Polmic - FB


relacje i recenzje wydarzeń

Współpraca Akademii Sztuki w Szczecinie z Międzynarodowym Konkursem Wokalnym im. Giulio Perottiego w Ueckermünde

Bastien und BastienneDnia 11 marca 2013 roku została podpisana umowa o stałej współpracy Akademii Sztuki w Szczecinie z Międzynarodowym Konkursem Wokalnym im. Giulio Perottiego w Ueckermünde. Stronę niemiecką reprezentowała dr Sylwia Burnicka-Kalischewska – dyrektor artystyczny konkursu oraz Burmistrz Miasta Ueckermünde Gerd Walther, piastujący urząd od 1 marca 2013 roku, stronę polską natomiast Prorektor Akademii Sztuki ds. współpracy z zagranicą dr Piotr Klimek.

Umowa była zwieńczeniem ustaleń o formie wspólnych działań w przyszłości. Ten polsko-niemiecki dialog kulturalny zapoczątkowało wspólne wystawienie opery Mozarta Bastien i Bastienne po obu stronach Odry w 2011 roku (na zdjęciu Friederike Bieber i Sören Eberbach podczas szczecińskiej premiery spektaklu w Akademii Sztuki - foto: dr Frank Bieber). Kolejnym udanym przedsięwzięciem miasta Ueckermünde i Akademii Sztuki w Szczecinie był udział Orkiestry Akademii Sztuki w drugiej edycji Międzynarodowego Konkursu Wokalnego im. Giulio Perottiego w Ueckermünde jesienią 2012 roku. Z dużym optymizmem władze uczelni patrzą na możliwości nawiązywania nowych kontaktów z niemieckimi partnerami.

Powstała w 2010 roku Akademia Sztuki w Szczecinie, dzięki zręcznie prowadzonej polityce zagranicznej oraz strategii związanej z rozwojem placówki, ma realne szanse w niedługim czasie uzyskać status jednej z najbardziej prestiżowych uczelni artystycznych Europy Zachodniej. Dr Piotr Klimek, uznany kompozytor i jeden z głównych filarów Akademii Sztuki podkreślił, że udział młodych muzyków orkiestry w Międzynarodowym Konkursie Wokalnym im. Giulio Perottiego w Ueckermünde stanowi z jednej strony wyzwanie, ale i jednocześnie niecodzienną okazję obcowania ze znakomitymi śpiewakami z kilkunastu krajów świata. Orkiestra Akademii Sztuki pod batutą dr. Jacka Kraszewskiego podczas minionej edycji Konkursu Perottiego 2012 w niemieckim Ueckermünde zachwyciła publiczność, artystów i jurorów.

Więcej informacji - na stronachwww.internationaler-perotti-gesangswettbewerb.de oraz www.akademiasztuki.eu

„Wisława” live – Tomasz Stańko New York Quartet w hołdzie Szymborskiej

Tomasz StańkoDo niecodziennego spotkania jazzu z poezją doszło 11 lutego 2013 roku w Operze Krakowskiej. Na dzień przed światową premierą albumu Wisława kwartet Tomasza Stańki zaprezentował utwory pochodzące z nagrania inspirowanego twórczością Szymborskiej. Wyjątkowy koncert zwieńczył obchody pierwszej rocznicy śmierci noblistki.

Kontakt z poezją Wisławy Szymborskiej poruszył mnie do głębi i niezwykle zainspirował. Spotkanie z Poetką na estradzie oraz możliwość improwizowania do wierszy czytanych przez Nią, dał mi jeszcze większy impuls twórczy. Powstała muzyka, którą z najgłębszym uznaniem chciałbym zadedykować pamięci Wisławy Szymborskiej – powiedział w jednym z wywiadów o swoim najnowszym projekcie legendarny polski trębacz.

Czytaj więcej: „Wisława” live – Tomasz Stańko New York Quartet w hołdzie Szymborskiej

Leszek Wisłocki - portret kompozytora

Leszek WisłockiPierwszą część koncertu z cyklu „Portrety Kompozytorów”, zorganizowanego przez ZKP Mazowieckim Centrum Kultury w dniu 6 grudnia 2012 roku wypełniły kompozycje Leszka Wisłockiego.

