polmic logo 2009 250

newsletter
FB 50
III Festiwal Kwadrofonik
14–15 grudnia 2017, Warszawa
III Międzynarodowy Festiwal Chóralny Muzyki Adwentowej i Świątecznej „Mundus Cantat Sopot”
15–17 grudnia 2017 roku, Sopot
II Album muzyki współczesnej dla młodych wykonawców
16 grudnia 2017, Wrocław
I Międzynarodowy Konkurs Duetów Organowych „Per organo a quattro mani”
15–20 kwietnia 2018, Nowy Sącz

kompozytorzy (Ł)

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U W Y Z Ł

Paweł Łukaszewski,

kompozytor; ur. 19 września 1968, Częstochowa. Syn Wojciecha Łukaszewskiego. W 1987 ukończył z wyróżnieniem Państwowe Liceum Muzyczne w Częstochowie. Studiował w Akademii Muzycznej w Warszawie: w latach 1987-92 w klasie wiolonczeli Andrzeja Wróbla oraz w latach 1991-95 w klasie kompozycji Mariana Borkowskiego (dyplom z wynikiem celującym). W 1994 ukończył również Studium Menadżerów Kultury przy Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, a w 1996 – dwuletnie Podyplomowe Studium Chórmistrzowskie przy Akademii Muzycznej w Bydgoszczy (dyplom z oceną celującą). Podczas studiów uczestniczył ponadto w wielu kursach specjalizacyjnych, m.in. w Kursie Muzyki Komputerowej w Warszawie (1992), w Wakacyjnych Kursach dla Młodych Kompozytorów w Kazimierzu Dolnym (1992, 1993), Kursie Muzyki Współczesnej w Krakowie (1993) i Kursie Muzycznej Grafiki Komputerowej w Warszawie (1993-95).
Paweł Łukaszewski prowadzi aktywną działalność jako organizator życia muzycznego. Od 1992 pełnił funkcję Prezesa Stowarzyszenia oraz od 2004 Dyrektora Organizacyjnego Międzynarodowego Festiwalu „Musica Sacra”. W latach 1992-93 był Sekretarzem Koła Młodych Związku Kompozytorów Polskich, a w latach 1995-2013 Sekretarzem Zarządu Stowarzyszenia „Laboratorium Muzyki Współczesnej” w Białymstoku. W latach 2001-2002 pełnił funkcję Redaktora Naczelnego miesięcznika „Muzyka21”.
Jego utwory wykonywane były we Francji, Niemczech (Festiwal „Unerhörtemusik” w Berlinie), we Włoszech (Festival Internazionale di Musica Contemporanea „Musica Viva” w Rzymie), Belgii, Monaco, Wielkiej Brytanii, Szwecji, Islandii, Danii, Kanadzie (5th Edmonton New Music Festival), Stanach Zjednoczonych, Chinach oraz w Polsce, (m.in. na Festiwalach: Muzyki Sakralnej „Gaude Mater” w Częstochowie, „Forum Młodych Kompozytorów” w Krakowie, „Muzyka w Starym Krakowie”, „Wratislavia Cantans”, „Laboratorium Muzyki Współczesnej” w Białymstoku, „Warszawskie Spotkania Muzyczne”, „Legnica Cantat”, „Conversatorium Muzyki Organowej” w Legnicy, „Dni Muzyki Ryszarda Bukowskiego” we Wrocławiu), "Warszawska Jesień".
Jego utwory zostały zarejstrowane na ponad 100 płytach CD. 

