polmic logo 2009 250

newsletter
FB 50
XXV Festiwal Muzyki Kameralnej „Kwartet Śląski i jego goście”
15–26 listopada 2017, Katowice
XII Międzynarodowy Festiwal im. Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego
17 listopada - 3 grudnia 2017
Konferencja Naukowa „(Od)głosy współczesności. Muzyka wokalno-instrumentalna początku XXI wieku”
17 listopada 2017, Szczecin
Jubileuszowy AŻ Festiwal
24 listopada – 10 grudnia 2017, Łódź
Warszawska premiera oratorium „Znalezienie Świętego Krzyża” Feliksa Nowowiejskiego
24 listopada 2017, Warszawa
I Międzynarodowy Konkurs Duetów Organowych „Per organo a quattro mani”
15–20 kwietnia 2018, Nowy Sącz

recenzje płyt ()

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T V W X Z Ł


Grażyna Bacewicz

-



Sonata nr 4 na skrzypce i fortepian
Sonata fortepianowa nr 2
Koncert na orkiestrę smyczkową
Koncert skrzypcowy nr 7


Wyk.: Edward Statkiewicz - skrzypce, Aleksandra Utrecht - fortepian, Krystian Zimerman - fortepian, Piotr Janowski - skrzypce, Polska Orkiestra Kameralna, dyr. Jerzy Maksymiuk, Orkiestra Filharmonii Narodowej, dyr. Andrzej Markowski
* Olympia 1993 - OCD 392, ADD 67'07''
Aby ukazać prawie całe spektrum, bogactwo i złożoność dorobku najznakomitszej polskiej kompozytorki - Grażyny Bacewicz - twórcy płyty zdecydowali się zaprezentować na płycie po jednym utworze z każdego nurtu jej twórczości. Krąg kompozycji kameralnych reprezentuje najdoskonalsza z pięciu sonat skrzypcowych, dedykowana bratu Kiejstutowi, znakomitemu skrzypkowi - Sonata nr 4 na skrzypce i fortepian z 1949 roku. Zachwyca ona bogactwem inwencji i odcieni ekspresji muzycznej - od lirycznych (II część) aż do dramatycznych. Z utworów solowych wybrano Drugą sonatę fortepianową (1953) w znakomitej interpretacji Krystiana Zimermana. Niewątpliwie to jedna z najbardziej ekspresyjnych kompozycji w całym dorobku Bacewicz - z nieustanną zmiennością faktury, dynamiki, nastroju i brzmienia. Warto dodać, że pierwszą wykonawczynią Sonaty była sama kompozytorka. Nurt orkiestrowy w twórczości artystki reprezentuje utwór, który stał się prawdziwą muzyczną wizytówką Bacewicz i jednocześnie niemal symbolem polskiego neoklasycyzmu - Koncert na orkiestrę smyczkową (1948). Jego interpretacja autorstwa znakomitej Polskiej Orkiestry Kameralnej pod dyrekcją Jerzego Maksymiuka to prawdziwe arcydzieło - pełne niespotykanych barw instrumentów smyczkowych i niezwykłej dynamiki narracji muzycznej. Płytę wieńczy ostatni Siódmy koncert skrzypcowy (1965) - wirtuozowski, najbardziej nowoczesny ze wszystkich siedmiu, dedykowany belgijskiemu skrzypkowi Augustinowi Léonowi Ara, który zdobył dla tego utworu nagrodę Rządu Belgijskiego i Złoty medal na Międzynarodowym Konkursie im. Królowej Elżbiety w Brukseli (1966).