pianista, dyrygent, kompozytor; ur. 28 kwietnia 1981, Poznań. Pierwsze młodzieńcze sukcesy pianista odnosił kształcąc się pod kierunkiem Teresy Pisarskiej-Wietrzyńskiej. Doskonalił swoje umiejętności pod kierunkiem Haliny Czerny Stefańskiej, Reginy Smendzianki, Wiktora Mierżanowa. Studiował w klasie fortepianu Piotra Palecznego w Akademii Muzycznej w Warszawie, a także w Hochschule für Musik und Theater w Hanowerze. Dzięki polsko-japońskiemu stypendium odbył studia dyrygenckie na Tokijskim Uniwersytecie Sztuki (Tokyo University of the Arts). Przełomowym momentem w jego edukacji muzycznej było spotkanie z wybitnym amerykańskim pianistą rosyjskiego pochodzenia Lvem Natochennym, który wywarł istotny wpływ dalszy rozwój pianisty. 

Ignacy Lisiecki Był stypendystą niemieckiej fundacji DAAD, Fundacji Crescendum Est-Polonia Aleksandra Gudzowatego, japońskiego Ministerstwa Edukacji (MEXT) oraz Fundacji Yamaha, jako zwycięzca ogólnokrajowego konkursu pianistycznego w Warszawie w 2002 roku.

Lisiecki specjalizuje się w interpretacji muzyki współczesnej. Wykonywał w Polsce utwory reprezentujące najnowsze trendy kompozytorskie, m.in. Dichotomie Esa-Pekka Salonena. Prezentuje publiczności dzieła rzadko wykonywane, na przykład Preludia Pawła Kleckiego, I Sonatę fortepianową Romana Palestra, bądź nie grywaną wcześniej w Polsce Sonatę fortepianową Leonarda Bernsteina (prawykonania tych dzieł miały miejsce w Filharmonii Narodowej w Warszawie). Dokonał światowych prawykonań takich utworów, jak m.in. Gliptopalinomia Pawła Hendricha (w Tokyo Sumida Triphony Hall w 2018), który dedykował utwór pianiście, Reflection No.8 Marcela Chyrzyńskiego (w Himawari Sato Hall w 2021),  Etoile pour Dawid Hanny Kulenty (w Tobe w 2022), II Sonata fortepianowa Romana Palestra (w Fukuoka Airef Hall). Wraz z Orkiestrą Muzyki Nowej prawykonał Koncert fortepianowy "Phantomaticon” Pawła Hendricha w siedzibie NOSPR (2021).

Obok muzyki współczesnej główny trzon repertuaru pianisty stanowią utwory z epoki romantyzmu (wykonuje m.in. wszystkie dzieła fortepianowe Roberta Schumanna).

Ważne miejsce w muzycznej aktywności pianisty zajmuje opracowanie utworów orkiestrowych i organowych na fortepian. W 2011 roku, z okazji setnej rocznicy śmierci Gustava Mahlera, podczas recitalu w Sayaka Hall w Osace miało miejsce prawykonanie Parafrazy nt. Adagietto z V Symfonii jego autorstwa.

W 2012 Lisiecki skomponował Fantazję nt. Preludium Chorałowego Brahmsa – utwór inspirowany tematem preludium, pochodzącego z ostatniego opusu niemieckiego kompozytora.

Występuje na prestiżowych festiwalach, m.in. "Warszawska Jesień", "Tomino Festival” w Tokio.