Jego twórczość kilkakrotnie wyróżniono prestiżową Nagrodą Muzyczną Fryderyk: w 2005 roku jako dyrygent Chóru Katedry Warszawsko-Praskiej "Musica Sacra" otrzymał nagrodę w kategorii "Album Roku. Muzyka Wokalna" za album trzypłytowy (3 CD: Włodek Pawlik: Misterium Stabat Mater; Brahms & Mendelssohn; Arcydzieła muzyki chóralnej); w 2008 jako kompozytor w kategorii "Album Roku. Muzyka Symfoniczna i Koncertująca" za autorską płytę Sacred music; w 2012 w kategoriach „Album Roku. Muzyka Chóralna i Oratoryjna” za płytę Łukaszewski & Bembinow: Kolędy i pastorałki oraz „Album Roku. Muzyka Współczesna” za płytę New Polish Music for Choir; w 2013 – w kategorii „Artysta Roku"; w 2015 – w kategorii „Album Roku. Muzyka Kameralna” za płytę Paweł Łukaszewski. Musica Sacra 5; w 2016 – w kategoriach „Album Roku. Muzyka Chóralna, Oratoryjna i Operowa” za płytę DVD Musica caelestis oraz „Album Roku. Muzyka Współczesna” za płytę DVD Symphony for Providence; w 2017 - w kategorii "Album Roku. Muzyka Kameralna" za płytę Musica Profana 1 oraz w kategorii "Album Roku. Muzyka Współczesna" za krążek Paweł Łukaszewski. IV Symfonia – Symfonia o Bożym Miłosierdziu.
Wielokrotnie przyznawano mu stypendia, m.in. Stypendium Urzędu Miasta Częstochowy (1993), Stypendium ZAiKS-u (1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2001, 2003), Stypendium Fundacji im. Prof. Bogdana Suchodolskiego w Warszawie (1995) oraz Stypendium Funduszu Promocji Twórczości przy Ministrze Kultury i Sztuki (1996).
Za swoją twórczość kompozytorską otrzymał wiele nagród i wyróżnień, m.in. w 1988 – wyróżnienie na Konkursie Wspólnoty Akademickiej w Krakowie za Modlitwę na chór mieszany a cappella (1988), w 1994 – II nagrodę na II Forum Młodych Kompozytorów w Krakowie za Winterreise oraz wyróżnienie na Konkursie Młodych Kompozytorów im. Tadeusza Bairda za Arrampicata na orkiestrę (1992), w 1995 – I nagrodę ufundowaną przez „Orfeo” – Fundację Bogusława Kaczyńskiego na Konkursie Akademii Muzycznej w Warszawie również za Arrampicata, w 1996 – II nagrodę na V Konkursie Kompozytorskim im. Adama Didura w Sanoku za Recordationes de Christo moriendo na mezzosopran i orkiestrę kameralną (1996), w 1998 – II nagrodę na 27 Międzynarodowym Konkursie Florilege Vocal de Tours we Francji za Dwa motety wielkopostne na chór mieszany a cappella (1995), a w 2003 – dwie III nagrody ex aequo na Konkursie Kompozytorskim „Pro Arte” we Wrocławiu.

Kompozytor sezonu 2010/2011 Filharmonii Narodowej. Bierze udział w pracach jury konkursów kompozytorskich, m.in. w Arezzo, Rimini, Moskwie, Bukareszcie i na Malcie oraz w Polsce (Katowice, Bydgoszcz, Legnica, Warszawa, Częstochowa, Poznań).

Ponadto został uhonorowany Nagrodą Prezydenta Miasta Częstochowy za twórczość kompozytorską (1995), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1998), Nagrodą im. św. Brata Alberta (2006), Brązowym Medalem Gloria Artis (2011), Nagrodą Prymasa Polski (2011), Medalem Pro Masovia (2014) i Orphee d’Or (2014), Nagrodą im. Jerzego Kurczewskiego (2015), Nagrodą Feniks (2017), Nagrodą św. Michała Sopoćki (2017).

Od roku 1996 do 2001 pra­co­wał jako asy­stent w Katedrze Kompozycji Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina, gdzie w 2000 uzy­skał tytuł naukowy dok­tora, a w roku 2006 tytuł naukowy dok­tora habi­li­to­wa­nego w zakre­sie kom­po­zy­cji. Od grud­nia 2010 pra­cuje na sta­no­wi­sku pro­fe­sora naukowo-dydaktycznego. W roku 2014 otrzymał tytuł naukowy profesora sztuk muzycznych. W kadencji 2016-2020 prof. Paweł Łukaszewski pełni funkcję prorektora ds. nauki UMFC.

aktualizacja: listopad 2017 (wa)
Strona internetowa kompozytora: www.lukaszewski.org.uk