Usłyszeliśmy XIII Kwartet smyczkowy, Trio na dwoje skrzypiec i altówkę (2011) oraz Sonatę na puzon i fortepian. W gronie wykonawców znaleźli się skrzypkowie Jan i Wiktor Bałabanowie, altowiolista Lech Bałaban, Wieniawski Kwartet w składzie: Jarosław Żołnierczyk i Mirosław Bocek – skrzypce, Lech Bałaban – altówka, Maciej Mazurek – wiolonczela oraz puzonista Andrzej Sienkiewicz i pianista Grzegorz Gorczyca.

Leszek Wisłocki, kompozytor , pianista i dyrygent, profesor kompozycji we wrocławskiej Akademii Muzycznej, zaprezentował się jako twórca ceniący nade wszystko ład, porządek i logikę konstrukcji. W jego muzyce zakorzenionej w dobrze pojętej tradycji, zorientowanej na poszanowanie melodii, harmonii, kontrapunktu i innych pryncypialnych współczynników dzieła muzycznego, dostrzec można było także niezwykłą dyscyplinę formalną. Taka postawa estetyczna wymaga znakomitego opanowania rzemiosła kompozytorskiego, które ukazane zostało w całej krasie. Warto przy tej okazji przytoczyć jakże trafną maksymę ś.p. profesora Tadeusza Bairda: „ formy otwarte stosują tylko ci kompozytorzy, którzy nie potrafią ich zamknąć”. Leszek Wisłocki z pewnością do nich nie należy.

Maria Pokrzywińska

Udany debiut Akademii Sztuki w Szczecinie na scenie Filharmonii Szczecińskiej

Debiut Akademii Sztuki w SzczecinieW środę, 16 stycznia 2013 roku w Filharmonii Szczecińskiej im. Mieczysława Karłowicza odbył się Koncert Karnawałowy Akademii Sztuki dedykowany Mieszkańcom Szczecina.

Istniejąca od 2010 roku Akademia Sztuki w Szczecinie zorganizowała "ucztę dla ucha" każdego, nie tylko dla ucha melomanów. Kilkudziesięcioosobowy aparat wykonawczy złożony ze studentów, profesorów i gości Akademii Sztuki zaprezentował bardzo wysoki poziom artystyczny okraszony nutą dobrego humoru. W koncercie wystąpili soliści i zespoły Kierunku Jazzowego (!) z Joanną Gajdą przy fortepianie, chór z kolędami, orkiestra z polkami i walcami J. Straussa pod batutą Jacka Kraszewskiego oraz soliści: Sylwia Burnicka-Kalischewska - sopran (Niemcy), Ewa Filipowicz-Kosińska - mezzosopran (Polska), Lyao Yifu - tenor (Chiny) oraz Zhang Wenjun - tenor (Chiny). Nie zabrakło znanych i lubianych arii, jak Habanera z Carmen G. Bizeta, Przetańczyć całą noc z My Fair Lady C. Loewe, arii ze śmiechem z Pericholi J. Offenbacha, I feel pretty z West Side Story, czy słynnych Kotów G. Rossiniego. Godnym zwieńczeniem wspaniałego koncertu przy owacjach słuchaczy było Libbiamo z Traviaty G. Verdiego. Zachwycona publiczność, wypełniająca widownię do ostatniego miejsca, nie wypuściła artystów ze sceny, nim nie usłyszała ponownie Libbiamo.

Tym samym potwierdziła, że był to niezwykle udany debiut Akademii Sztuki na scenie Filharmonii Szczecińskiej oraz bardzo cenna i potrzebna inicjatywa. Zaraz po koncercie posypały się pytania o kolejny koncert Akademii Sztuki w Filharmonii Szczecińskiej, której dyrekcji należy się specjalne podziękowanie za nieodpłatne udostępnienie sali.

(inf. nadesłana)

Jerzy Maksymiuk - portret kompozytora

Jerzy MaksymiukKoncert Jerzego Maksymiuka dostarczył poprzez cztery jego utwory nowej wiedzy o kompozytorze. Od razu oddam szacunek wykonawcom, którzy zagrali utwory kompozytora nie tylko starannie, ale z pietyzmem, z ukształtowaniem specyficznej frazy i narracji – o czym dalej.

