kompozytor i pianista; ur. 9 lipca 1951, Ruda Śląska. Jako absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Katowicach otrzymał dwa dyplomy: w 1975 tytuł magistra (z wyróżnieniem) na podstawie utworu Psalms (klasa kompozycji Henryka Mikołaja Góreckiego) oraz w 1977 tytuł magistra (z wyróżnieniem) po ukończeniu klasy fortepianu Czesława Stańczyka. W 1976 otrzymał stypendium Rządu Francuskiego na studia kompozytorskie u Oliviera Messiaena w Paryżu i w klasie fortepianu u Yvonne Loriod (nie doszło do skutku ze względu na przejście Messiaena na emeryturę). Następnie w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach przeprowadził przewód kwalifikacyjny I stopnia (1981) oraz przewód kwalifikacyjny II stopnia (1988). W 2000 Prezydent RP nadał mu tytuł profesora.  

Debiut kompozytorski Knapika miał miejsce już w 1974 roku na scenie Filharmonii Narodowej. W kolejnych latach wiele premier jego dzieł odbywało się na najbardziej znaczących polskich estradach koncertowych. Eugeniusz Knapik uzyskał wiele nagród jako kompozytor i pianista, m.in. w 1974 otrzymał specjalne wyróżnienie za Sonatę na flet solo na Konkursie Młodych w Krakowie, w 1976 – nagrodę na Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku oraz II nagrodę na Konkursie Młodych Związku Kompozytorów Polskich za Le Chant na sopran i orkiestrę, w 1977 – III nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Muzyki Kameralnej w Wiedniu za Concerto grosso, w 1979 – I nagrodę na Festiwalu "Młodzi Muzycy Młodemu Miastu” w Stalowej Woli za Corale, interludio e aria, w 1982 - II nagrodę za Pieśni ziemi na Konkursie Muzyki Oratoryjno-Kantatowej w Katowicach, w 1985 – Nagrodę Artystyczną I stopnia im. Stanisława Wyspiańskiego za Wyspy.

Dwukrotnie jego utwory reprezentowały Polskie Radio na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu: w 1978 utwór La flûte de jade na sopran i orkiestrę został wyróżniony, a w 1984 Kwartet smyczkowy zajął I miejsce. 

Występuje w kraju i za granicą jako solista i kameralista (m.in. od 1982 współpracuje z Kwartetem Śląskim). Specjalizuje się w repertuarze współczesnym. Ma na swoim koncie liczne prawykonania oraz nagrania muzyki XX-XXI w.; był m.in. pierwszym w Polsce wykonawcą cyklu Vingt Regards sur l’Enfant-Jésus Oliviera Messiaena. Wielokrotnie brał udział w takich festiwalach, jak" Warszawska Jesień”, Saint-Denis w Paryżu, Octobre en Normandie w Rouen, Concertgebouw w Amsterdamie, Festiwalu Goulbenkiana w Lizbonie, SIMC w Rotterdamie. Dokonał licznych prawykonań oraz nagrań polskiej, a także światowej muzyki współczesnej.

W 2012 otrzymał prestiżową nagrodę Diapason d’Or za nagranie Vingt regards sur l’enfant-Jésus Oliviera Messiaena.

W 1988 na zamówienie dyrektora Opery la Monnaie w Brukseli Gerarda Mortier, rozpoczął pracę nad trylogią operową The Minds of Helena Troubleyn do tekstu Jana Fabre. W 1990 w De Vlaamse Opera w Antwerpii odbyła się premiera części I cyklu – Das Glas im Kopf wird vom Glas. W 1992 w ramach Documenta IX w Kassel miała miejsce premiera części II – Silent Screams, Difficult Dreams. W 1996 podczas Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej "Warszawska Jesień” odbyło się estradowe prawykonanie części III – La libertà chiama la libertà. We współpracy z Janem Fabre powstały również spektakle baletowe: The Sound of One Hand Clapping (1991), Da un’altra faccia del tempo (1993), Quando la terra si rimette in movimento (1995) oraz Three Solos (1995). Kolejne dzieło operowe kompozytora Moby Dick do libretta Krzysztofa Koehlera powstało w 2014 roku na zamówienie Teatru Wielkiego – Opery Narodowej.