Kontakt
e-mail:
lukaszewski@chopin.edu.pl

twórczość

„W okresie Wielkiego Postu w kościołach katolickich odprawia się nabożeństwa Drogi Krzyżowej. Nic zatem dziwnego, że prawykonanie takiego nabożeństwa skomponowanego przez mistrza współczesnej muzyki sakralnej – Pawła Łukaszewskiego zgromadziło w Filharmonii komplet słuchaczy. Nie można było wymarzyć sobie lepszego programu w tym właśnie czasie. (...) całą muzykę Łukaszewskiego uznać wypada za idealną oprawę dla szczególnych uroczystości kościelnych. I jeżeli miałoby dzisiaj sens narzucanie jakiegoś indywidualnego stylu nowoczesnej muzyki sakralnej obowiązującego w kościele, za jaki w XVI stuleciu uznano styl Palestriny, wskazałbym właśnie na styl Pawła Łukaszewskiego reprezentowany w jego licznych kompozycjach sakralnych włącznie z Via Crucis. Gdybyż taką muzykę lub o zbliżonej chociażby jakości można było częściej słyszeć w naszych świątyniach... (...)
Łukaszewski, mimo młodego wieku, ma olbrzymi dorobek zwłaszcza w dziedzinie muzyki chóralnej, w której porusza się z wielką swobodą, kształtując to tworzywo w zgodzie z prawdą własnego stylu, naturalnością języka i przebiegami o niezwykle głębokiej ekspresji. Zwykle te cechy warsztatowe osiąga się w fazie pełnej dojrzałości twórczej, po wielu latach pracy. Łukaszewski osiągnął to już dawno, co świadczy o niepowszednim formacie jego talentu.
Via Crucis Łukaszewskiego jest kompozycją trwającą 56 minut. Rozwija się na zasadzie «megaronda», tj. wielkiego ronda, gdzie każdą z czternastu stacji poprzedza i zamyka bardzo podobna muzyka (na wzór refrenu), złożona z formuły nazwy stacji (chóralne głosy męskie), inwokacji: Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste... (chóralne głosy żeńskie) oraz na koniec lamentacji Któryś za nas cierpiał rany... (chóralne głosy żeńskie) i instrumentalne interludia, w moim odczuciu symbolizujące przejścia między Stacjami (na tle niskich burdonów blachy pośpiesznie kroczą jakby poplątane, skandowane dźwięki fletów, obojów i klarnetów). Takich elementów «mowy dźwięków» jest w tej muzyce więcej (o tym niżej). Do momentów konsolidujących formę zaliczyłbym jeszcze uderzenia (od jednego do czternastu), które słuchacz mniej więcej od trzeciego – czwartego uderzenia rozpoznaje jako swoistą numerację Stacji i dalej po prostu czeka już na nie, jako na coś stałego. Nie widziałem partytury ale wydaje mi się, że również te wymienione wyżej «stałe» elementy dzieła, są subtelnie wariantowane w swej fakturze i środkach wyrazowych tworząc swoistą «różnorodność jedności». Najsilniejszą odrębność można było bez trudu dostrzec w Stacjach zdjęcia z krzyża i złożenia do grobu (wyciszona dynamika w refrenach przechodzenia między stacjami oraz w uderzeniach «numerujących» te stacje).
W takich dziełach jak Via Crucis można zauważyć wiele elementów archaizacji języka kompozytorskiego; uzasadnione podejrzenia budziłby zupełny ich brak. W samej warstwie brzmieniowej są to liczne burdony podkreślające surowość klimatu harmonicznego (rodem gdzieś z wczesnego organum Hucbalda i Guidona z Arezzo), częste stosowanie surowego brzmienia blachy i wysokich, niejako średniowiecznych «piszczałek» (flety, oboje, klarnety w odcinkach przejść między stacjami) i ogólna szorstkość (cierpkość) brzmienia; w warstwie melodycznej – surowe recytatywy i melodeklamacje, a także frazy przywołujące na myśl śpiewy synagogalne (zwłaszcza w Stacjach VIII i XIII); w fakturze chóralnej opozycyjność: głosy żeńskie – głosy męskie na wzór dawnych śpiewów antyfonalnych (we wszystkich «refrenowych» partiach chóralnych, a także niektórych partiach «treściowych», np. Stacje III, VII). Kompozytor świadomie nawiązał też do praktyki figur retorycznych, maksymalnie «wizualizując» swój język dźwiękowy osiągając dzięki temu tak plastyczne obrazy jak w Stacjach: III (sekwencja inwokacji pojedynczych głosów chóru a cappella z wydłużonymi w formę burdonów ostatnimi sylabami), VII (eksklamacje obrazujące jęki, westchnienia męczonego Chrystusa), IX («błądzące» dźwięki obrazujące słowa Izajasza Wszyscyśmy pobłądzili jak owce), X i XI (kulminacja męki w ukrzyżowaniu ma swój odpowiednik w dramatycznym poruszeniu muzyki, rozedrganiu faktury chóralno-orkiestrowej), w Stacjach konania, zdjęcia z krzyża i złożenia ciała do grobu – rozrzedzenie, zamrożenie («śmierć») wydarzeń muzycznych. Ponadto w tej faktycznie ostatniej Stacji Drogi Krzyżowej uderza nas melodia smutnej kolędy-kołysanki Jezus malusieńki. Ten cytat symbolizuje zapewne narodzenie do nowego życia w chwili śmierci ciała). Cytaty takie mają swoje uzasadnienie ekspresyjne, formalne, ideowe, także i teoretyczne (jako tzw. «locus exemplorum»). Weszły już do tradycji muzyki polskiej (np. u Pendereckiego cytaty kolędy Cicha noc w II Symfonii (Christmas Symphony), pieśni Święty Boże, Święty mocny... w Polskim Requiem (Recordare), Boże, coś Polskę... w Te Deum, cytaty u Henryka M. Góreckiego (Muzyka staropolska, II i III Symfonia), Wojciecha Kilara (Krzesany, Siwa mgła, Bogurodzica) i in.
O ile w tych partiach «refrenowych» kompozytor nałożył sobie świadomie samoograniczające rygory, to w czternastu stacjach i piętnastej, spełniającej rolę kody, mogliśmy śledzić i – co ważniejsze – przeżywać narastający dramatyzm dzieła, osiągający swoje apogeum w Stacjach na Golgocie (X – XIV) i finalnej Stacji XV (Zmartwychwstania). Mimo ogólnie przyjętego założenia pewnego ascetyzmu, a może właśnie dlatego (mówiąc mało można powiedzieć znacznie więcej, niż mówiąc wiele) zostajemy wciągnięci bez reszty w rozwój akcji, nie doświadczając ani przez moment znużenia. Dzieje się tak dlatego, iż kompozytor zna tajniki psychologii percepcji dużych (długich) form i wypracował dla nich swój własny zespół środków formalnych. Stosowanie odcinków refrenowych, niby takich samych, a jednak zawsze nieco innych, niejako kasuje w naszej pamięci to wszystko, co już się zdarzyło stawiając słuchacza po każdej Stacji jakby przed nowym utworem. W mojej percepcji utworu taką funkcję «reset» spełniał w pewnym sensie amorficzny odcinek przechodzenia od Stacji do Stacji. W zasadniczych odcinkach «treściowych» (11 razy opartych na słowach Ewangelii, a trzy na słowach Księgi Izajasza) akcja muzyczna jest niezwykle bogata i zróżnicowana: od dość ascetycznych przebiegów opartych tylko na partiach narracyjnych (mówionych bądź melodeklamowanych), poprzez Stacje chóralne a cappella, aż do bardzo dramatycznych wykorzystujących bogaty aparat chóralno-orkiestrowy (Stacje X, XI i XV). (...)”

