Polmic - FB

recenzje płyt (H)

A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ż


Henryk Mikołaj Górecki

Henryk Mikołaj Górecki III Symfonia „Symfonia Pieśni Żałosnych”


1. I. Lento, Sostenuto tranquillo ma cantabile

2. II. Lento e largo, Tranquillissimo

3. III. Lento, Cantabile-semplice

(DUX 1459)

Wykonawcy:

Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Poznańskiej

Andrzej Boreyko (dyrygent)

Ewa Iżykowska (sopran)

Total time: 54:55

III Symfonia nazwana Symfonią Pieśni Żałosnych na sopran solo i orkiestrę op. 36 Henryka Mikołaja Góreckiego w różnych kontekstach wymieniana jest często jako jedno z najoryginalniejszych arcydzieł muzyki XX wieku.

'3. Symfonię' pisałem od 30 października do 30 grudnia 1976 na zamówienie rozgłośni Südwestfunk w Baden-Baden. Prawykonanie odbyło się 4 kwietnia 1977 w ramach XIV Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Współczesnej. Śpiewała Stefania Woytowicz, grała Orkiestra Symfoniczna rozgłośni Südwestfunk pod dyrekcją Erneta Boura. Symfonia składa się z trzech pieśni. Pierwsza - najdłuższa (ok. 27 minut) - to ścisły kanon przerwany inwokacją sopranu. W temacie kanonu wykorzystałem fragment pieśni kurpiowskiej ze zbiorów ks. Władysława Skierkowskiego. Pieśń druga - najkrótsza - jest rodzajem lamentacji o prostej budowie ABABC. W pieśni trzeciej zastosowałem wariacyjne opracowanie autentycznej melodii ludowej z Opolskiego, ze zbiorów Adolfa Dygacza. Symfonię dedykowałem mojej żonie".

Tak o tworzeniu Symfonii Pieśni Żałosnych pisał jej kompozytor Henryk Mikołaj Górecki. Inspiracją do stworzenia tego dzieła były słowa osiemnastoletniej Heleny Błażusiak wyryte na ścianie więziennej celi numer 3 „Pensjonatu Palace" – komisariatu Gestapo, który od października 1939 r. do stycznia 1945 r. mieścił się w Hotelu Palace przy ulicy Chałubińskiego 7 w Zakopanem. „Mamo, nie płacz, nie. Niebios Przeczysta Królowo, Ty zawsze wspieraj mnie. Zdrowaś Mario”. Młoda Helena została schwytana przez Niemców 25 września 1944 roku w Schronisku na Lubaniu.

Płyta jest nagraniem live tego niezwykłego dzieła, które zostało zrealizowane w sali koncertowej Filharmonii Poznańskiej 4 lutego 1995 roku. To fenomenalna kreacja artystyczna dyrygenta Andrzeja Boreyko, będącego wówczas u progu swej światowej kariery, oraz Ewy Iżykowskiej – jednej z najbardziej interesujących i wszechstronnych polskich śpiewaczek.

Płyta powstała we współpracy wydawnictw DUX Recording Producers i Lipiński Royal Fidelity.

Patronat medialny nad płytą objęło Polskie Centrum Informacji Muzycznej POLMIC.