24 maja 2017
English (United Kingdom)Polish (Poland)

LEGENDA

Gwiazdki * przy tytułach kompozycji oznaczają, że partytura utworu (wydana lub kserokopia rękopisu) znajduje się w zbiorach bibliotecznych Polskiego Centrum Informacji Muzycznej.

Józef Wieniawski

postać

dnia

Józef

Wieniawski

Józef Wieniawski Sonaty

płyta

dnia

Józef Wieniawski

Sonaty

NOWA MUZYKA POLSKA

Logowanie



JSTOR online

JSTOR
Chcesz wejść?
Skontaktuj się z nami!

 

kompozytorzy (B)
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
Tadeusz Baird,

kompozytor i pedagog; ur. 26 lipca 1928, Grodzisk Mazowiecki; zm. 2 września 1981, Warszawa. Studia w zakresie kompozycji rozpoczął w czasie okupacji u Bolesława Woytowicza i Kazimierza Sikorskiego. Po wojnie – w latach 1947-51 – kontynuował je u Piotra Rytla i Piotra Perkowskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. Ponadto studiował grę na fortepianie u Tadeusza Wituskiego i przez trzy lata muzykologię na Uniwersytecie Warszawskim. Był jednym z inicjatorów i twórców odbywającego się od 1956 Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”. Od 1974 wykładał kompozycję w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. W 1977 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego i objął katedrę kompozycji. Od 1976 był przewodniczącym polskiej sekcji SIMC, od 1979 – członkiem Akademie der Künste w Berlinie.
Tadeusz Baird jest laureatem wielu nagród krajowych i zagranicznych. W 1958 za Cztery eseje na orkiestrę (1958) otrzymał I nagrodę na Konkursie im. G. Fitelberga. Trzykrotnie uzyskał I miejsce na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu (1959 – za Cztery eseje; 1963 – za Wariacje bez tematu na orkiestrę symfoniczną, 1961-62; 1966 – za Cztery dialogi na obój i orkiestrę kameralną, 1964). Otrzymał również trzykrotnie Nagrodę Państwową (1951 – za Symfonię nr 1, 1950; 1964 – za całokształt twórczości; 1970 – za Symfonię nr 3, 1969 i Pięć pieśni na mezzosopran i orkiestrę kameralną do słów Ireny Poświatowskiej, 1968), Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki (1962 – za Erotyki 6 pieśni na sopran i orkiestrę symfoniczną do słów Małgorzaty Hillar, 1960-61), Nagrodę Muzyczną miasta Kolonii (1963), doroczną Nagrodę Związku Kompozytorów Polskich za całokształt twórczości (1966), Nagrodę im. Sergiusza Kusewickiego (1968), Nagrodę Artystyczną m.st. Warszawy (1970), Nagrodę Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego w Nowym Jorku (1971), Nagrodę im. Arthura Honeggera (1974), medal im. Jeana Sibeliusa (1976), Nagrodę Prezesa Rady Ministrów oraz medal Komisji Edukacji Narodowej (1979). W 1981 został pośmiertnie odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy.

twórczość

Tadeusz Baird wyróżnia się wśród współczesnych kompozytorów polskich szczególnym szacunkiem dla tradycji. Przejawia się on w niezwykle subtelnym nawiązywaniu do muzyki minionych epok, spośród których Baird upodobał sobie zwłaszcza romantyzm, barok i renesans. Kompozytor stosuje archaizację brzmienia, wykorzystuje dawne zwroty melodyczne, ale oddziaływuje równiez w sferach mniej uchwytnych - emocji, wrażeń, ekspresji. Pieczołowicie dba o piękno współbrzmień, z ogromnym smakiem zestawia dźwiękowe barwy. Nie rezygnuje jednak z nowoczesnego języka kompozytorskiego, lecz umiejętnie łączy go z elementami tradycji. A cała muzyka Bairda jest przeniknięta niezwykle silnie pierwiastkiem lirycznym, który przejawia się najwyraźniej w rozwiniętej melodyce jego utworów. One są w najpiękniejszym tego słowa znaczeniu śpiewne. Jest utwór Tadeusza Bairda, w którym wszystkie wymienione cechy jego muzyki występują równocześnie i w całej okazałości. Są to przejmująco piękne Cztery sonety miłosne do słów Williama Szekspira w przekładzie Macieja Słomczyńskiego na baryton i orkiestrę, napisane w 1956 roku. Niewiele jest dzisiaj muzyki tak głęboko lirycznej, niezwykle ekspresyjnej, wreszcie tak intensywnie subiektywnej.