Stanisław Olędzki
recenzja koncertu z 8 marca 2002

kompozycje

Akwarele na fortepian (1984-86)
Sześć utworów do słów poetów polskich na chór mieszany (1988-94)
W mojej Ojczyźnie, dwie pieśni na głos męski i fortepian (1989-2000)
Dwa preludia na fortepian (1989-92)
Litania I – do Madonny Treblińskiej na mezzosopran, chór mieszany, 2 trąbki, dzwony i organy (1990)
Capriccio for P.P. per violino solo * (1991)
Quasi sonata per clarinetto e pianoforte (1991)
One Week in London na taśmę (1992)
Arrampicata per orchestra (1992)
Trzy pieśni na mezzosopran i fortepian * (1992)
Le jeux de l’amour et du hasard na taśmę (1992)
Kolędy na chór mieszany a cappella * (1992-2001)
Ave Maria na dwa chóry mieszane (1992-2003)
The Dusk na taśmę (1993)
Aragena na sopran, wiolonczelę i przetworzenia elektroniczne * (1993)
Osiem piosenek dla dzieci na jednogłosowy chór dziecięcy (lub głos solo) i fortepian (1993)
Winterreise per orchestra ad archi * (1993)
Utwory sakralne na chór mieszany a cappella (1993-2003)
Stabat Mater a tre gruppi di cori femminili (1994)
Dominum benedicite in aeternum... per ottoni, batteria e coro misto (1994)
Kwartet smyczkowy nr 1 * (1994)
Dwa motety wielkopostne per coro misto a cappella (1995)
Vesperae pro defunctis [wersja I] per coro gregoriano, due cori misti, organo piccolo, organo grande ed orchestra (1995)
Kruk w kąpieli na trzygłosowy chór dziecięcy (1995-2002)
Vesperae pro defunctis [wersja II] na baryton, chór i orkiestrę (1995-2011)
Antiphone na chór mieszany a cappella * (1995-99)
Warszawski wiatr na chór mieszany (1996)
Koncert na organy i orkiestrę smyczkową (1996)
Recordationes de Christo moriendo na mezzosopran i orkiestrę kameralną (1996)
Pieśni kościelne na głos (lud) i organy (1996-2000)
Dwie pieśni sakralne na baryton (lub bas) i fortepian (1996-2005)
Beatus vir na chór mieszany (1996-2007)
Gaudium et spes na sopran, chór mieszany i orkiestrę (1997)
Koncert na orkiestrę smyczkową „Bronisław Huberman in memoriam” (1997)
Missa pro Patria na sopran, mezzosopran, chór mieszany z solistami, perkusję i orkiestrę instrumentów dętych (1997)
Symfonia nr 1 – Symphony of Providence na sopran, mezzosopran, chór mieszany i orkiestrę (1997-2003)
Antiophonae na chór żeński (1997-2004)
Symfonia nr 1 „Symphony of Providence” na sopran, mezzosopran, baryton, narratora i orkiestrę (1997-2008)
Kolędy na chór żeński a cappella (1998-2001)
Souvenir I na organy (1999)
Souvenir II na fortepian (1999)
Jesu Christi prostrationes na chór mieszany (1999)
Via crucis na kontratenor, tenor, baryton, recytatora, chór mieszany i orkiestrę (2000)
Dwa motety na Boże Narodzenie na chór żeński (2000)
Divertimento na orkiestrę smyczkową (2000-2005)
Litania II – do św. Klemensa [wersja I] na sopran solo, chór mieszany i orkiestrę smyczkową (2001-2002)
Litania II – do św. Klemensa [wersja II] na sopran solo, chór mieszany i organy (2001-2002)
Trzy modlitwy prawosławne na chór żeński (2001-2003)
Stadium na fortepian (2002)
Hommage à Edith Stein na chór mieszany (2002)
Haiku na sopran i fortepian (2002)
Elogium – pomordowanym w Katyniu na baryton, wiolonczelę (lub fagot), dzwony i orkiestrę smyczkową (2002-2005)
Symfonia nr 2 – Festinemus amare homines na dwa soprany solo, dwa chóry mieszane, dwa fortepiany i orkiestrę (2002-2005)
Ave maris stella na chór mieszany (2003)
Psalmus 102 na chór mieszany (2003)
Moai na flet solo (2003)
Litania III – do Męczenników Międzyrzeckich na sopran, skrzypce, chór mieszany i orkiestrę smyczkową (2003)
Exsultet na sopran, mezzosopran, chór żeński i orkiestrę (2003)
Gloria Gentis – Beatus vir Zygmunt Szczęsny-Feliński na chór żeński (2003)
Litania de Sanctis Martyribus na sopran, skrzypce (lub wiolonczelę), chór mieszany i orkiestrę (2003-2013)
Salvete flores Martyrum na dwa chóry żeńskie, dwa fortepiany i perkusję (2004)
Kwartet smyczkowy nr 3 (2004)
Offertorium na organy (2004)
Sinfonietta na orkiestrę smyczkową (2004)
Veni Creator na dwa chóry mieszane (2004)
Messa per voci e fiati (2004)
