24 listopada 2014
English (United Kingdom)Polish (Poland)

LEGENDA

Gwiazdki * przy tytułach kompozycji oznaczają, że partytura utworu (wydana lub kserokopia rękopisu) znajduje się w zbiorach bibliotecznych Polskiego Centrum Informacji Muzycznej.

Krzysztof Penderecki

postać

dnia

Krzysztof

Penderecki

Krzysztof Penderecki  Wszystkie dzieła chóralne

płyta

dnia

Krzysztof Penderecki

Wszystkie dzieła chóralne

Penderecki Krzysztof Quartetto per archi no 2

kompozycja

dnia

Penderecki Krzysztof

Quartetto per archi no 2

Tomaszewski  Mieczysław Krzysztof Penderecki i jego muzyka. Cztery eseje / Krzysztof Penderecki and his Music. Four Essays

książka

dnia

Tomaszewski Mieczysław

Krzysztof Penderecki i jego muzyka. Cztery eseje / Krzysztof Penderecki and his Music. Four Essays

NOWA MUZYKA POLSKA

Logowanie



JSTOR online

JSTOR
Chcesz wejść?
Skontaktuj się z nami!

 

kompozytorzy (S)
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
Marek Stachowski, kompozytor i pedagog; ur. 21 marca 1936, Piekary Śląskie; zm. 3 grudnia 2004, Kraków. W latach 1963-68 studiował kompozycję pod kierunkiem Krzysztofa Pendereckiego oraz teorię muzyki w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, którą ukończył z wyróżnieniem.
Laureat wielu konkursów kompozytorskich, m.in. Międzynarodowego Konkursu Fundacji „Gaudeamus” (1968), Konkursu im. Artura Malawskiego (1968, I nagroda), Międzynarodowego Konkursu „Komitetu Solidarności” w Skopje (1969), Konkursu im. Karola Szymanowskiego (1974, I nagroda). Trzykrotnie został wyróżniony na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu: w 1974 – za utwór Neusis II na 2 zespoły wokalne, perkusję, wiolonczele i kontrabasy (1968), w 1979 – za utwór Divertimento na kameralną orkiestrę smyczkową (1978) oraz w 1990 – za III Kwartet smyczkowy (1988). W 1976 otrzymał Nagrodę Muzyczną Miasta Mönchengladbach, w 1979 – Nagrodę Miasta Krakowa, w 1981 – Nagrodę II stopnia Ministra Kultury i Sztuki, w 1984 – Nagrodę Związku Kompozytorów Polskich, w 1989 – Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki za twórczość dla dzieci, w 1990 – Nagrodę Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego w Nowym Jorku, w 1996 – Nagrodę Wojewody Krakowskiego, w 1997 – Nagrodę Fundacji Ruth i Ray Robinson „Excellence in Teaching”, w 1999 – Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, w 2000 – Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki, w 2001 – Złoty Medal Ministra Obrony Narodowej „Za zasługi dla Obronności Kraju”.

Poza komponowaniem Marek Stachowski zajmował się pracą dydaktyczną. Od 1967 prowadził klasę kompozycji w Akademii Muzycznej w Krakowie, gdzie w latach 1993-99 oraz od 2002 pełnił również funkcję rektora. W 1981 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W 1975 wykładał kompozycję na Uniwersytecie w Yale, w 1978 – na letnich kursach w Durham, a od 1979 w Instytucie Muzykologii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Prowadził także seminaria podczas Gaudeamus Music Week w 1979 i 1984 oraz kursy kompozytorskie w Rubin Academy of Music and Dance w Jerozolimie w 1987. W 1994 wygłosił cykl wykładów na uniwersytetach w Korei Południowej. Zasiadał w jury wielu międzynarodowych konkursów kompozytorskich i wykonawczych.