Eugeniusz Knapik od 1976 wykłada na Akademii Muzycznej w Katowicach: pełnił funkcje asystenta (1976-1978), starszego asystenta (1978-1982), adiunkta (1982-1988), docenta (1988-1994), profesora nadzwyczajnego (1994-2005), profesora zwyczajnego (od 2005). Z jego inicjatywy w 1992 roku powstało w Akademii Studio Muzyki Komputerowej i Elektroakustycznej, którym kierował do 2002 roku. Kierował Katedrą Kompozycji i Teorii Muzyki (1996–2020). W latach 2002-2008 piastował godność rektora i dzięki jego staraniom powstał nowy gmach katowickiej Akademii.

Był długoletnim członkiem Zarządu Głównego Związku Kompozytorów Polskich, od 1999 do 2003 – wiceprezesem, w latach 1978-89 członkiem Komisji Programowej Festiwalu "Warszawska Jesień”. W 2009 Eugeniuszowi Knapikowi została przyznana godność Członka Honorowego ZKP.

Był członkiem Komisji Programowej PWM (1983-1988), członkiem prezydium i wiceprezesem Polskiej Rady Muzycznej, członkiem Rady Programowej Teatru Śląskiego im. Stanisława Wyspiańskiego (2001-2003), Rady Programowej Opery Śląskiej w Bytoniu (2001-2012), wiceprzewodniczącym Rady Programowej Festiwalu Katowice Europejska Stolica Kultury (2016) i przewodniczącym Rady Programowej Instytutu Muzyki i Tańca (2012-2016). Pełni funkcję wiceprezesa Towarzystwa Muzycznego im. Karola Szymanowskiego (od 2012), prezesa Stowarzyszenia Katowice Kultura Natura (od 2013), przewodniczącego Rady Programowej Filharmonii Śląskiej (od 2014), przewodniczącego Rady Programowej Polskiego Wydawnictwa Muzycznego (od 2015).

 W 1985 Eugeniuszowi Knapikowi przyznano Nagrodę Polihymnii za twórczość kameralną, zaś w 1997 - doroczną Nagrodę Związku Kompozytorów Polskich oraz Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki. W tym samym roku za twórczość operową został przyjęty do "Loży Liderów” w Katowicach. Ponadto otrzymał: Nagrodę Prezydenta miasta Katowic (1999), Medal Komisji Edukacji Narodowej (2005), Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze - Gloria Artis”, Nagrodę honorową im. Wojciecha Korfantego (2006), Śląską Nagrodę im. Juliusza Ligonia (2007), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2008), Medal Roku Lutosławskiego za wybitny wkład w upowszechnienie muzyki i wiedzy o kompozytorze (2014 ), Nagrodę im. Karola Miarki (2014), Złoty Medal "Zasłużony Kulturze - Gloria Artis” (2019).

aktualizacja: 2002 (Małgorzata Kosińska), 2016, 2025 (Wiktoria Antonczyk)