Pearl of Wisdom na dwa fortepiany (2005)
Magnificat na wiolonczelę i chór mieszany (2005)
Concerto for String Orchestra (2006)
Divertimento na orkiestrę kameralną (2006)
Trinity concerto na orkiestrę (2006)
Magnificat and Nunc dimittis na saksofony, perkusję, chór mieszany i smyczki (2007)
Terra nova et caelum novum [wersja I] na chór mieszany i smyczki (2007)
Nunc dimittis na chór mieszany (2007)
Terra nova et caelum novum [wersja II] na chór mieszany (2007)
Concertino for piano and brass (2007)
Un cadeau na czelestę, marimbafon, klawesyn, fortepian i organy (2007)
Souvenir III for marimbaphone (2007)
Souvenir IV for harpsichord (2007)
Souvenir V for celesta (2007)
Et expecto resurrectionem mortuorum na sopran, mezzosopran, baryton, chór mieszany i orkiestrę (2008)
Miserere na sopran, chór mieszany i orkiestrę (2008)
Two funeral psalms na chór mieszany (2008)
Genome na orkiestrę smyczkową (2008)
Piano Concerto (2008)
Utopia na orkiestrę (2008)
Piano Trio (2008)
Sacerdos et Pontifex [wersja I] na chór mieszany, małe organy i wielkie organy (2008)
Sacerdos et Pontifex [wersja II] na chór mieszany i organy (2008)
Małe concertino no. 1 na wiolonczelę i fortepian * (2008)
Laudate Dominum na chór żeński i organy (2009)
Pięć żałobnych pieśni kurpiowskich [wersja I] na chór mieszany (2009)
Salve Regina na dwa chóry mieszane (2009)
Adagietto na dużą orkiestrę smyczkową (2009)
Concertino for Organ and Brass (2009)
3rd Symphony – Symphony of Angels na sopran, chór i orkiestrę (2010)
Missa de Maria a Magdala na sopran, baryton, chór, organy i orkiestrę * (2010)
Luctus Mariae na sopran, mezzosopran, klawesyn i orkiestrę smyczkową (2010)
Pięć żałobnych pieśni kurpiowskich [wersja II] na chór mieszany i orkiestrę (2010)
Cena Domini na na chór mieszany (2010)
Responsoria Tenebrae na sześć głosów męskich (2010)
Icon na organy (2010)
Dwa sonety po śmierci na baryton i fortepian (2010)
Małe concertino no. 2 na wiolonczelę i fortepian * (2010)
Vesperae pro defunctis na baryton, chór mieszany, organy i orkiestrę  (2011)
Motette na chór mieszany  (2011)
Lamentationes na chór mieszany  (2011)
Ave Maria, gratia plena na chór żeński i kwartet smyczkowy  (2011)
Lenten music na sześć saksofonów  (2011)
Resurrectio na mezzosopran, tenor, baryton, chór mieszany i orkiestrę  (2012)
Prayer to the Guardian Angel na chór mieszany z kuleczkami chińskimi i harfą (2012)
Deus misereatur nostri na chór (2012)
Three orthodox prayers na chór mieszany (2012)
Advent music na orkiestrę smyczkową  (2012)
Luctus Mariae na sopran i organy (2012)
Daylight declines na chór  (2013)
Oratio pro adventus na chór  (2013)
Idiom na flet i organy (2013)
Piano quintet (2013)
Lux aeterna na chór i zespół instrumentalny  (2013)
Kwintet fortepianowy (2013)
Requiem na sopran, bas, chór i orkiestrę (2013-2014)
5th Symphony - Symphonie concertante na fortepian i orkiestrę (2013-2016)
Cantate Domino na chór (2014)
Ego sum pastor bonus na chór (2014)
Shakespeare's Sonnet Weary with toil, I haste to my bed (Sonet XXVII) na sekstet wokalny (2015)
Hosanna na chór mieszany i organy (2015)
Missa brevis na chór żeński, dzwony i organy (lub orkiestrę kameralną) (2015)
Shakespeare's Sonnet Like as the waves (Sonet LX) na chór (2015)
Rosary prayer na chór mieszany (2015)
Veni Sancte Spiritus na 2 chóry mieszane (2015)
Prawdy Ukryte, trzy pieśni do słów Jarosława Iwaszkiewicza na sopran i fortepian (2015)
4th Symphony - Symphony on the Mercy of God na solistów, chór dziecięcy, chór mieszany i orkiestrę symfoniczną  (2016)
De caritate na obój, fortepian, chór mieszany i smyczki (2016)
Ubi caritas na chór (2016)
Accordion Concerto (2017)
Neopolis Concerto (2017)
Lullaby na flet i harfę (2017)
Wind Quartet (2017)
Wings Concerto, koncert na dwa flety i orkiestrę (2017)

literatura wybrana

Łukaszewski Marcin Tadeusz Łukaszewski Paweł w: Almanach Kompozytorów Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie, t. I, Akademia Muzyczna w Warszawie, Warszawa 2004