Od 2010 roku artysta mieszka na stałe w Japonii, dzieląc aktywność zawodową oraz życie prywatne pomiędzy Tokio i Warszawę. W listopadzie 2012 zadebiutował w Tokyo Opera City, jednym z najważniejszych centrów muzycznych świata. Od tego czasu bywa regularnie zapraszany do występów z czołowymi orkiestrami japońskimi, takimi jak Tokyo Philharmonic Orchestra, Kyushu Symphony Orchestra. Daje recitale w takich salach, jak Tokyo Bunka Kaikan, Sumida Triphony Hall.  Pianista wziął udział w oficjalnych obchodach roku chopinowskiego w Japonii i Izraelu. W 2017 roku Lisiecki wystąpił w nadawanym nieprzerwanie od 1969 roku ogólnokrajowym japońskim programie telewizyjnym dot. muzyki klasycznej "Daimei no nai Ongakukai” wraz z japońskim skrzypkiem Kazuki Sawa, wykonując Sonatę skrzypcową op. 9 Karola Szymanowskiego. Program oglądany przez 5 milionów odbiorców był pierwszą tak obszerną prezentacją sylwetki Szymanowskiego w japońskich mediach. Z inicjatywy pianisty we wrześniu 2017 roku we współpracy z PWM oraz z Tokyo University of the Arts odbył się pierwszy w Japonii wykład i koncert monograficzny poświęcony twórczości Szymanowskiego w związku z obchodami 80. rocznicy śmierci kompozytora. Na zaproszenie PWM odbył trasę koncertową po najważniejszych japońskich miastach (Tokio, Osaka, Nagoya, Sapporo, Hiroshima) i wygłosił serię wykładów o muzyce polskiej.

Ignacy Lisiecki od 2023 roku pełni funkcję dyrektora artystycznego zespołu Hakushu Hall Ensemble działającego przy nowo zbudowanej sali koncertowej Suito Yanagawa. W 2025 roku Lisiecki, jako pierwszy Polak w historii, został mianowany ambasadorem turystyki miasta Yanagawa w Japonii. Program jego dwuletniej kadencji polega na promowaniu miasta przez muzykę, wymianie młodzieży szkolnej między Polską a Japonią oraz promocji muzyki mniej znanych polskich kompozytorów.

Lisiecki występuje również z orkiestrami filharmonicznymi w Polsce. Grał pod batutą takich znanych dyrygentów, jak m.in. Mirosław Jacek Błaszczyk, Jose Maria Florencio, Tadeusz Strugała, Norichika Iimori, Derrick Inouye, Ken Takaseki. Występował w Filharmonii Narodowej, w siedzibie NOSPR w Katowicach, w Filharmonii Łódzkiej, Filharmonii im. Mieczysława Karłowicza w Szczecinie oraz w Teatrze Polskim w Poznaniu. 

Ignacy Lisiecki współpracował z legendarnym litewskim wiolonczelistą Davidem Geringasem, Aiko Noda (skrzypaczką Chicago Symphony Orchestra), występował również wspólnie z kwartetem smyczkowym berlińskiego Konzerthausu.

Wydana w 2013 roku debiutancka płyta Ignacego Lisieckiego Homage to Brahms zyskała pozytywny odbiór w prasie i mediach. Pisały i mówiły o niej "Newsweek”, "Wprost”, "Rzeczpospolita”, Polskie Radio, szwajcarskie publiczne Radio RTS. Amerykańskie czasopismo muzyczne "Fanfare Magazine ” uznało płytę "za najciekawszą wydaną płytę mijającego 2013 roku”, a japońskie "Ongaku no Tomo” doceniło umiejętności pianisty "w kreowaniu różnorodnych nastrojów i efektów dynamicznych oraz delikatny dźwięk...”. Lisiecki został zaproszony przez PWM do nagrania 7 Preludiów fortepianowych Aleksandra Tansmana w związku z wydawnictwem fonograficznym Sto na sto, będącym kompilacją nagrań i przeglądem stu wybranych dzieł współczesnej muzyki polskiej z ostatniego stulecia (1918-2018). Jego album Swan Song, zawierający wybór dzieł z ostatnich opusów Fryderyka Chopina, Roberta Schumanna, Johannesa Brahmsa i Richarda Wagnera, został wydany w 2019 roku przez Sony Music. 

W 2011 roku pianista wyróżniony został dyplomem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego za wybitne dokonania na rzecz szerzenia dziedzictwa kultury polskiej na świecie. 

aktualizacja: 2018 (Wiktoria Antonczyk), 2020 (Agnieszka Cieślak), 2026 (Wiktoria Antonczyk)