polmic logo 2009 250

newsletter
FB 50
XI Międzynarodowy Konkurs Wiolonczelowy im. Witolda Lutosławskiego
29 stycznia - 10 lutego 2018 , Warszawa
XV Konkurs Kompozytorski im. Tadeusza Ochlewskiego
31 stycznia 2018 roku
„Byłem tu, Fryderyk”
24 stycznia 1018, Warszawa
Henryk Mikołaj Górecki III Symfonia „Symfonia Pieśni Żałosnych”
Premiera płyty
Ogólnopolski Konkurs Orkiestr Smyczkowych
27-28 marca 2018, Bydgoszcz
„Sinfonia Varsovia Kameralnie” – nowy cykl koncertów w siedzibie Orkiestry
3 stycznia - 5 grudnia 2018, Warszawa
Arte dei Suonatori Masterclasses
12–18 lutego 2018, Radziejowice

omówienia utworów (A)

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T V W X Z Ł


Bloch Augustyn

Anenaiki na 16 głosów


PWM, Kraków 1980, s. 50 (partytura)

POSŁUCHAJ
To jeden z najciekawszych eksperymentów dźwiękowych Augustyna Blocha. Kompozytor wykorzystuje chór składający się z szesnastu pojedynczych głosów dla uzyskania niezwykłych efektów, włącznie z brzmieniami alikwotowymi powstającymi w wyniku nakładania się dźwięków o odpowiednich, różnych częstotliwościach. Niezwykła jest również atmosfera emocjonalna tego utworu. Powolnym rozwojem narracji, długimi, stojącymi nutami Anenaiki ewokują nastrój zadumy i kontemplacji, wyzwalając niejako słuchacza z okowów codziennej, pospiesznej i niespokojnej rzeczywistości.
Augustyn Bloch: „Anenaiki” to w zasadzie słowiańskie określenie starego melizmatycznego śpiewu greckiego. W licznych tekstach śpiewów liturgicznych, używanych w Bizancjum, a następnie w Rosji w XI i XII wieku (później również w wieku XVI i XVII), wstawiano bizantyjskie intonacyjne formuły modalne oparte na takich sylabach, jak „ananeanes”, „neanes”, „nana”, „hagia”, „aneanes”, „neeanes”, „aanes”, „neagie” itp. Badania muzykologiczne wykazały istnienie zbliżonej maniery w starohebrajskim śpiewie synagogalnym, w religijnych śpiewach Manichejczyków (III i IV wiek) oraz w śpiewie tunezyjskich Beduinów.
Zamówiony przez Naczelną Redakcję Muzyczną Polskiego Radia i Telewizji utwór zatytułowałem Anenaiki co najmniej z dwóch powodów: po pierwsze - spodobało mi się samo brzmienie tego słowa, po wtóre - bliski mi był kontemplacyjny czy wręcz modlitewny charakter śpiewów sugerowany tego słowa znaczeniem. Kompozycja oparta jest w zasadzie na nic nie znaczących sylabach z wyjątkiem słów „Deum de Deo, lumen de lumine”, wziętych z Credo liturgii Kościoła Katolickiego, oraz kilku słów ze starosłowiańskiej liturgii cerkiewnej. Może być wykonywana zarówno a cappella, jak też ze wspomaganiem aparatury elektronicznej. Utwór ma charakter kontemplacyjny, stanowi rodzaj modlitwy do Boga Uniwersalnego. Dedykowałem go Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II.
(z książki programowej XXIII Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień” 1979)