Strona internetowa o kompozytorze: www.marekstachowski.pl

twórczość
Droga twórcza Marka Stachowskiego obrazuje jak w pigułce koleje losu muzyki polskiej w II połowie XX wieku. W 1963 roku, w czasie studiów u Krzysztofa Pendereckiego Marek Stachowski pisze I Kwartet smyczkowy o klasycznej niemal formie i neoklasycznej stylistyce. W „dorosłej” muzyce polskiej czas neoklasycyzmu minął wprawdzie już dość dawno i od kilku lat niepodzielnie rządzi sonorystyczna awangarda, ale i w twórczości rozwijającego się szybko studenta jej charakterystycne cechy wkrótce się pojawią. Tak jest choćby w następnym utworze na kwartet smyczkowy, Musica per quarttto d’archi z 1965 roku, w którym odnaleźć można echa Trenu ofiarom Hiroszimy, Polymorphii i Fluorescencji Pendereckiego. Warto jednak zwrócić uwagę, że idea sonoryzmu nie przybiera u Stachowskiego nigdy ekstremalnej postaci. Nietypowe sposoby artykulacji czy śmiałe efekty brzmieniowe w postaci klasterów, szmerów i skomplikowanych wielodźwięków łagodzone są zazwyczaj mniej lub bardziej tradycyjnymi układami harmonicznymi. Nowe środki są przez kompozytora traktowane jako środki właśnie, a nie jako cel sam w sobie.
Kulminacją sonoryzmu Marka Stachowskiego jest z pewnością Poème sonore z roku 1975 roku, ale jest to zarazem ostatni utwór „okresu sonorystycznego” w jego twórczości. Właśnie w połowie lat siedemdzuiesiatych następuje w niej wyraźny odwrót od haseł awangardy. Powstałe w roku 1978 Divertimento jest niemal manifestem „nowego klasycyzmu”. Ale znów trzeba zwrócić uwagę, że postawa Marka Stachowskiego nie jest ekstremalna. Wiele z wypracowanych w okresie sonorystycznym środków kompozytor zachowuje, łącząc je z elementami neotonalności i klasycznej polifonii. Muzyka Stachowskiego nie traci przy tym swoich charakterystycznych rysów: cechuje ją przejrzystość konstrukcji, elegancja brzmieniowa i wyrazisty nastrój. O preferencjach stylistycznych Stachowskiego wiele mówią trzy utwory zdradzające zainteresowania kompozytora kulturą środziemnomorską: Choreia na orkiestrę symfoniczną (1980), Madrigali dell’estate na głos i trio smyczkowe (1984) i Ody safickie na mezzosopran i wielką orkiestrę symfoniczną (1985). Wszystkie tworzą niezwykle subtelny nastrój.
kompozycje
Kwartet smyczkowy nr 1 (1963)
Pięć zmysłów i róża na głos i 4 instrumenty * (1964)
Musica da camera na flet, wiolonczelę, harfę i perkusję (1965)
Musica per quartetto d’archi * (1965)
Najdzielniejszy z rycerzy, opera dla dzieci w 3 aktach na sopran, tenor, 2 barytony, bas, chór mieszany i orkiestrę (1965)
Musica con una battuta del tam-tam na orkiestrę (1966)
Ricercar 66 na organy koncertujące i orkiestrę kameralną (1966)
Sequenze concertanti na wielką orkiestrę symfoniczną (1968)
Neusis II na 2 zespoły wokalne, perkusję, wiolonczele i kontrabasy * (1968)
Chant de l’espoir na głos recytujący, sopran, baryton, chór chłopięcy, chór mieszany i wielką orkiestrę symfoniczną (1969)
Irisation na wielką orkiestrę symfoniczną * (1969-70)
Audition na flet, wiolonczelę i fortepian * (1970)
Extensions na fortepian (1971)
Słowa... na głosy solo, chór mieszany i wielką orkiestrę symfoniczną (1971)
Kwartet smyczkowy nr 2 * (1972)
Musique solennelle na orkiestrę symfoniczną * (1973)
Śpiewy thakuryjskie na chór mieszany i orkiestrę (1974)
Poème sonore na orkiestrę symfoniczną * (1975)
Ptaki na sopran i instrumenty * (1976)
Odys wśród białych klawiszy dla dzieci na fortepian * (1979)
