O nas
Nasze projekty
Dusza dźwięków
Encyklopedia
Kalendarz wydarzeń
Nasze patronaty
Szukaj
2004-06-18
| 18.06.2004
Joshua Bell w Poznaniu
Dnia 18 czerwca 2004 roku o godz. 18:00 podczas wieczoru, zamykającego sezon artystyczny 2003/2004 Filharmonii Poznańskiej, między innymi wystąpi zaproszony przez Towarzystwo Muzyczne im. H. Wieniawskiego, po raz pierwszy w Poznaniu, światowej sławy skrzypek - Joshua Bell. Wykona on Koncert skrzypcowy D-dur Johannesa Brahmsa. Artyście towarzyszyć będzie Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Poznańskiej pod dyrekcją Jose Marii Florencio, która w drugiej części koncertu wraz z tenorem Józefem Stępniem i Chórem Filharmonii Łódzkiej im. Artura Rubinsteina wykona Harnasie Karola Szymanowskiego.
Program:
Johannes Brahms - Koncert skrzypcowy D-dur op.77
Karol Szymanowski - Harnasie
AULA Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, 18 czerwca 2004, godz. 19:00
JOSHUA BELL
W 2002 roku skrzypek Joshua Bell zdobył swą pierwszą nagrodę Grammy® za entuzjastycznie przyjęte nagranie koncertu skrzypcowego, napisanego specjalnie dla niego przez angielskiego kompozytora Nicholasa Maw’a (SK 62856). Tego rodzaju osiągnięcie podniosło Bella do rangi ideału współczesnego wirtuoza. W wieku 33 lat stał się idolem swoich czasów, którego artyzm odświeża dorobek muzyki klasycznej i rozbudza wielkie nadzieje. Bell skupia na sobie uwagę mediów już od 20 lat, w trakcie których przeszedł stopniową ewolucję od genialnego dziecka do geniuszu dojrzałego artysty. Magazyn "New York" napisał o nim “W ekstremalnie trudnym zadaniu doskonalenia gry na skrzypcach, Joshua Bell jest najbardziej tajemniczym ze stworzeń – wrodzonym talentem”.
Najnowsza płyta Bella, Bernstein: West Side Story Suite (SK 89358), stanowi kontynuację nawiązanej w 1996 roku i znakomicie układającej się współpracy artysty z Sony Classical – wyjątkowego układu, który zaowocował nominacjami do nagród Grammy za każde ze zrealizowanych przez tę wytwórnię nagrań: Short Trip Home (SK 60864), Gershwin Fantasy (SK 60659), The Red Violin (SK 63010), oraz Listen to the Storyteller (SK 60283). Otrzymane nagrody to Grammy - za koncert Maw’a oraz The Academy Award®, czyli Oskar za partyturę do filmu The Red Violin (Purpurowe skrzypce), napisaną przez Johna Corigliano, który odbierając Oskara oświadczył: „Joshua gra jak bóg!".
Płyta Bernstein: West Side Story Suite jest poświęcona muzyce amerykańskiego kompozytora Leonarda Bernsteina. Znalazły się na niej: premierowe wykonanie tytułowego utworu na skrzypce i orkiestrę napisanego w oparciu o przebojową partyturę klasycznego musicalu West Side Story, aranżacje czterech znanych melodii Bernsteina oraz wykonana po raz pierwszy przez Bella Serenada tegoż kompozytora. Razem z aranżerem Williamem D. Brohnem, Bell brał czynny udział w opracowaniu Suity, do której napisał własne kadencje. Bell odświeżył też kontakty z kompozytorem Johnem Corigliano, który zaaranżował arię Make Our Garden Grow z Kandyda.