Eugeniusz Knapik debiutował jako kompozytor wraz z Andrzejem Krzanowskim i Aleksandrem Lasoniem na festiwalach „Młodzi Muzycy Młodemu Miastu” w Stalowej Woli. W latach 1975-1980 odbyło się tam jedenaście prawykonań utworów wymienionej trójki kompozytorów, których ze względu na rok urodzenia określa się jako „Pokolenie ’51”. Eugeniusz Knapik miał w Stalowej Woli prawykonania dwóch swoich dzieł: Tak jak nad brzegiem morza na zespół instrumentalny i taśmę (1977) oraz Corale, interludio e aria na flet, klawesyn i jedenaście instrumentów smyczkowych (1979). Kompozytor tak określa stalowolskie przesłanie: „Nasza twórczość, kompozytorów startujących na festiwalu w Stalowej Woli, była chyba pewnego rodzaju opozycją: wobec awangardy lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych; wobec nowości jako wartości samej w sobie; wobec totalnej destrukcji. I ta opozycja do awangardy była reakcją spontaniczną, sprzeciwem intuicyjnym, głęboko w nas tkwiącym. Dopiero później, stopniowo uświadamialiśmy to sobie.”
Eugeniusz Knapik był „opozycjonistą” najbardziej zdecydowanym, sięgał do tradycji najgłębiej. Jego twórczość najlepiej odpowiada określeniu „nowy romantyzm”, zastosowanemu w odniesieniu do muzyki stalowowolskich debiutantów i to również w późniejszym czasie. Wiele lat po Stalowej Woli kompozytor mówił: „Najbliższa jest mi muzyka, która wyraża pewne wartości. Bardzo mnie interesuje, i to od wielu lat, muzyka i sztuka z przełomu wieków: ostatnie ćwierćwiecze XIX i pierwsze ćwierćwiecze XX wieku. Utwory Mahlera i Skriabina przemawiają do mnie najsilniej. Ale jestem również zafascynowany ostatnimi opusami Beethovena, twórczością Brahmsa i - idąc dalej w wiek XX - Ivesa i Messiaena. Ostatnio, przed dwoma czy trzema laty, odkryłem dla siebie Szymanowskiego. Poznaję go na nowo - w pracy ze studentami nad III Sonatą fortepianową, IV Symfonią, słuchając mazurków. Przez długie lata muzyka Szymanowskiego była dla mnie niejasna, dziwnie zagmatwana. Sądziłem, że kompozytor w sposób nie do końca «czysty» pisał swoje utwory. Dopiero teraz zaczynam to rozumieć. A jeszcze pięć lat temu w ogóle nie wymieniłbym jego nazwiska.” („Studio” 1995 nr 1)
Romantyczna w wyrazie twórczość Knapika odznacza się znakomitym warsztatem kompozytorskim o wyrazistym, indywidualnym obliczu, a charakterystycznym jej rysem jest wzrost znaczenia elementu melodycznego. Melodyka w dużym stopniu kształtuje znowu formę dzieła muzycznego.

• Trzy miniatury na fortepian (1970)
• Sonata na skrzypce i fortepian (1971)
• Sonata na flet solo (1972)
• Concerto grosso no. 1 na orkiestrę kameralną (1972-77)
• La Flûte de jade na sopran i orkiestrę do tekstów poetów chińskich (1973)
• Psalmy na głosy solo, chór mieszany i wielką orkiestrę symfoniczną (1973-75)
• Le Chant na sopran i orkiestrę do tekstów Paula Valéry (1976)
• Tak jak na brzegu morza... na zespół instrumentalny i taśmę do tekstu Paula Valéry (1977)
• Corale, interludio e aria na flet, klawesyn i zespół smyczkowy (1978)
• Kwartet smyczkowy (1980)
• Partita na skrzypce i fortepian (1980)
• Hymn na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian (1982)
• Versus I na organy (1982)
• Wyspy na kameralną orkiestrę smyczkową (1983-84)
• Strofy na baryton, róg i organy (1984-85)
• Das Glas im Kopf wird vom Glas, opera w 8 scenach do libretta Jana Fabre – I część trylogii operowej The Minds of Helena Toubleyn (1987-89)
• Silent Screams, Difficult Dreams, opera w 4 scenach – II część trylogii operowej The Minds of Helena Toubleyn (1990-92)
• The Sound of One Hand Clapping, balet do libretta Jana Fabre (1991)
• Da un’altra faccia del tempo, balet do libretta Jana Fabre (1993)
• La libertà chiama la libertà, opera w 5 scenach – III część trylogii operowej The Minds of Helena Toubleyn (1993-95)
• Quando la terra si rimette in movimento, balet do libretta Jana Fabre (1995)
• Three Solos, balet do libretta Jana Fabre (1995)
• Up Into the Silence, pieśni na sopran, baryton, kwartet smyczkowy i orkiestrę do słów Edwarda E. Cummingsa i Jana Fabre (1996-2000)
• Tha’ Munnot Waste No Time na trzy (lub dwa) fortepiany i klarnet (1998)
• Przystępuję do Ciebie na sopran i orkiestrę kameralną do słów Edwarda Stachury (2001)
• Trio na skrzypce, klarnet i fortepian (2003)
• Introduction to Mystery na tenor, chór i orkiestrę (2005)
• Filo d’Arianna na wiolonczelę solo (2005)
• Moby Dick, opera (2010)
• Tha'munnot waste no time na trzy fortepiany i klarnet (ad libitum) (2011)
• Beauty Radiated in Eternity na chór i orkiestrę (2012)
• Concerto of Song Offerings na fortepian, chór mieszany i orkiestrę (2014)
• Canticum puerorum na sopran, baryton, chór i orkiestrę (2016)
• Blessing gentle breeze na chór mieszany i orkiestrę (2018)
• II Kwartet smyczkowy (2019)
• Podróż długa na mezzosopran, baryton i orkiestrę smyczkową (2020)
• Gdy... na sopran i orkiestrę smyczkową (2020-2021)
• Niebieskie morze i żagle na 8-głosowy chór mieszany a cappella (2021)

