2005-09-10

Sanktpetersburski Teatr Baletu Borisa Ejfmana wystąpi gościnnie w dniach 10-14 września 2005 roku w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie. Program trzech pierwszych wieczorów wypełni balet Anna Karenina do muzyki Piotra Czajkowskiego (premiera europejska!). Pozostałe dwa - Bracia Karamazow z muzyką Siergieja Rachmaninowa, Modesta Musorgskiego, Richarda Wagnera i pieśniami cygańskimi (13 września) oraz Czerwona Giselle do muzyki Piotra Czajkowskiego, Alfreda Sznitke, Georgesa Bizeta, Adolphe’a Adama oraz charlestonów amerykańskich (14 września). Wszystkie przedstawienia obejrzymy w choreografii Borisa Ejfmana i ze scenografią Sławy Okuniew. Wśród solistów znajdą się tacy artyści, jak Maria Abaszowa, Wiera Arbuzowa, Jelena Kuzmina, Jurij Ananian, Albert Galiczanin, Dmitrij Fiszer, Oleg Markow, Jurij Smiekałow i Aleksiej Turko.
Balet Anna Karenina wystawiony zostanie również w dniu 16 września o godz. 19.00 w Operze Leśnej w Sopocie w ramach Sopockiego Festiwalu Operowego 2005.

O realizacji przedstawień tak wypowiedział się choreograf – Boris Ejfman:

Balet - to szczególe pole realizacji dramatów psychologicznych, możliwość zagłębienia się w podświadomość. Każdy nowy spektakl to pogrążanie się w nieznanym.
Powieść „Anna Karenina” interesowała mnie od zawsze. Czytając Tołstoja, czuje się niewiarygodne przejęcie autora psychologicznym światem jego bohaterów oraz zdumiewającą subtelność i dokładność, z jaką odzwierciedla on życie Rosji. Powieść „Anna Karenina” nie tylko głęboko wnika w psychologiczny świat bohaterki, ale także daje nam prawdziwie psychoerotyczną analizę jej osobowości. Nawet w literaturze współczesnej nie znajdziemy podobnych namiętności, przeobrażeń, fantasmagorii. Wszystko to stało się przedmiotem moich przemyśleń choreograficznych.

Dostojewski był największym przewodnikiem duchowym Rosji, swą twórczością poruszył cały świat. Jak więc nie dostrzec w „Braciach Karamazow” istoty myśli autora? (...)
Muzyka odpowiada charakterom mych postaci: Rachmaninow, Musorgski, pieśni cygańskie, a legendzie o Wielkim Inkwizytorze towarzyszy monumentalna uwertura do „Tannhäusera” Wagnera. Przyświecała mi myśl Dostojewskiego: „Nie ma wolności bez bólu, twórczości - również”.

„Czerwona Giselle”
Spektakl poświęcony jest Oldze Spiesiwcewej, jednej z najwybitniejszych balerin XX wieku. Byłem wstrząśnięty, kiedy poznałem szczegóły jej życia: wyjątkowa artystka, wyniesiona przez sławę, ubóstwiana przez wielbicieli i krytykę, 20 lat spędziła w klinice dla nerwowo chorych pod Nowym Jorkiem, osamotniona i ubezwłasnowolniona! Emocje, jakie wzbudziła we mnie jej historia, stały się impulsem do stworzenia tego spektaklu.
Nie jest to biografia Spiesiwcewej, lecz próba uogólnienia jej losu i losów wielu utalentowanych ludzi, którzy zmuszeni do opuszczenia Rosji, kończyli często tragicznie za granicą.
Spiesiwcewa była genialną Giselle. Tancerka tak głęboko pogrążyła się w świecie swojej bohaterki, że zabrakło jej sił na powrót do rzeczywistości. Los Giselle stał się jej losem. Fatalny wpływ na życie Spiesiwcewej miał fakt, iż będąc primabaleriną, została wciągnięta w wir krwawych wydarzeń rewolucyjnego Piotrogrodu, a to czerwone wspomnienie, jak znak losu, prześladowało ją później i męczyło. Emigracja przyniosła jej nie tylko rozczarowania osobiste i artystyczne, lecz także pociągnęła za sobą kolejne tragedie, prowadząc do katastrofy.

Źródło: www.teatrwielki.pl

Boris Ejfman uznany został przez „New York Times” za najlepszego rosyjskiego choreografa naszych czasów i jedną z najważniejszych postaci współczesnego baletu. Zdobył sobie szerokie uznanie w Rosji i za granicą, czego dowodem są liczne nagrody i odznaczenia. Studia choreograficzne rozpoczął w 1966 roku na wydziale baletmistrzowskim w Konserwatorium Leningradzkim. W 1977 roku stworzył własny teatr tańca, z którym odbywał regularne tournée po Rosji, zyskując uznanie za oryginalną ekspresje artystyczna swoich baletów i popularność u tamtejszej publiczności, spragnionej wszelkich nowości w dziedzinie tańca. Przez kilka lat z powodów politycznych zespołu nie wypuszczano do krajów zachodnich, nie akceptowano go jako oficjalnego reprezentanta sztuki radzieckiej. Kiedy jednak pod koniec lat 80. Sanktpetersburski Teatr Baletu Borysa Ejfmana pojawił się wreszcie w paryskim Théatre Champ-Elysées, odniósł tam wielki sukces, który zaowocował licznymi zaproszeniami z całego świata. Od tego czasu zespół odbył już wiele tournée po Europie, odwiedził Japonię, Koreę Południową i Tajwan, Izrael, Republikę Południowej Afryki i kilka krajów Ameryki Łacińskiej. W 1998 roku zaproszony został po raz pierwszy do Ameryki i zadebiutował w Nowym Jorku.
Sankt-Petersburski Teatr Baletu zrewolucjonizował koncepcję tańca klasycznego w Rosji, podnosząc sztukę baletową do najwyższego szczebla ekspresji. Boris Ejfman stworzył przy tym, czy raczej przywołał współcześnie nowy typ artysty baletu: tancerza-aktora, który wykorzystuje swe solidne i nieskazitelne przygotowanie w dziedzinie baletu klasycznego jako podstawę do współtworzenia awangardowej, nowoczesnej choreografii. Unikatowy styl tego teatru wspiera nową estetykę tańca XX-wiecznymi osiągnięciami teatru i filmu, wykorzystując wszelkie aspekty współczesnej inscenizacji teatralnej dla kreowania nowych, bogatych i wielowymiarowych doświadczeń scenicznych.
Jako choreograf Ejfman dogłębnie wnika w treść swoich baletów. Nie jest zresztą pierwszym twórca w historii rosyjskiego baletu, którego pociąga emocjonalna głębia treści filozoficznych i ich przedstawianie na scenie teatralnej za pośrednictwem ekspresyjnego tańca współczesnego, który nawiązuje wprost do języka baletu klasycznego.