Występy Bella i jego magnetyczna osobowość przyczyniły się do wzrostu popularności i uznania wykraczającego daleko poza sale koncertowe. Magazyn "People" umieścił go wśród “50 najpiękniejszych ludzi na świecie”, zaś "Glamour" wybrał go jednym z sześciu “Ludzi tysiąclecia.” Bell był gościem wielu programów telewizyjnych, w tym: The Tonight Show, Charlie Rose, CNN, The CBS Evening News, Evening at Pops stacji PBS, CNBC, a w 1993 pojawił się w programie Na Żywo emitowanym przez Lincoln Center na kanale PBS. Jest jednym z pierwszych muzyków klasycznych, na którym skoncentrowała się uwaga producentów wideoklipów, emitowanych następnie w sieciach telewizyjnych VH1, Arts & Entertainment oraz Bravo. Bell jest bohaterem filmu dokumentalnego zaprezentowanego w BBC Omnibus w marcu 1995 roku i powtórzonego następnie w telewizji Bravo. Brał także udział w programie dotyczącym twórczości Mozarta w serii Biografie produkowanej przez A&E.
Joshua Bell jest zdeklarowanym fanem muzyki Bernsteina i „jak każdy” Amerykanin wychował się na West Side Story. “Te melodie są niesamowite, wpadające w ucho, piękne. Utorowały sobie drogę do świadomości większości Amerykanów, zostały wykorzystane nawet w reklamach GAPa”, zauważa. “ Jakimś cudem Bernsteinowi udało się stworzyć wielki musical, kompozycję, która dorównuje artyzmem najwspanialszym dziełom muzyki klasycznej. West Side Story odniosło sukces na każdym poziomie, i to tak duży, iż niemal błędem wydaje się określanie go po prostu mianem musicalu.” Bell podkreśla, że nowa Suita jest rodzajem utworu określanego dzisiaj mianem “crossover” (z pogranicza różnych gatunków muzycznych), ale w rzeczywistości jest żywą częścią tradycji muzyki klasycznej. “Jako kompozytor, Bernstein był geniuszem i West Side Story jest w pewien sposób wybitne zarówno w świecie klasyki, jak i popu. Kiedy na nowo wczytałem się w tę partyturę podczas przygotowywania aranżacji, zdałem sobie sprawę, jak bardzo kompozycja ta jest subtelna, złożona i odkrywcza z technicznego punktu widzenia. Ta muzyka zdaje się wykraczać poza czas, w którym została stworzona, a to jest właśnie definicja wielkiej klasyki.”
Nowa płyta, dodaje Bell, “daje mi szansę grać muzykę, którą kocham. Myślę, że najważniejszym utworem jest Serenada. Głęboka, zabawna - jest najwyższej jakości kwintesencją wszystkiego, co Bernstein kiedykolwiek stworzył. Zasługuje na miejsce tam na górze, razem z Szostakowiczem i Prokofiewem. Bernstein mógł robić wszystko – był ideałem muzyka – wielkim kompozytorem, pianistą, dyrygentem i nauczycielem. Być w stanie napisać coś takiego jak West Side Story, a następnie zdobyć uznanie Wiedeńskiej Filharmonii... Zrobił bardzo wiele, aby podnieść status Amerykanów w muzyce klasycznej.”
Od słynnej współpracy z przyjacielem, kompozytorem i kontrabasistą Edgarem Meyerem, na płycie Short Trip Home, poprzez przejęcie odpowiedzialności za całą muzykę skrzypcową do The Red Violin i płyty ze ścieżką dźwiękową z tego filmu wydanej przez Sony Classical, aż po współpracę z Johnem Williamsem przy Gershwin Fantasy, Bell odkrywał nowe kierunki kariery dzięki współdziałaniu z Sony Classical. Nadal wnosi swój dynamizm, inteligencję i artyzm do repertuaru klasycznego, m.in. na wydanej przez Sony Classical, i wielokrotnie nagradzanej płycie z koncertami skrzypcowymi Jana Sibeliusa i Karla Goldmarka, na której towarzyszy mu Los Angeles Philharmonic Orchestra pod dyrekcją Esa-Pekka Salonena (SK 65949).
