kabalewski, Franciszek Klimczak i Andrzej Markowski. Później prowadził Międzynarodowe Kursy Dyrygenckie w Wiedniu. W 1955 otrzymał III nagrodę w kategorii wokalno-instrumentalnej za kantatę Pieśni walki i pokoju na bas (baryton), chór mieszany, chór dziecięcy i orkiestrę symfoniczną (1954) na konkursie kompozytorskim V Festiwalu Młodzieży i Studentów w Warszawie. W tym samym roku ze względów zdrowotnych ustąpił ze stanowiska dyrektora artystycznego Filharmonii Narodowej i zajął się kompozycją. W 1956 został ponownie dyrygentem Wielkiej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach, a w 1957 pierwszym dyrygentem Filharmonii Krakowskiej. We wrześniu 1958 wrócił do Filharmonii Narodowej na stanowisko dyrektora artystycznego i dyrygenta-szefa. W latach 1965-66 był równocześnie dyrektorem artystycznym Opery Warszawskiej. W czerwcu 1977 odszedł na emeryturę, ale jeszcze wielokrotnie występował z Orkiestrą Filharmonii Narodowej i odbył trzykrotnie tournées po Francji, RFN, Austrii, Szwajcarii i NRD. W latach 1983-85 był dyrektorem artystycznym Bamberger Symphoniker w RFN.
Witold Rowicki został uhonorowany wieloma odznaczenia i nagrodami, m.in.: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1947), Orderem Sztandaru Pracy II klasy (1950), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1954), Orderem Sztandaru Pracy I klasy (1959, 1977), Nagrodą Związku Kompozytorów Polskich (1962), trzykrotnie Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki (1963, 1977, 1983), Grand Prix National du Disque w Paryżu i Montevideo (1966), Nagrodą „Zasłużony Działacz Kultury” (1972), Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1974), Złotą Odznaką SPAM (1975), Nagrodą Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji (1983).
Był członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej.
aktualizacja: sierpień 2005
www.witoldrowicki.com

Strona internetowa o Artyście:
www.witoldrowicki.com
Na stronie dostępny jest komplet informacji o Dyrygencie, w tym zdjęcia, materiały audio, wideo, przygotowane specjalnie ciekawostki.
Większość prezentowanych na niej materiałów do tej pory nie była publikowana.
kompozycje
Dwadzieścia pięć pieśni świeckich i religijnych na głos i fortepian (1939-42)
Kwartet smyczkowy (1941)
Suita w dawnym stylu na orkiestrę smyczkową (1942)
Sonata w starym stylu na wiolę d’amore i klawesyn (1942)
Koncert na fagot i orkiestrę smyczkową (1943)
Mazurek na fortepian (1945)
Pieśni walki i pokoju, kantata na bas (baryton), chór mieszany, chór dziecięcy i orkiestrę symfoniczną (1954)
Symfonia (1956)
Koncert na orkiestrę (1976)
Kolędy na głos i fortepian (ok. 1945)
Piosenka żołnierzy Czarneckiego na baryton, chór żeński, chór męski (ad libitum) i orkiestrę (ok. 1950)
Ty jesteś Warszawo na chór mieszany i orkiestrę (ok. 1950)
Mazurek na orkiestrę symfoniczną (ok. 1950)
Sarabanda na kwartet smyczkowy (ok. 1950)
Menuet na kwartet smyczkowy (ok. 1950)
Hejze ino fijołecku leśny na głos i orkiestrę (przed 1947)
literatura wybrana
Mrygoń Adam Rowicki Witold.w: Encyklopedia Muzyczna PWM (część biograficzna pod red. Elżbiety Dziębowskiej), t. „pe-r”, PWM, Kraków 2004
o naskontaktnasi mecenasi

Copyright © 2002-2011 Polskie Centrum Informacji Muzycznej
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.

Informujemy, że strona polmic.pl korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z polityką prywatności. Użytkownicy naszego serwisu mogą określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w swojej przeglądarce. Korzystając z naszej strony, wyrażają oni zgodę na używanie cookie.

Akceptuję pliki cookie z tej strony.

EU Cookie Directive Module Information