Kosz Stanisław, Eugeniusz Knapik – „Wyspy”, w: Muzyka polska 1945-1995 (red. Krzysztof Droba, Teresa Malecka, Krzysztof Szwajgier), Akademia Muzyczna w Krakowie, Kraków 1996

Baculewski Krzysztof, Knapik Eugeniusz, w: Encyklopedia Muzyczna PWM (część biograficzna pod red. Elżbiety Dziębowskiej), t. „klł”, PWM, Kraków 1997

Bias Iwona, Eugeniusz Knapik. Kompozytor i pianista, Akademia Muzyczna w Katowicach, Katowice 2001

Thomas Adrian, Knapik Eugeniusz, w: The New Grove Dictionary of Music and Musicians. Second Edition (ed. Stanley Sadie), vol. 13, Macmillan Publishers Limited, London 2001

Wywiad z kompozytorem, bibliografia i zdjęcia dostępne są na stronie książki dr Marietty Morawskiej-Büngeler Dusza dźwięków: https://duszadzwiekow.polmic.pl/kompozytor/eugeniusz_knapik/eugeniusz_knapik_wywiad 

• Warszawska Jesień 1977: kronika dźwiękowa. Nr 4, Muzyka polska, Polskie Nagrania Muza ‎– SX 1524 (1977) Le Chant, wyk.: Henryka Januszewska (sopran), Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Narodowej, Wojciech Michniewski (dyr.)
• XXIII Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień, Polskie Nagrania Muza ‎– SX 1845 (1979), Corale, interludio e aria, wyk.: Leningrad Chamber Orchestra of Old and Contemporary Music, Eduard Sierow (dyr.), O. Czerniadiewa (fl), G. Korczmar (klawesyn)
• Warszawska Jesień 1984: kronika dźwiękowa. Nr 9, Muzyka polska, Polskie Nagrania Muza ‎– SX 2416 (1984), Wyspy, wyk.: Polska Orkiestra Kameralna, Jerzy Maksymiuk
• Eugeniusz Knapik ‎– String Quartet/Island, Polskie Nagrania Muza ‎– SX 2257 (1985), I Kwartet smyczkowy, wyk.: Kwartet Śląski
• Silent Screams, Difficult Dreams, Troubleyn TROB 10 (1993), Silent Screams, Difficult Dreams (I scena) wyk.: Torgun Birkeland (sopran), Christine Schweitzer (sopran), Catherine Dagois (mezzosopran), Anne Pareil (mezzosopran), Chór Filharmonii Krakowskiej, Wielka Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia Telewizji, Elgar Howarth (dyr.)
• Kronika Dźwiękowa 37. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień, Kaseta dźwiękowa 1994 nr 2 (1994), Hymn, wyk.: Nonstrom Ensemble – Paweł Mykietyn (cl), Andrzej Rękas (tn), Justyna Rekść-Raubo (vc), Maciej Grzybowski (pf)
• Kronika Dźwiękowa 38. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień, Kaseta dźwiękowa 1995 nr 1 (1995), Versus I, wyk.: Julian Gembalski (org)
• Kronika Dźwiękowa 39. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień, Kaseta dźwiękowa 1996 nr 7/8 (1996), La libertà chiama la libertà (sceny operowe), wyk.: Izabela Kłosińska (sopran), Ewa Iżykowska (sopran), Urszula Kryger (mezzosopran), Jadwiga Rappé (alt), Adam Kruszewski (baryton), Chór Filharmonii Krakowskiej, Wielka Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia, Antoni Wit (dyr.)
• Kronika Dźwiękowa 40. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień, CD 1997 nr 6 (1997), Partita, wyk.: Krzysztof Bąkowski (vn), Eugeniusz Knapik (pf)
• VII Śląskie Dni Muzyki Współczesnej, ZKPKE 002 (1997), Trzy pieśni na baryton i fortepian do słów K. I. Gałczyńskiego, wyk.: Jerzy Mechliński (baryton), Eugeniusz Knapik (pf)
• Kronika Dźwiękowa 40. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień, CD 1999 nr 3 (1999), Tha' Munnot Waste No Time na trzy fortepiany i klarnet, wyk.: Iwona Mironiuk (pf), Szabolcs Esztényi (pf), Eugeniusz Knapik (pf); Aleksander Romański (cl)
• Pokolenie ’51: Kwartety smyczkowe, PRK CD 027 (2001), I Kwartet smyczkowy, wyk.: Kwartet Śląski