Strona internetowa o kompozytorze: www.baird.polmic.pl

kompozycje
Sonatina na fortepian nr 1 * (1949)
Sinfonietta na orkiestrę * (1949)
Koncert na fortepian i orkiestrę * (1949)
Uwertura w dawnym stylu na orkiestrę (1950)
Symfonia nr 1 * (1950)
Colas Breugnon suita w dawnym stylu na orkiestrę smyczkową z fletem * (1951)
Mała suita dziecięca na fortepian * (1952)
Sonatina na fortepian nr 2 * (1952)
Uwertura giocosa na orkiestrę * (1952)
Symfonia nr 2 (Sinfonia quasi una fantasia) * (1952)
Trzy pieśni do tekstów starowłoskich na sopran, 3 altówki i wiolonczelę * (1952)
Dwa kaprysy na klarnet i fortepian * (1953)
Koncert na orkiestrę * (1953)
Suita liryczna 4 pieśni na sopran z towarzyszeniem orkiestry symfonicznej do słów Juliana Tuwima * (1953)
Dwie pieśni miłosne na sopran i fortepian (1953)
Dwie pieśni na chór mieszany * (1953)
Ballada o żołnierskim kubku na baryton, głos recytujący, chór mieszany i orkiestrę do słów Stanisława Strumph-Wojtkiewicza (1954)
Cztery preludia na fagot i fortepian * (1954)
Pięć piosenek dla dzieci na głos żeński i fortepian * (1955)
Cassazione per orchestra * (1956)
Divertimento na flet, obój, klarnet i fagot * (1956)
Biegną wody potoku na chór mieszany a cappella * (1956)
Kwartet smyczkowy * (1957)
Cztery eseje na orkiestrę * (1958)
Ekspresje na skrzypce i orkiestrę * (1958-59)
Egzorta do tekstów starohebrajskich na głos recytujący, chór mieszany i orkiestrę symfoniczną * (1959-60)
Erotyki 6 pieśni na sopran i orkiestrę symfoniczną do słów Małgorzaty Hillar * (1960-61)
Etiuda na orkiestrę wokalną, perkusję i fortepian * (1961)
Pieśni truwerów na alt (lub mezzosopran) z towarzyszeniem 2 fletów i wiolonczeli * (1963)
Jutro dramat muzyczny w jednym akcie do libretta Jerzego S. Sito * (1964-66)
Cztery pieśni na mezzosopran i orkiestrę kameralną do wierszy Vesny Parun * (1966)
Cztery nowele na orkiestrę kameralną * (1967)
Sinfonia breve na orkiestrę * (1968)
Pięć pieśni na mezzosopran i orkiestrę kameralną do słów Haliny Poświatowskiej * (1968)
Symfonia nr 3 * (1969)
Goethe-Briefe kantata na baryton, chór mieszany i orkiestrę * (1970)
Play for string quartet * (1971)
Psychodrama na orkiestrę * (1972)
Koncert na obój i orkiestrę * (1972-73)
Elegeia na orkiestrę * (1973)
Sceny (Rozmowa, spór i pojednanie) na wiolonczelę, harfę i orkiestrę * (1976-77)
Wariacje w formie ronda na kwartet smyczkowy * (1978)
Canzona na orkiestrę * (1980)
Głosy z oddali 3 pieśni na baryton i orkiestrę do słów Jarosława Iwaszkiewicza * (1981)
literatura wybrana
„Muzyka” 1984 nr 1/2 [numer specjalny poświęcony twórczości Tadeusza Bairda]
Grzenkowicz Izabella Tadeusz Baird. Rozmowy, szkice, refleksje, PWM, Kraków 1998
Jasińska-Jędrosz Elżbieta Spuścizna Tadeusza Bairda w Archiwum Kompozytorów Polskich BUW, "Ruch Muzyczny" 2004 nr 22, s. 5
Tarnawska-Kaczorowska Krystyna Tadeusz Baird, Ars Nova, Poznań 1995
Tarnawska-Kaczorowska Krystyna Tadeusz Baird. Glosy do biografii, PWM, Kraków 1997
Tarnawska-Kaczorowska Krystyna (red.) Tadeusz Baird - sztuka dźwięku, sztuka słowa. Materiały sympozjum, Sekcja Muzykologów ZKP, Warszawa 1982
Zieliński Tadeusz A. Tadeusz Baird, PWM, Kraków 1966
o naskontaktnasi mecenasi

Copyright © 2002-2011 Polskie Centrum Informacji Muzycznej
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.

Informujemy, że strona polmic.pl korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z polityką prywatności. Użytkownicy naszego serwisu mogą określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w swojej przeglądarce. Korzystając z naszej strony, wyrażają oni zgodę na używanie cookie.

Akceptuję pliki cookie z tej strony.

EU Cookie Directive Module Information