26 lipca 2017
English (United Kingdom)Polish (Poland)
Andrzej Koszewski

postać

dnia

Andrzej

Koszewski

- Gaude Mater 3. Międzynarodowy Festiwal Muzyki Sakralnej, Czestochowa 1990-2000

płyta

dnia

-

Gaude Mater 3. Międzynarodowy Festiwal Muzyki Sakralnej, Czestochowa 1990-2000

Koszewski Andrzej Nicolao Copernico dedicatum, kantata na trzy chóry mieszane

kompozycja

dnia

Koszewski Andrzej

Nicolao Copernico dedicatum, kantata na trzy chóry mieszane

Logowanie



JSTOR online

JSTOR
Chcesz wejść?
Skontaktuj się z nami!

 

z historii muzyki polskiej

Młynarski Emil

Młynarski Emil, dyrygent, skrzypek, pedagog i kompozytor; ur. 18 lipca 1870, Kibarty koło Suwałk; zm. 5 kwietnia 1935, Warszawa. Od 10 roku życia uczył się w Konserwatorium Cesarskiego Towarzystwa Muzycznego w Petersburgu: gry na skrzypcach w klasie skrzypiec Leopolda Auera, kompozycji pod kierunkiem Anatola Ladowa oraz instrumentacji u Nikołaja Rimskiego-Korsakowa. Po otrzymaniu dyplomu z odznaczeniem w 1889 objął stanowisko drugiego skrzypka Kwartetu Smyczkowego Leopolda Auera oraz został zaangażowany do orkiestry symfonicznej Towarzystwa. Wkrótce zrezygnował z tych zajęć na rzecz występów solistycznych. Od 1890 koncertował w Petersburgu, Mińsku, Grodnie, Kownie, Wilnie, Kijowie, Odessie, Warszawie, Berlinie, Lipsku, Magdeburgu, Hanowerze, Mannheimie, Ausburgu i Londynie.
Mimo sukcesów artystycznych jako skrzypek-wituoz, zrezygnował z występów estradowych i poświęcił się pracy pedagogicznej. W 1893 objął po Gustawie Friemanie klasę skrzypiec w szkole Cesarskiego Towarzystwa Muzycznego w Odessie, w której uczył m.in. Pawła Kochańskiego. Równocześnie był dyrygentem orkiestry uczniowskiej oraz kierownikiem kwartetu smyczkowego. W 1897 opuścił Odessę i przeniósł się do Warszawy. W 1898 uzyskał jedną z 5 głównych nagród na Konkursie Kompozytorskim im. Ignacego Jana Paderewskiego w Lipsku za Koncert skrzypcowy d-moll op. 11. W marcu tego samego roku, w zastępstwie chorego Cesare’a Trombiniego, poprowadził spektakl Carmen Georgesa Bizeta w Teatrze Wielkim w Warszawie. Po sukcesie przedstawienia uzyskał stanowisko kapelmistrza, a po śmierci Trombiniego – dyrektora muzycznego. Zajmował je przez 4 lata wystawiając m.in. Straszny dwór i Hrabinę Stanisława Moniuszki, Goplanę Władysława Żeleńskiego, Fausta Charlesa Gounoda, Lohengrina Richarda Wagnera, Cyganerię Giacomo Pucciniego i Pajace Ruggero Leoncavalla. Zainicjował pierwsze w Warszawie regularne koncerty symfoniczne orkiestry operowej, która pod jego batutą występowała w Sali Ratuszowej, Salach Redutowych oraz w Teatrze Wielkim. Brał czynny udział w przygotowaniach do założenia w Warszawie Filharmonii. W 1900 został powołany na stanowisko jej dyrektora oraz pierwszego dyrygenta, a 5 listopada 1901 dyrygował inauguracyjnym koncertem z udziałem Ignacego Jana Paderewskiego w roli solisty w nowo wybudowanym gmachu. Tego samego roku zorganizował w Paryżu I Festiwal Muzyki Polskiej w ramach koncertów symfonicznych Edwarda Colonne. W 1903 ustąpił ze stanowiska w Operze. Od 1904 do 1907 był dyrektorem Instytutu Muzycznego w Warszawie i jako następca Zygmunta Noskowskiego kierował klasą gry orkiestrowej. W tym czasie wyjeżdżał na gościnne koncerty za granicę, podczas których dyrygował m.in. Orkiestrą Towarzystwa Filharmonicznego w Liverpoolu, Orkiestrą im. Hallego w Manchesterze, a także – w latach 1905-06 – Orkiestrą Symfoniczną Cesarskiego Towarzystwa Muzycznego w Petersburgu. W 1907 otrzymał zaproszenie na serię koncertów z London Symphony Orchestra w kilku miastach Wielkiej Brytanii, a po ich zakończeniu propozycję objęcia Scottisch Choral and Orchestral Union w Glasgow. Z orkiestrą w Glasgow pracował od 1910 do 1916. Dyrygował w tym czasie także w Londynie (cykl koncertów muzyki słowiańskiej w 1913 i koncert muzyki brytyjskiej w 1914), Petersburgu, Moskwie i Berlinie. W 1916 przeniósł się do Moskwy i tam kontynuował działalność dyrygencką, prowadząc w latach 1917-18 orkiestrę Teatru Wielkiego oraz organizując cykl 10 koncertów symfonicznych.
W 1918 powrócił do Warszawy i wznowił współpracę z Filharmonią. W 1919 został mianowany dyrektorem Konserwatorium, w którym prowadził jednocześnie klasę dyrygentury, zespoły kameralne i orkiestrę symfoniczną. Jego studentami byli m.in.: Paweł Klecki, Kazimierz Wiłkomirski, Feliks Rybicki, Zbigniew Dymmek, Faustyn Kulczycki. Po trzech latach zrezygnował z pracy pedagoga. Także w 1919 objął stanowisko dyrektora i dyrygenta Opery Warszawskiej, na którym pozostał do 1929. W tym czasie wystawił ok. 15 spektakli polskich oper i baletów, a także premiery wielu arcydzieł światowego repertuaru, takich jak Fidelio Ludwiga van Beethovena, Tristan i Izolda i Parsifal Richarda Wagnera, Dafnis i Chloe Maurice’a Ravela, Pulcinella i Pietruszka Igora Strawińskiego. W latach 20-tych przygotował spektakle Halki Stanisława Moniuszki m.in. w Wiedniu i Pradze, dyrygował wielokrotnie Orkiestrą Filharmonii Warszawskiej oraz koncertami symfonicznymi w Paryżu, Glasgow, Edynburgu, Bukareszcie, Zagrzebiu i Kopenhadze. Od 1929 przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie sprawował funkcję dziekana Wydziału Orkiestrowego i Operowego Curtis Institute of Music w Filadelfii, był dyrektorem filadelfijskiej opery, współpracował z filadelfijską orkiestrą symfoniczną. Na scenie operowej wystawił m.in. Carmen Georgesa Bizeta, Rigoletto, Bal maskowy, Aidę i Traviatę Giuseppe Verdiego, Madame Butterfly Giacomo Pucciniego, Borysa Godunowa Modesta Musorgskiego, Jasia i Małgosię Engelberta Humperdincka. Ponadto dyrygował koncertami symfonicznymi w Nowym Jorku i Waszyngtonie. Z powodu choroby w 1931 wrócił do kraju. Mimo kłopotów ze zdrowiem poprowadził 26 grudnia 1931 w Teatrze Wielkim w Warszawie spektakl Halki, wystąpił kilka razy w Filharmonii Warszawskiej, dyrygował Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia, w sezonie 1932-33 był ponownie dyrektorem Opery Warszawskiej. W 1932, za całokształt swojej pracy, otrzymał Nagrodę Muzyczną miasta Warszawy. W tym samym roku poprowadził, z udziałem Wilhelma Backhausa, koncert podczas Festiwalu Beethovenowskiego w Filharmonii Warszawskiej. W 1934 został wybrany prezesem Stowarzyszenia Kompozytorów Polskich.