• Kronika Dźwiękowa 44. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień, CD 2001 nr 3 (2001), Tha’ Munnot Waste No Time na dwa fortepiany i klarnet, wyk.: Rūta Rikterė (pf), Zbignevas Ibelhauptas (pf), Adrian Janda (cl)
• Kronika Dźwiękowa 44. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień, CD 2001 nr 4 (2001), Up into the Silence, wyk.: Izabella Kłosińska (sopran), Wojciech Drabowicz (baryton), Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia, Gabriel Chmura (dyr.)
• VIII Śląskie Dni Muzyki Współczesnej, ZKPKE 003 (2001), Tha’ Munnot Waste No Time na dwa fortepiany i klarnet, wyk.: Rūta Rikterė (pf), Zbignevas Ibelhauptas (pf), Adrian Janda (cl)
• Baird, Knapik, Meyer, Penderecki, Zieliński, DUX 0374 / PWM 004 (2002), I Kwartet smyczkowy, wyk.: Kwartet Dafô (Nagroda Fryderyki 2002)
• Kronika Dźwiękowa 46. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej "Warszawska Jesień”, CD 2003 nr 6 (2003)*, Trio na skrzypce, klarnet i fortepian, wyk.: Walter Verdehr Trio
• Chyrzyński, Górecki, Knapik, Lasoń, DUX 0420 / PWM 10190 (2003), Corale, interludio e aria, wyk.: Orkiestra Muzyki Nowej, Małgorzata Lizner (flet), Marek Toporowski (klawesyn), Aleksander Lasoń (dyr.)
• IX/X Śląskie Dni Muzyki Współczesnej, ZKPKE 004 (2003), Przystępuję do Ciebie, wyk.: Urszula Kryger (mezzosopran), Śląska Orkiestra Kameralna, Mirosław J. Błaszczyk (dyr.)
• Polish Collection of the Warsaw Autumn 1956-2005, ZKP CD 004 (2005), Corale, interludio e aria, wyk.: Orkiestra Muzyki Nowej, Aleksander Lasoń (dyr.)
• Kronika Dźwiękowa 49. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień, CD 2006 nr 2 (2006), Introduction to Mystery - prolog do dramatu muzycznego Moby Dick, wyk.: Tomáš Černý (tenor),  Camerata Silesia, Chór Polskiego Radia, Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia, Gabriel Chmura (dyr.)
• XII Śląskie Dni Muzyki Współczesnej, ZKPKE 006 (2006), Filo d’Arianna w wersji na skrzypce solo, wyk.: Szymon Krzeszowiec (vn)
• Kaleidoscope, DUX 0688 (2009), Filo d’Arianna w wersji na skrzypce solo, wyk.: Szymon Krzeszowiec (vn)
• Szabelski, Górecki, Knapik, DUX 0732 (2009), La flute de jade na sopran solo i orkiestrę, wyk.: Bożena Harasimowicz (sopran), Orkiestra Filharmonii Śląskiej, Mirosław Jacek Błaszczyk (dyr.)
• Partity - Witold Lutosławski, Eugeniusz Knapik, PRK CD 0079 (2009), Partita na skrzypce i fortepian, Sonata na skrzypce i fortepian, wyk.: Piotr Pławner (vn), Eugeniusz Knapik (pf)
• Utwory na wiolonczelę solo, PRK CD 0102 (2009), Filo d’Arianna, wyk.: Adam Krzeszowiec (vn)
• Polish 20th and 21st Century Music: the Romanticism to New Avant-Garde, Polmic 040 (2009), Corale, interludio e aria, wyk.: Orkiestra Muzyki Nowej, Aleksander Lasoń (dyr.)
• Szabelski, Górecki, Knapik: Works for Orchestra, DUX 0865 (2011), Wyspy, wyk.: Orkiestra Filharmonii Śląskiej, Mirosław Jacek Błaszczyk (dyr.)
• Pokolenie stalowowolskie: wszystkie utwory na kwartet smyczkowy. CD 6, FMPB CD 010 (2011), I Kwartet smyczkowy, wyk.: Kwartet Śląski
• Wybitne utwory fletowe kompozytorów śląskich XX wieku, DUX 1233/1234 (2015), Sonata na flet solo; Corale, interludio e aria, wyk.: Śląska Orkiestra Kameralna, Grzegorz Olkiewicz (fl)
• 100 for 100. Musical Decades of Freedom: VII 1978–1987, PWM (2018), Corale, interludio e aria, wyk. AUKSO Chamber Orchestra, Marek Moś, Łukasz Długosz (fl), Marcin Świątkiewicz (klawesyn)