W 1999 roku Bell pojawił się na telewizyjnej liście przebojów Grammy, wykonując wybór utworów z nominowanej do tej nagrody płyty Short Trip Home wraz z Meyerem, gitarzystą Mike’iem Marshallem i mandolinistą Samem Bushem. W tym samym roku występował także jako solista w uhonorowanym nagrodą Grammy Listen to the Storyteller: A Trio of Musical Tales from Around the World. Przy okazji prac nad muzyką do The Red Violin, Bell dał w 1998 roku premierowy koncert z towarzyszeniem orkiestr San Francisco Symphony i Boston Symphony grając The Red Violin Chaconne Johna Corigiano - suitę koncertową opartą na motywach zaczerpniętych ze ścieżki dźwiękowej do filmu.
Urodzony w Bloomington, w stanie Indiana, Joshua Bell otrzymał pierwszy instrument w wieku czterech lat. Skrzypce „szesnastki” otrzymał od rodziców, kiedy odkryli, że chłopiec rozciągnął na zapinkach ubrania gumki, aby brzdąkać na nich melodie, które wcześniej jego matka grywała na fortepianie. Był wychowywany jak typowe amerykańskie dziecko – z, jak sam to nazywa, „lekkim uzależnieniem” od gier komputerowych – uczestniczył w rozgrywkach koszykówki, a w wieku dziesięciu lat dostał się do krajowego finału mistrzostw w tenisie ziemnym. Jednak bardzo wiele uwagi poświęcał grze na skrzypcach, do momentu, kiedy jako dwunastolatek spotkał sławnego skrzypka i pedagoga, Josefa Gingolda, który stał się jego ukochanym nauczycielem i mentorem. Dzięki zwycięstwu w konkursie Seventeen Magazine / General Motors w 1981 roku, w czternastym roku życia znalazł się w centrum uwagi całego kraju. W tym samym roku dał pierwszy koncert z orkiestrą – towarzyszyli mu Riccardo Muti i Philadelphia Orchestra. Wkrótce potem debiutował na scenie Carnegie Hall, wygrał Avery Fisher Career Grant i nagrał swój pierwszy krążek, czym wzbudził sensację szybko rozprzestrzeniającą się w całym środowisku muzycznym. Od tego czasu Bell występował z wiodącymi orkiestrami świata i takimi dyrygentami jak Vladimir Ashkenazy, Herbert Blomstedt, Riccardo Chailly, Christoph von Dohnányi, Antal Dorati, Charles Dutoit, Christoph Eschenbach, John Eliot Gardiner, James Levine, Roger Norrington, Seiji Ozawa, Esa-Pekka Salonen, Leonard Slatkin, Yuri Temirkanov, Franz Welser-Möst czy David Zinman.
Jako entuzjasta muzyki kameralnej, Bell zainicjował doroczną serię koncertów muzyki kameralnej w London's Wigmore Hall w 1997. W tym też roku, na zaproszenie Auditorium du Louvre, wyjechał z koncertami do Paryża. Obecnie regularnie współpracuje przy organizacji koncertów muzyki kameralnej z Pamelą Frank, Stevenem Isserlisem, Edgarem Meyerem, Ollim Mustonenem i Jean-Yves Thibaudetem. Bell chętnie sięga do twórczości współczesnych kompozytorów, stąd dwa prapremierowe wykonania napisanych specjalnie dla niego utworów: koncertu skrzypcowego Maw’a oraz koncertu zatytułowanego Air na skrzypce i fortepian autorstwa amerykańskiego kompozytora Aarona Jay Kernisa.
Bell marzy o kompozycji. Dzięki unikalnemu spojrzeniu na skomponowane przez siebie kadencje do koncertów skrzypcowych, w tym do Suity West Side Story, uzyskał nagrodę dyrygentów i krytyków, podobnie jak za kadencje do koncertów Brahmsa, Beethovena i Mozarta. Pasją Bella jest rozbudzanie u dzieci miłości do muzyki. Oprócz klas mistrzowskich, które prowadzi w London Royal Academy of Music, pracuje jako adiunkt w Massachusetts Institute of Technology, gdzie jest członkiem zespołu zajmującego się nowymi „instrumentami muzycznymi wysokich technologii”, które mają usprawnić proces uczenia i prezentowania muzyki.
