polmic logo 2009 250

newsletter
FB 50
„Z Sewilli i ogrodów Aranjuez”
20 stycznia 2018, Warszawa
„Byłem tu, Fryderyk”
24 stycznia 1018, Warszawa
XI Międzynarodowy Konkurs Wiolonczelowy im. Witolda Lutosławskiego
29 stycznia - 10 lutego 2018 , Warszawa
XV Konkurs Kompozytorski im. Tadeusza Ochlewskiego
31 stycznia 2018 roku
Henryk Mikołaj Górecki III Symfonia „Symfonia Pieśni Żałosnych”
Premiera płyty
Ogólnopolski Konkurs Orkiestr Smyczkowych
27-28 marca 2018, Bydgoszcz
„Sinfonia Varsovia Kameralnie” – nowy cykl koncertów w siedzibie Orkiestry
3 stycznia - 5 grudnia 2018, Warszawa
Arte dei Suonatori Masterclasses
12–18 lutego 2018, Radziejowice

recenzje płyt ()

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T V W X Z Ł


Grażyna Bacewicz

-



Divertimento na smyczki
Pensieri notturni
Koncert na orkiestrę
Koncert na altówkę i orkiestrę
Koncert na 2 fortepiany i orkiestrę

Wyk.: Stefan Kamasa - altówka,
Jerzy Maksymiuk - fortepian,
Jerzy Witkowski - fortepian,
Orkiestra Kameralna Filharmonii Narodowej, dyr. Karol Teutsch,
Orkiestra Filharmonii Narodowej, dyr. Witold Rowicki, Stanisław Wisłocki.
* Olympia 1988 - OCD 311, AAD 69'14''
W ostatnim okresie swego życia Grażyna Bacewicz była niezwykle aktywna (zmarła w 1969 roku): wykładała kompozycję w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, była członkiem jury wielu konkursów w kraju i zagranicą, pełniła funkcję wiceprezesa Związku Kompozytorów Polskich i komponowała. Ten ostatni okres zaowocował licznymi utworami, z których pięć, powstałych w latach 1961-68, zostało zarejestrowanych na niniejszej płycie. W Pensieri notturni z 1961 roku, jak w żadnym innym dotychczas skomponowanym dziele, Bacewicz uwypukla problematykę brzmienia kameralnej orkiestry. Podobnie w napisanym rok później Koncercie na orkiestrę tradycyjną formę wypełniają różnorodne efekty sonorystyczne. W Divertimento na smyczki z 1965 roku tylko częściowo powraca do stylistyki neoklasycznej; elementem wyróżniającym utwór i świadczącym o jego przynależności do ostatniego okresu twórczości kompozytorki pozostaje barwna, błyskotliwa instrumentacja.
Ostatnie dwa koncerty – Koncert na dwa fortepiany z 1966 roku i Koncert na altówkę z roku 1968 – przynależą również do nurtu określanego mianem sonoryzmu; w pierwszym przypadku Bacewicz zmierzyła się z brzmieniem dwu fortepianów na tle orkiestry, w drugim, dedykowanym wybitnemu polskiemu altowioliście Stefanowi Kamasowi, który jest również wykonawcą niniejszej płyty, z możliwościami kolorystyczno - wyrazowymi altówki. Interesującą ciekawostką jest udział w nagraniu wybitnego dyrygenta Jerzego Maksymiuka w charakterze pianisty. Maksymiuk zapowiadał się kiedyś na dobrego pianistę, ale porzucił fortepian na rzecz batuty.