WAŻNIEJSZE KOMPOZYCJE:

Kartka z albumu op. 1 na fortepian
Romans op. 3 na fortepian
Polonaise, Berceuse slave i Humoresque op. 4 na skrzypce i fortepian
Krakowiak, Nokturn i Moment fugitiv op. 5 na fortepian
Reverie, Musette i Souvenir op. 6 na skrzypce i fortepian (1893)
Mazur G-dur i Mazur A-dur op. 7 na skrzypce i fortepian
Schlaf ein na głos i fortepian
Ambrosische Nacht na głos i fortepian
Sonata na fortepian (przed 1895)
Koncert skrzypcowy d-moll op. 11 (ok. 1897)
Ligia, opera według Quo vadis Henryka Sienkiewicza [nieukończona] (ok. 1898)
In vino veritas, opera [nieukończona] (ok. 1900)
Symfonia F-dur „Polonia” op. 14 (1910)
Noc letnia, opera (1913)
Orły do lotu na głos i orkiestrę (ok. 1915)
Koncert skrzypcowy D-dur op. 16 (ok. 1916)
Ej chłopie polski, kantata-ballada (ok. 1916)
Melodie dawniejsze na orkiestrę
Piosenka o Komendancie na głos i fortepian
Pasterz do Zosi na głos i fortepian
Fanfary uroczyste na orkiestrę (1925)

 

o naskontaktnasi mecenasi

Copyright © 2002-2011 Polskie Centrum Informacji Muzycznej
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.

Informujemy, że strona polmic.pl korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z polityką prywatności. Użytkownicy naszego serwisu mogą określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w swojej przeglądarce. Korzystając z naszej strony, wyrażają oni zgodę na używanie cookie.

Akceptuję pliki cookie z tej strony.

EU Cookie Directive Module Information