Joshua Bell mieszka w Nowym Jorku. Gra na skrzypcach Antonio Stradivariusa z 1713 roku, znanych jako "Gibson ex Huberman".
Dnia 18 czerwca 2004 roku o godz. 18:00 podczas wieczoru, zamykającego sezon artystyczny 2003/2004 Filharmonii Poznańskiej, między innymi wystąpi zaproszony przez Towarzystwo Muzyczne im. H. Wieniawskiego, po raz pierwszy w Poznaniu, światowej sławy skrzypek - Joshua Bell. Wykona on Koncert skrzypcowy D-dur Johannesa Brahmsa. Artyście towarzyszyć będzie Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Poznańskiej pod dyrekcją Jose Marii Florencio, która w drugiej części koncertu wraz z tenorem Józefem Stępniem i Chórem Filharmonii Łódzkiej im. Artura Rubinsteina wykona Harnasie Karola Szymanowskiego.
Program:
Johannes Brahms - Koncert skrzypcowy D-dur op.77
Karol Szymanowski - Harnasie
AULA Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, 18 czerwca 2004, godz. 19:00
W 2002 roku skrzypek Joshua Bell zdobył swą pierwszą nagrodę Grammy® za entuzjastycznie przyjęte nagranie koncertu skrzypcowego, napisanego specjalnie dla niego przez angielskiego kompozytora Nicholasa Maw’a (SK 62856). Tego rodzaju osiągnięcie podniosło Bella do rangi ideału współczesnego wirtuoza. W wieku 33 lat stał się idolem swoich czasów, którego artyzm odświeża dorobek muzyki klasycznej i rozbudza wielkie nadzieje. Bell skupia na sobie uwagę mediów już od 20 lat, w trakcie których przeszedł stopniową ewolucję od genialnego dziecka do geniuszu dojrzałego artysty. Magazyn "New York" napisał o nim “W ekstremalnie trudnym zadaniu doskonalenia gry na skrzypcach, Joshua Bell jest najbardziej tajemniczym ze stworzeń – wrodzonym talentem”.
Najnowsza płyta Bella, Bernstein: West Side Story Suite (SK 89358), stanowi kontynuację nawiązanej w 1996 roku i znakomicie układającej się współpracy artysty z Sony Classical – wyjątkowego układu, który zaowocował nominacjami do nagród Grammy za każde ze zrealizowanych przez tę wytwórnię nagrań: Short Trip Home (SK 60864), Gershwin Fantasy (SK 60659), The Red Violin (SK 63010), oraz Listen to the Storyteller (SK 60283). Otrzymane nagrody to Grammy - za koncert Maw’a oraz The Academy Award®, czyli Oskar za partyturę do filmu The Red Violin (Purpurowe skrzypce), napisaną przez Johna Corigliano, który odbierając Oskara oświadczył: „Joshua gra jak bóg!".
Płyta Bernstein: West Side Story Suite jest poświęcona muzyce amerykańskiego kompozytora Leonarda Bernsteina. Znalazły się na niej: premierowe wykonanie tytułowego utworu na skrzypce i orkiestrę napisanego w oparciu o przebojową partyturę klasycznego musicalu West Side Story, aranżacje czterech znanych melodii Bernsteina oraz wykonana po raz pierwszy przez Bella Serenada tegoż kompozytora. Razem z aranżerem Williamem D. Brohnem, Bell brał czynny udział w opracowaniu Suity, do której napisał własne kadencje. Bell odświeżył też kontakty z kompozytorem Johnem Corigliano, który zaaranżował arię Make Our Garden Grow z Kandyda.