Jerzy Maksymiuk jest kompozytorem o wielkiej muzykalności i zdolności wchodzenia w różne style. W swojej dotychczasowej twórczości nie unikał też wycieczek muzycznych w kierunku najbardziej trudnym, bo romantycznym. Z muzyką bezpośrednią, emocjonalną a bywało, że sentymentalną. Nie było w tym nic złego – wręcz przeciwnie, ale świadczyło o tęsknocie kompozytora do świata utraconego i swoistym désintéressement wobec współczesności – nie tylko dźwiękowej, ale też, w konsekwencji, problemowej. Doprecyzowując, owo désintéressement dotyczyło Maksymiuka jako kompozytora, nie dyrygenta, który ma na koncie dziesiątki kreacji nowej muzyki z pamiętnymi wykonaniami np. Xenakisa z BBC Scottish Symphony Orchestra. Wracając do Maksymiuka jako kompozytora: słuchało się jego dawniejszych utworów ze wzruszeniem, ale też z niemożnością odniesienia ich do rzeczywistości wokół. Co prawda dla wielu słuchaczy muzyki J. Maksymiuka właśnie to było ważne.

Ale Maksymiuk jest już w innym miejscu. Jego język dźwiękowy wrósł w ciszę i stał się powściągliwy. Przyoblekł się w gesty oszczędne i dawkowane (Wariacje Aleksandryjskie na klarnet solo, Liście gdzieniegdzie spadające na fortepian i smyczki ). Frazy muzyczne, często na granicy słyszalności, narastają i budowane są z ceremoniałem i swoistym sostenuto (Adagio na smyczki), w którym słyszy się więź z brzmieniem Polskiej Orkiestry Kameralnej i jej magicznymi zawieszeniami frazy, jej rzeźbieniem. Nadal w swoich utworach kompozytor jest w stanie obdarzyć nas frazą szczodrą i serdeczną (Funeral march i Tren z Lamentu serca Kielcom in memoriam) , ale i wtedy rzecz jest podana mniej wprost, bardziej meta-serdeczne, meta-romantyczne.

Napisałem wcześniej: „gesty”, bo motywy muzyczne, często zapętlone, mają charakter symbolu. Maksymiuk mówi o świecie już nie oddalonym w czasie, ale z całą pewnością dzisiejszym. Mówi nadal o sobie, ale i ów „on” stał się reprezentantem „nas” - jego podmiot muzyczny się powielił, z subiektywnego stał się inter-subiektywny. Kompozytor przez to, że się „od siebie” muzycznie zdystansował, w rezultacie do słuchacza się zbliżył. Utwory Maksymiuka będąc inaczej konstruowane niż Tomasza Sikorskiego, są z nimi zbieżne rolą wspomnianych gestów dźwiękowych i zasłuchaniem w czas. Ryzykując porównanie: jest u Maksymiuka tęsknota za światem wzniosłości - jak u Silwestrowa, ale jest też egzystencjalna świadomość cierpienia - jak u Sikorskiego.

Tyle, że to z całą pewnością Jerzy Maksymiuk. W bardzo dobrej formie kompozytorskiej i z wielką potrzebą wyrażenia swoich życiowych i muzycznych racji. To był dobry, cenny i poruszający koncert. Isn’t it? - jakby powiedział niezapomniany znawca muzycznej procesualności - Andrzej Bieżan?
Jerzy Kornowicz

Koncert z cyklu PORTRETY KOMPOZYTORÓW – JERZY MAKSYMIUK odbył się 6 grudnia 2012 w sali MCKiS w Warszawie. Program obejmował następujące utwory: Wariacje Aleksandryjskie na klarnet solo (2007), Liście gdzieniegdzie spadające na fortepian i smyczki (2010), Lament serca Kielcom in memoriam na dwa klarnety, kotły, fortepian, głos kobiecy i smyczki (2012), Adagio na smyczki (2012). Wystąpili: Grzegorz Gorczyca (fortepian), Anna Karasińska (głos), Leszek Lorent (perkusja), Jerzy Maksymiuk (fortepian), Artur Pachlewski (klarnet), Kamilla Adamska (klarnet), Warszawscy Soliści Concerto Avenna, Stanisław Winiarczyk (dyrygent).