24 kwietnia 2014
English (United Kingdom)Polish (Poland)

LEGENDA

Gwiazdki * przy tytułach kompozycji oznaczają, że partytura utworu (wydana lub kserokopia rękopisu) znajduje się w zbiorach bibliotecznych Polskiego Centrum Informacji Muzycznej.

Jacek Rogala

postać

dnia

Jacek

Rogala

- Nine Visions. Chamber Music from Canada & Poland

płyta

dnia

-

Nine Visions. Chamber Music from Canada & Poland

Bacewicz Grażyna  Pensieri notturni

kompozycja

dnia

Bacewicz Grażyna

Pensieri notturni

Robinson Ray, Winold Allen A Study of the Penderecki St. Luke Passion

książka

dnia

Robinson Ray, Winold Allen

A Study of the Penderecki St. Luke Passion

NOWA MUZYKA POLSKA

Logowanie



JSTOR online

JSTOR
Chcesz wejść?
Skontaktuj się z nami!

 

kompozytorzy (S)
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
Paweł Szymański, kompozytor; ur. 28 marca 1954, Warszawa. Studiował kompozycję u Włodzimierza Kotońskiego (1974-78) i Tadeusza Bairda (1978) w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, którą ukończył z wyróżnieniem. W 1976 brał udział w Międzynarodowej Letniej Akademii Muzyki Dawnej w Innsbrucku, a w latach 1978, 1980 i 1982 – w Międzynarodowych Kursach Wakacyjnych Nowej Muzyki w Darmstadt. Współpracował ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia (1979-81), z Niezależnym Studiem Muzyki Elektroakustycznej (1982-84) i Studiem Muzyki Elektronicznej Akademii Muzycznej w Krakowie (1983). Dzięki stypendium im. Herdera w latach 1984-85 kontynuował studia u Romana Haubenstocka-Ramatiego w Wiedniu. Był również stypendystą Deutscher Akademischer Austauschdienst w Berlinie (1987-88), gdzie pracował w Studiu Elektronicznym Technische Universität.
Paweł Szymański jest laureatem wielu konkursów kompozytorskich. W 1979 otrzymał I nagrodę Konkursu Młodych Związku Kompozytorów Polskich za Gloria na chór żeński i zespół instrumentalny (1979). Ten sam utwór w 1981 zajął IV miejsce w kategorii utworów młodych kompozytorów na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu. W 1985 kompozycja Lux aeterna na głosy i instrumenty (1984) zdobyła jedną z nagród w Konkursie Kompozytorskim Muzyki Sakralnej, organizowanym przez Internationale Bachakademie w Stuttgarcie. W 1988 Partita III na klawesyn amplifikowany i orkiestrę (1985-86) zwyciężyła w Konkursie Kompozytorskim im. Benjamina Brittena w Aldeburgh. W 1993 Związek Kompozytorów Polskich przyznał Pawłowi Szymańskiemu swoją doroczną nagrodę. W styczniu 1994 otrzymał Wielką Nagrodę Fundacji Kultury, a w maju tego samego roku utwór Miserere na głosy i instrumenty (1993) został przedstawiony przez Program II Polskiego Radia na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu i znalazł się w grupie utworów rekomendowanych. W 1995 zdobył główną nagrodę Konkursu Międzynarodowej Fundacji Muzyki Polskiej za motet In Paradisum na chór męski (1995).
Muzyka Pawła Szymańskiego jest wykonywana na całym świecie (m.in. w Austrii, Wielkiej Brytanii, Kanadzie, Danii, Niemczech, Francji, Holandii, Japonii, na Węgrzech, Meksyku, Szwecji, we Włoszech, Stanach Zjednoczonych). Wiele utworów powstało na zamówienie europejskich instytucji i festiwali oraz zostało prawykonanych przez światowej sławy wykonawców. Do nich należy m.in. Partita IV na orkiestrę (1986) – napisana na zamówienie północnoirlandzkiej rozgłośni BBC dla festiwalu muzyki współczesnej „Sonorities ’87”, organizowanego przez Queen’s University w Belfaście, prawykonania na tym festiwalu dokonała Ulster Orchestra pod dyrekcją Lionela Frienda; A Study of Shade na małą orkiestrę (1989) – skomponowane na zamówienie Aldeburgh Festival, gdzie utwór został po raz pierwszy wykonany przez Britten-Pears Orchestra, dyrygował Richard Bernas; quasi una sinfonietta na orkiestrę kameralną (1990) – dla zespołu London Sinfonietta, który prawykonał kompozycję w Queen Elizabeth Hall pod batutą Arturo Tamayo; Sixty-Odd Pages na orkiestrę kameralną (1991) – zamówione przez Südwestfunk Baden-Baden i prawykonane podczas Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień” przez