Występy Bella i jego magnetyczna osobowość przyczyniły się do wzrostu popularności i uznania wykraczającego daleko poza sale koncertowe. Magazyn "People" umieścił go wśród “50 najpiękniejszych ludzi na świecie”, zaś "Glamour" wybrał go jednym z sześciu “Ludzi tysiąclecia.” Bell był gościem wielu programów telewizyjnych, w tym: The Tonight Show, Charlie Rose, CNN, The CBS Evening News, Evening at Pops stacji PBS, CNBC, a w 1993 pojawił się w programie Na Żywo emitowanym przez Lincoln Center na kanale PBS. Jest jednym z pierwszych muzyków klasycznych, na którym skoncentrowała się uwaga producentów wideoklipów, emitowanych następnie w sieciach telewizyjnych VH1, Arts & Entertainment oraz Bravo. Bell jest bohaterem filmu dokumentalnego zaprezentowanego w BBC Omnibus w marcu 1995 roku i powtórzonego następnie w telewizji Bravo. Brał także udział w programie dotyczącym twórczości Mozarta w serii Biografie produkowanej przez A&E.
Joshua Bell jest zdeklarowanym fanem muzyki Bernsteina i „jak każdy” Amerykanin wychował się na West Side Story. “Te melodie są niesamowite, wpadające w ucho, piękne. Utorowały sobie drogę do świadomości większości Amerykanów, zostały wykorzystane nawet w reklamach GAPa”, zauważa. “ Jakimś cudem Bernsteinowi udało się stworzyć wielki musical, kompozycję, która dorównuje artyzmem najwspanialszym dziełom muzyki klasycznej. West Side Story odniosło sukces na każdym poziomie, i to tak duży, iż niemal błędem wydaje się określanie go po prostu mianem musicalu.” Bell podkreśla, że nowa Suita jest rodzajem utworu określanego dzisiaj mianem “crossover” (z pogranicza różnych gatunków muzycznych), ale w rzeczywistości jest żywą częścią tradycji muzyki klasycznej. “Jako kompozytor, Bernstein był geniuszem i West Side Story jest w pewien sposób wybitne zarówno w świecie klasyki, jak i popu. Kiedy na nowo wczytałem się w tę partyturę podczas przygotowywania aranżacji, zdałem sobie sprawę, jak bardzo kompozycja ta jest subtelna, złożona i odkrywcza z technicznego punktu widzenia. Ta muzyka zdaje się wykraczać poza czas, w którym została stworzona, a to jest właśnie definicja wielkiej klasyki.”
Nowa płyta, dodaje Bell, “daje mi szansę grać muzykę, którą kocham. Myślę, że najważniejszym utworem jest Serenada. Głęboka, zabawna - jest najwyższej jakości kwintesencją wszystkiego, co Bernstein kiedykolwiek stworzył. Zasługuje na miejsce tam na górze, razem z Szostakowiczem i Prokofiewem. Bernstein mógł robić wszystko – był ideałem muzyka – wielkim kompozytorem, pianistą, dyrygentem i nauczycielem. Być w stanie napisać coś takiego jak West Side Story, a następnie zdobyć uznanie Wiedeńskiej Filharmonii... Zrobił bardzo wiele, aby podnieść status Amerykanów w muzyce klasycznej.”
Od słynnej współpracy z przyjacielem, kompozytorem i kontrabasistą Edgarem Meyerem, na płycie Short Trip Home, poprzez przejęcie odpowiedzialności za całą muzykę skrzypcową do The Red Violin i płyty ze ścieżką dźwiękową z tego filmu wydanej przez Sony Classical, aż po współpracę z Johnem Williamsem przy Gershwin Fantasy, Bell odkrywał nowe kierunki kariery dzięki współdziałaniu z Sony Classical. Nadal wnosi swój dynamizm, inteligencję i artyzm do repertuaru klasycznego, m.in. na wydanej przez Sony Classical, i wielokrotnie nagradzanej płycie z koncertami skrzypcowymi Jana Sibeliusa i Karla Goldmarka, na której towarzyszy mu Los Angeles Philharmonic Orchestra pod dyrekcją Esa-Pekka Salonena (SK 65949).
W 1999 roku Bell pojawił się na telewizyjnej liście przebojów Grammy, wykonując wybór utworów z nominowanej do tej nagrody płyty Short Trip Home wraz z Meyerem, gitarzystą Mike’iem Marshallem i mandolinistą Samem Bushem. W tym samym roku występował także jako solista w uhonorowanym nagrodą Grammy Listen to the Storyteller: A Trio of Musical Tales from Around the World. Przy okazji prac nad muzyką do The Red Violin, Bell dał w 1998 roku premierowy koncert z towarzyszeniem orkiestr San Francisco Symphony i Boston Symphony grając The Red Violin Chaconne Johna Corigiano - suitę koncertową opartą na motywach zaczerpniętych ze ścieżki dźwiękowej do filmu.
