2003-05-31

W dniu 31 maja 2003 roku w dniu premiery Don Giovannigo w Los Angeles Opera, w CANAL+ zostanie pokazany film dokumentalny W cieniu Don Giovanniego w reżyserii Rafaela Lewandowskiego.
W dniu 8 grudnia 2002 roku w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie odbyła się premiera najnowszej inscenizacji Don Giovanniego Wolfganga Amadeusza Mozarta, pod batutą Jacka Kaspszyka, w reżyserii Mariusza Trelińskiego. Autorem scenografii był Boris Kudlićka, a kostiumy zaprojektował Arkadius, który czuwał również nad ich wykonaniem. Przedstawienie zostało zrealizowane w koprodukcji z operą w Los Angeles, której dyrektorem artystycznym jest światowej sławy tenor Placido Domingo.
CANAL+ zrealizował film, który jest kroniką ostatnich dwóch tygodni prac przed premierą. Twórcom dokumentu udało się zajrzeć za kulisy, pokazując widzom tajniki realizacji przedstawienia operowego. Jak powstaje opera? Ile osób jest w to zaangażowanych? Jak koordynuje się pracę techników i artystów tworzących przedstawienie? Głównym zamysłem filmu Lewandowskiego jest ukazanie codziennej pracy ludzi zaangażowanych w stworzenie inscenizacji, odsłonięcie kulisów świata mało dostępnego nie tylko dla przeciętnego człowieka, ale również dla stałego bywalca opery. Ostatnie dwa tygodnie przed grudniową premierą Don Giovanniego Wolfganga Amadeusza Mozarta reżyser spędził praktycznie wyłącznie w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie. Aby jak najbardziej zbliżyć się do ekipy, nie zakłócając jednocześnie rytmu jej prac, filmował samodzielnie małą kamerą umożliwiającą mu mobilność i zapewniającą dyskrecję. Dokument ma formę kroniki przedstawiającej końcowe etapy powstawania spektaklu. Głównymi osobami, na których Lewandowski skupia swoją uwagę są: dyrygent Jacek Kaspszyk, reżyser Mariusz Treliński i projektant kostiumów Arkadius. Filmując ich podczas prób, skoncentrowanych na pracy, Lewandowski próbuje zrozumieć i bez słowa komentarza przekazać zamysł artystyczny nowej interpretacji arcydzieła Mozarta.
Przy realizacji Don Giovanniego pracowało kilkadziesiąt osób. Tak jak w przypadku wszystkich przedstawień Opery Narodowej, cała dekoracja i wszystkie kostiumy powstały na miejscu. Teatr Wielki jest, jak się okazuje, samowystarczalną manufakturą zatrudniającą mistrzów: stolarzy, szewców, farbiarzy, krojczych, krawców, perukarzy i wielu innych specjalistów. Lewandowski podgląda ich pracę, krok po kroku odsłania złożony łańcuch działań, w efekcie których powstaje inscenizacja. Pokazuje również skomplikowaną stronę techniczną takiego przedstawienia, jego rozmach i skalę.