Quartetto da ingresso * (1980)
Choreia na orkiestrę symfoniczną * (1980)
Symfonia pieśni tęsknotą uświęconych na sopran, chór mieszany i orkiestrę (1981)
Amoretti na głos, lutnię i viola da gamba * (1981-82)
Pezzo grazioso na kwintet dęty * (1982)
Madrigali dell’estate na głos i trio smyczkowe * (1984)
Capriccio per orchestra (1984)
Ody safickie na mezzosopran i wielką orkiestrę symfoniczną (1985)
Musique en quatre scènes na klarnet i kwartet smyczkowy (1987)
Concerto per violoncello ed orchestra d’archi (1988)
Jubilate Deo na chór mieszany i organy (1988)
Kwartet smyczkowy nr 3 (1988)
Chamber Concerto na flet, klarnet, skrzypce, wiolonczelę, perkusję i fortepian (1989)
Magiczne kuranty, muzyczna baśń dla dzieci (1989)
Z księgi nocy I, II, III na orkiestrę symfoniczną * (1990-2000)
Sonata per archi * (1991)
Tre intermezzi per trio d’archi * (1993-94)
Musica festeggiante per quartetto d’archi * (1995)
Quodlibet per trio a fiato (1995)
Tastar e canzona per violoncello e pianoforte (1996)
Cinq petites valses na fortepian (1997-98)
Jeu parti na skrzypce i fortepian (1998)
Sinfonietta per archi * (1998)
Concerto per viola ed orchestra d’archi * (1998)
Trio na klarnet, wiolonczelę i fortepian (1999)
Recitativo e la preghiera [wersja I] na wiolonczelę i orkiestrę smyczkową (1999)
Adagio ricordamente [wersja I] na wiolonczelę i fortepian (1999)
Vivat Maj! 3 Maj! na chór mieszany a cappella (1999)
Marsz wolności na chór mieszany a cappella (1999)
Trio na klarnet, wiolonczelę i fortepian (1999-2000)
Recitativo e la preghiera [wersja II] na wiolonczelę i fortepian (2000)
Campanae Cracovienses na 25 dzwonów krakowskich kościołów (2000)
Kwartet smyczkowy nr 4 „Quando resta l’estate” (2001)
Trzy interludia na klarnet i fortepian (2001)
Felicitamento na kwartet smyczkowy (2001)
Concertino claricellato na klarnet, wiolonczelę i orkiestrę smyczkową (2001)
Adagio ricordamente [wersja II] na wiolonczelę i orkiestrę smyczkową (2001)
Concerto per percussioni ed orchestra (2002)
Miroir du Temps (Hommage à Olivier Messiaen) na skrzypce, klarnet, wiolonczelę i fortepian (2002-2003)
literatura wybrana
Słuchacz nie jest mi obojętny.- Marek Stachowski odpowiada na pytania Ewy Gajkowskiej, „Ruch Muzyczny” 1996 nr 12, s. 10-13
Bilica Krzysztof Wspominając Marka Stachowskiego, "Ruch Muzyczny" 2009 nr 26, s. 30-31
Polony Leszek Twórczość Marka Stachowskiego. Przyczynek do syntezy.w: Muzyka polska 1945-1995 (red. Krzysztof Droba, Teresa Malecka, Krzysztof Szwajgier), Akademia Muzyczna w Krakowie, Kraków 1996
Polony Leszek Wspomnienie o Marku Stachowskim, "Ruch Muzyczny" 2005 nr 1, s. 6-7
Płoskoń Kazimierz Marek Stachowski. Katalog tematyczny utworów, Akademia Muzyczna w Krakowie, Kraków 2004
Thomas Adrian Stachowski Marek.w: The New Grove Dictionary of Music and Musicians. Second Edition (ed. Stanley Sadie), vol. 24, Macmillan Publishers Limited, London 2001
o naskontaktnasi mecenasi

Copyright © 2002-2011 Polskie Centrum Informacji Muzycznej
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.

Informujemy, że strona polmic.pl korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z polityką prywatności. Użytkownicy naszego serwisu mogą określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w swojej przeglądarce. Korzystając z naszej strony, wyrażają oni zgodę na używanie cookie.

Akceptuję pliki cookie z tej strony.

EU Cookie Directive Module Information