Südwestfunk Sinfonieorchester Baden-Baden, dyrygowaną przez Mathiasa Bamerta; Pięć utworów na kwartet smyczkowy (1992) – powstałych na zamówienie rozgłośni BBC w Bristolu, pierwszy raz wykonanych również podczas Festiwalu „Warszawska Jesień” – grał Kwartet Śląski; Koncert na fortepian i orkiestrę (1994) – skomponowany na zamówienie Radio France i tam też prawykonany przez Ewę Pobłocką i Wielką Orkiestrę Symfoniczną Polskiego Radia pod dyrekcją Antoniego Wita; Recalling a Serenade na klarnet, dwoje skrzypiec, altówkę i wiolonczelę (1996) – napisane na zamówienie Kuhmo Chamber Music Festival, w ramach którego prawykonania dokonał klarnecista Kari Kriikku i Kwartet Śląski.
twórczość
Twórczość Pawła Szymańskiego od chwili napisania w roku 1978 Partity II – pracy dyplomowej zamykającej okres studiów u Włodzimierza Kotońskiego – jest niezwykle jednorodna stylistycznie. Sam kompozytor stwierdził, że wcześniej poszukiwał wciąż nowych inspiracji, od Partity II natomiast obraca się w kręgu określonych idei muzycznych. „Wszystko, co robię od tego czasu, jest eksploracją tego obszaru” – mówi. Ten obszar można określić jako tworzenie nowego kontekstu z elementów języka tradycji. Wyjściowy materiał dźwiękowy utworów Szymańskiego ma korzenie w przeszłości, często nawiązuje do baroku, ale zawsze jest komponowany. W drugiej fazie procesu twórczego kompozytor to dźwiękowe tworzywo przetwarza, nadaje mu nową stukturę i proponuje słuchaczowi swoistą grę muzycznymi konwencjami. „Współczesny artysta, w tym i kompozytor – mówi Paweł Szymański – znajduje się w okowach dwóch skrajności. Z jednej strony grozi mu bełkot, jeżeli całkowicie odrzuci tradycję, z drugiej zaś może popaść w banał, jeśli za bardzo się na nia zapatrzy. To jest paradoks uprawiania sztuki dzisiaj. Jakie jest z takiej sytuacji wyjście? Skoro nie można całkowicie uwolnić się od banału, to trzeba z tym banałem prowadzić pewną grę, traktować go jako tworzywo, pozwalające na zachowanie pewnych elementów konwencji, ale równocześnie za pomocą cudzysłowu, metafory, paradoksu osiągnąć do niego odpowiedni dystans. Efektem takich zabiegów może być pewna mieszanina środków, prowadząca do eklektyzmu, który w czasach awangardy był napiętnowany i odrzucony, w dużej mierze słusznie. Dziś wraca i podszywa się pod postmodernizm. Jest wszakże do zastosowania wiele sposobów, aby nie popaść w eklektyzm, mimo uprawiania gry z tradycją. Dla mnie takim ważnym sposobem jest naruszanie reguł znanego języka, tworzenie nowego kontekstu z elementów języka tradycji.” („Studio” 1996 nr 9)
Muzyka Pawła Szymańskiego jest niezwykle wyrafinowana, poddana zawsze ścisłej dyscyplinie technicznej. Mimo to zdumiewa różnorodnością emocji i nastrojów, sięgających od zmysłowej gry dźwiękowej do metafizycznej zadumy.
kompozycje
Epitafium na dwa fortepiany * (1974)
Kwartet smyczkowy * (1975)
Limeryki [wersja I] na skrzypce i klawesyn * (1975)
Partita I na orkiestrę (1976)
Kyrie na chór chłopięcy i orkiestrę * (1977)
Intermezzo na 2 flety, perkusję, 4 skrzypiec, 3 altówki, 2 wiolonczele i kontrabas * (1977)
Partita II na orkiestrę (1977-78)
Dziesięć utworów na trio smyczkowe * (1979)
Gloria na chór żeński i zespół instrumentalny * (1979)
Limeryki [wersja II] na flet, skrzypce i wiolonczelę * (1979)
La folia na taśmę (1979)
... under the plane tree na taśmę (1980)
Cztery utwory liturgiczne na sopran i orkiestrę * (1980-81)
Villanelle na kontratenor, 2 altówki i klawesyn * (1981)
Sonata na smyczki i perkusję * (1982)
Dwa utwory na kwartet smyczkowy * (1982)
Appendix for solo piccolo and chamber ensemble * (1983)
Dwie konstrukcje iluzoryczne na klarnet, wiolonczelę i fortepian * (1984)
Lux aeterna na głosy i instrumenty * (1984)
Partita III na klawesyn amplifikowany i orkiestrę * (1985-86)
Partita IV na orkiestrę * (1986)
Trop na fortepian * (1986)
Dwie etiudy na fortepian * (1986)
Through the Looking Glass... I for chamber orchestra * (1987)
Through the Looking Glass... II for tape (1988)
A Study of Shade [version I] for small orchestra (1989)
