polmic logo 2009 250

newsletter
FB 50
„Tak idzie się do Boga” – dramat muzyczny o św. Wojciechu
4 listopada 2017, Gdańsk
XXVII Międzynarodowy Festiwal Młodych Laureatów Konkursów Muzycznych
8–25 października 2017 roku, Katowice
„Mózg Festival”
XIII Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej i Sztuk Wizualnych
Recital wokalny w Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina
25 października 2017 roku, Warszawa
XXV Festiwal Muzyki Kameralnej „Kwartet Śląski i jego goście”
15–26 listopada 2017 roku

omówienia utworów (Z)

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T V W X Z Ł


Długosz Magdalena

Zakopane Liryki


na klarnet elektronicznie modyfikowany i komputerową warstwę dźwiękową
(1999-2000)

wersja na saksofon i komputerową warstwę dźwiękową
(2004)

POSŁUCHAJ
Utwór Zakopane Liryki powstał pierwotnie w wersji na klarnet elektronicznie modyfikowany i komputerową warstwę dźwiękową w latach 1999-2000. Jego prawykonanie odbyło się 25 maja 2002 roku w Krakowie, podczas XIV Dni Muzyki Kompozytorów Krakowskich, a partię klarnetu realizował Jean-François Charles. Dwa lata później powstała nowa wersja utworu. Tym razem komputerowej warstwie dźwiękowej towarzyszy saksofon. Prawykonanie utworu w wersji na saksofon miało miejsce podczas 47. Festiwalu „Warszawska Jesień” w 2004 roku. Partię saksofonu wykonał student Akademii Muzycznej w Warszawie - Marcin Gańko.

W programie festiwalowym kompozytorka - Magdalena Długosz - zamieściła następujący komentarz do utworu: „Zakopane Liryki to nowa wersja utworu skomponowanego wcześniej w Studiu Muzyki Elektroakustycznej Akademii Muzycznej w Krakowie. Uprzednio partia solowa przeznaczona była na klarnet, a materiałem źródłowym dla realizacji komputerowej warstwy dźwiękowej było oryginalne brzmienie klarnetu Wojciecha Komsty, poddawane w warunkach studyjnych transformacjom o różnorodnym stopniu odkształcenia – od minimalnych (jak nawarstwienie czy transpozycja) do tak daleko posuniętych, że pierwotne instrumentalne źródło dźwięku było prawie nierozpoznawalne.

W aktualnej wersji postanowiłam tę warstwę komputerową skonfrontować z brzmieniem saksofonu. Podobnie jak w wersji pierwotnej, w koncertującej partii solowej założyłam użycie niekonwencjonalnych, wyszukanych technik gry, pozwalających na uzyskanie brzmienia instrumentalnego o charakterze wyrafinowanym, odbiegającym od klasycznego, które podczas wykonania nie podlega zdecydowanym, elektronicznym transformacjom, a jedynie drobnym modyfikacjom, służącym zespoleniu obu warstw utworu.”