23 marca 2017
English (United Kingdom)Polish (Poland)
Zbigniew Penherski, Lidia Zielińska, Magdalena Długosz, Tadeusz Wielecki, Anna Zawadzka-Gołosz, Jacek Grudzień, Jarosław Siwiński, Michał Talma-Sutt, Ewa Trębacz, Aleksander Kościów Muzyka Polska Dzisiaj

płyta

dnia

Zbigniew Penherski, Lidia Zielińska, Magdalena Długosz, Tadeusz Wielecki, Anna Zawadzka-Gołosz, Jacek Grudzień, Jarosław Siwiński, Michał Talma-Sutt, Ewa Trębacz, Aleksander Kościów

Muzyka Polska Dzisiaj

Nowości płytowe

Muzyka Polska Dzisiaj - kolekcja płyt

   

Warszawska Jesień 2014 na płytach

Warner2016

płyty ()
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż

Tadeusz Baird

-



Muzyka epifaniczna
Elegia
Cztery sonety miłosne na baryton i orkiestrę kameralną
Concerto lugubre na altówkę i orkiestrę
Symfonia
nr 3

Wyk.: Andrzej Hiolski - baryton, Stefan Kamasa - altówka, Orkiestra Filharmonii Narodowej, dyr. Witold Rowicki, dyr. Jan Krenz, Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia, dyr. Wojciech Michniewski, Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Krakowie, dyr. Jacek Kaspszyk
* Olympia 1989 - OCD 312, AAD 69'39''
Monograficzna płyta Tadeusza Bairda, jednego z najwybitniejszych polskich kompozytorów XX wieku, zawiera pięć najbardziej znaczących jego dzieł. Wybrane kompozycje pochodzą z długiego okresu, obejmującego lata 1956-75, dobrze ilustrują zatem idiom kompozytorski Bairda, który najprościej scharakteryzować można jako powrót do tendencji romantycznych połączony z elementami archaizacji i zrealizowany w muzyce niezwykle subiektywnej, emocjonalnej i bardzo kolorowej. Najwcześniejsze Cztery sonety miłosne do tekstów Szekspira (1956) to przykład znakomitej stylizacji w duchu teatru elżbietańskiego i estetyki neoromantycznej. O Muzyce epifanicznej (1963) sam kompozytor stwierdził w książce programowej festiwalu "Warszawska Jesień", że jest to "seria migawkowych, omalże mimowolnych manifestacji emocjonalnych. Nie istnieje w tym utworze żaden z góry założony schemat formalny i jedynym wyznacznikiem formy są szybko przemijające przypływy i odpływy wzruszenia”. Ekspresyjna i dramatyczna jest również Symfonia nr 3 z 1969 roku, natomiast Elegia z roku 1973 przynosi tak typowy dla późniejszych utworów Bairda nastrój elegijny, który osiągnie żałobne apogeum w Concerto lugubre (1975), poświęcone zmarłej matce kompozytora.
o naskontaktnasi mecenasi

Copyright © 2002-2011 Polskie Centrum Informacji Muzycznej
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.

Informujemy, że strona polmic.pl korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z polityką prywatności. Użytkownicy naszego serwisu mogą określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w swojej przeglądarce. Korzystając z naszej strony, wyrażają oni zgodę na używanie cookie.

Akceptuję pliki cookie z tej strony.

EU Cookie Directive Module Information