A Kaleidoscope for M.C.E. [version I] for cello * (1989)
Fuga na fortepian * (1990)
quasi una sinfonietta na orkiestrę kameralną * (1990)
Sixty-Odd Pages for chamber orchestra * (1991)
A due na dwoje skrzypiec * (1991)
A Study of Shade [version II] for orchestra * (1992)
Two Studies for orchestra * (1992)
Pięć utworów na kwartet smyczkowy * (1992)
Miserere na głosy i instrumenty * (1993)
Trzy utwory na 3 flety proste z akompaniamentem metronomu * (1993)
Dwa preludia na fortepian * (1994)
Through the Looking Glass... III [version I] for harpsichord (1994)
Through the Looking Glass... III [version II] for harpsichord and string quartet (1994)
A Kaleidoscope for M.C.E. [version II] for violin * (1994)
Muzyka filmowa na orkiestrę * (1994-96)
Film Music na orkiestrę (1994-96)
SONAT(IN)A na fortepian * (1995)
In Paradisum, motet na chór męski * (1995)
Dwie melodie na fortepian * (1995)
Bagatelle für A.W. für Geige, Klarinette, Tenorsaxophon und Klavier * (1995)
Recalling a Serenade for clarinet, 2 violins, viola and cello * (1996)
Viderunt omnes fines terrae na chór chłopięcy i zespół (1998)
Fotografia z przyjęcia urodzinowego (Kwartet Śląski z cieniem Bartóka) na kwartet smyczkowy (1998)
Preludium i Fuga na fortepian (2000)
Une Suite de Pièces de Clavecin par Mr. Szymański (2001)
Trzy pieśni do słów Trakla [wersja I] na sopran i orkiestrę kameralną (2002)
Trzy pieśni do słów Trakla [wersja II] na sopran i fortepian (2002)
Chlorophaenhylohydroxipiperidinofluorobutyrophaenon na zespół kameralny i inne dźwięki (2002)
Compartment 2, Car 7 na wibrafon, skrzypce, altówkę i wiolonczelę (2003)
Trzy pieśni do słów Trakla [wersja III] na alt i fortepian (2004)
Concerto a 4 na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian (2004)
Singletrack na fortepian (2005)
Qudsja Zaher, opera w 2 aktach (2005)
Gigue na wiolonczelę solo (2006)
Ceci n'est pas une ouverture na orkiestrę (2007)
.Eals(Oomsu) na orkiestrę (2009)
a piú corde na harfy i fortepian (2010)
ΦΥΛΑΚΤΗΡΙΟΝ (PHYLAKTERION) na szesnaście głosów i instrumenty perkusyjne (2011)
Cztery tańce heweliańskie na organy i dwa pozytywy (2011)
literatura wybrana
Gdzie się mieści dusza?.– z Pawłem Szymańskim rozmawia Mieczysław Kominek, „Studio” 1996 nr 9, s. 8-11.
Rozwiązać łamigłówkę....– z Pawłem Szymańskim rozmawia Marta Ługowska, „Ruch Muzyczny” 1986 nr 18, s. 3-5.
Chłopecki Andrzej Surkonwencjonalna muzyka Pawła Szymańskiego, „Polish Culture” 1998 nr 3, s. 38.
Cieślik Joanna Szymański – meandry ewolucji, „Ruch Muzyczny” 1997 nr 21, s. 6-9.
Homma Martina Paweł Szymański.w: Komponisten der Gegenwart (Hg. Hanns-Werner Heister, Walter-Wolfgang Sparren), edition text + kritik, München 1992–
Nikolska Irina Postmodernizm w interpretacji Pawła Szymańskiego.w: Muzyka polska 1945-1995 (red. Krzysztof Droba, Teresa Malecka, Krzysztof Szwajgier), Akademia Muzyczna w Krakowie, Kraków 1996
Szymański Paweł Autorefleksja.w: Przemiany techniki dźwiękowej, stylu i estetyki w polskiej muzyce lat 70. (red. Leszek Polony), Akademia Muzyczna w Krakowie, Kraków 1986
Szymański Paweł From Idea to Sound: A Few Remarks on my Way of Composing.w: From Idea to Sound (red. Anna Czekanowska, Miloš Velimirović, Zbigniew Skowron), Fundacja Zjednoczonej Europy, Kraków 1993
Thomas Adrian Szymański Paweł.w: The New Grove Dictionary of Music and Musicians. Second Edition (ed. Stanley Sadie), vol. 24, Macmillan Publishers Limited, London 2001
Łabuś Katarzyna Krupowicz i Szymański: dwa oblicza surkonwencjonalizmu w polskiej muzyce współczesnej (1), "Muzyka21" 2009 nr 5, s. 33
o naskontaktnasi mecenasi

Copyright © 2002-2011 Polskie Centrum Informacji Muzycznej
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.

Informujemy, że strona polmic.pl korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z polityką prywatności. Użytkownicy naszego serwisu mogą określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w swojej przeglądarce. Korzystając z naszej strony, wyrażają oni zgodę na używanie cookie.

Akceptuję pliki cookie z tej strony.

EU Cookie Directive Module Information