Urodzony w Bloomington, w stanie Indiana, Joshua Bell otrzymał pierwszy instrument w wieku czterech lat. Skrzypce „szesnastki” otrzymał od rodziców, kiedy odkryli, że chłopiec rozciągnął na zapinkach ubrania gumki, aby brzdąkać na nich melodie, które wcześniej jego matka grywała na fortepianie. Był wychowywany jak typowe amerykańskie dziecko – z, jak sam to nazywa, „lekkim uzależnieniem” od gier komputerowych – uczestniczył w rozgrywkach koszykówki, a w wieku dziesięciu lat dostał się do krajowego finału mistrzostw w tenisie ziemnym. Jednak bardzo wiele uwagi poświęcał grze na skrzypcach, do momentu, kiedy jako dwunastolatek spotkał sławnego skrzypka i pedagoga, Josefa Gingolda, który stał się jego ukochanym nauczycielem i mentorem. Dzięki zwycięstwu w konkursie Seventeen Magazine / General Motors w 1981 roku, w czternastym roku życia znalazł się w centrum uwagi całego kraju. W tym samym roku dał pierwszy koncert z orkiestrą – towarzyszyli mu Riccardo Muti i Philadelphia Orchestra. Wkrótce potem debiutował na scenie Carnegie Hall, wygrał Avery Fisher Career Grant i nagrał swój pierwszy krążek, czym wzbudził sensację szybko rozprzestrzeniającą się w całym środowisku muzycznym. Od tego czasu Bell występował z wiodącymi orkiestrami świata i takimi dyrygentami jak Vladimir Ashkenazy, Herbert Blomstedt, Riccardo Chailly, Christoph von Dohnányi, Antal Dorati, Charles Dutoit, Christoph Eschenbach, John Eliot Gardiner, James Levine, Roger Norrington, Seiji Ozawa, Esa-Pekka Salonen, Leonard Slatkin, Yuri Temirkanov, Franz Welser-Möst czy David Zinman.
Jako entuzjasta muzyki kameralnej, Bell zainicjował doroczną serię koncertów muzyki kameralnej w London's Wigmore Hall w 1997. W tym też roku, na zaproszenie Auditorium du Louvre, wyjechał z koncertami do Paryża. Obecnie regularnie współpracuje przy organizacji koncertów muzyki kameralnej z Pamelą Frank, Stevenem Isserlisem, Edgarem Meyerem, Ollim Mustonenem i Jean-Yves Thibaudetem. Bell chętnie sięga do twórczości współczesnych kompozytorów, stąd dwa prapremierowe wykonania napisanych specjalnie dla niego utworów: koncertu skrzypcowego Maw’a oraz koncertu zatytułowanego Air na skrzypce i fortepian autorstwa amerykańskiego kompozytora Aarona Jay Kernisa.
Bell marzy o kompozycji. Dzięki unikalnemu spojrzeniu na skomponowane przez siebie kadencje do koncertów skrzypcowych, w tym do Suity West Side Story, uzyskał nagrodę dyrygentów i krytyków, podobnie jak za kadencje do koncertów Brahmsa, Beethovena i Mozarta. Pasją Bella jest rozbudzanie u dzieci miłości do muzyki. Oprócz klas mistrzowskich, które prowadzi w London Royal Academy of Music, pracuje jako adiunkt w Massachusetts Institute of Technology, gdzie jest członkiem zespołu zajmującego się nowymi „instrumentami muzycznymi wysokich technologii”, które mają usprawnić proces uczenia i prezentowania muzyki.
Joshua Bell mieszka w Nowym Jorku. Gra na skrzypcach Antonio Stradivariusa z 1713 roku, znanych jako "Gibson ex Huberman".