Dyskografia (jako pianista):

• Bogdan Czapiewski, Eugeniusz Knapik – X Festiwal Pianistyki Polskiej Słupsk '76, Polskie Nagrania Muza ‎– SX 1505, Ludwig van Beethoven: 32 Wariacje c-moll WoO 80 / Olivier Messiaen: Preludia (z cyklu "Osiem preludiów fortepainowych”) – I. La Colombe – III. La Nombre Léger – V. Les sons impalpables du rêve – VI. Cloches d'angoisse et larmes d'adieu – VIII. Un reflet dans le vent
• Warszawska Jesień 1986 – Kronika Dźwiękowa, Polskie Nagrania Muza ‎– SX 2458 (1986), Aleksander Lasoń: II Symfonia "Koncertująca” na fortepian i orkiestrę (z Państwową Orkiestrą Symfoniczną Gruzińskiej SSR w Tbilisi, dyr. Dżansug Kachidze)
• Warszawska Jesień 1988 – Kronika Dźwiękowa, Polskie Nagrania Muza ‎– SX 2577 (1987), Edward Pałłasz: Apostrophe for Piano Quartet (z Kwartetem Śląskim)
• Warszawska Jesień 1988 – Kronika Dźwiękowa, Polskie Nagrania Muza ‎– SX 2731 (1988), Tomasz Sikorski: Omaggio per quattro pianoforti ed orchestra in Memoriam Jorge Luis Borges (z Andrzejem Dutkiewiczem, Krzysztofem Meyerem, Szabolcsem Esztényim (pf), Orkiestrą Filharmonii Śląskiej, dyr. Karol Stryja)
• Warszawska Jesień 1988 – Kronika Dźwiękowa, Polskie Nagrania Muza ‎– SX 2735 (1988), Witold Lutosławski: Grave na wiolonczelę i fortepian (z Andrzejem Bauerem) / Witold Lutosławski: Partita na skrzypce i fortepian (z Konstantym Andrzejem Kulką)
• Tomasz Sikorski ‎– Warszawska Jesień 1989 - Kronika Dźwiękowa, Polskie Nagrania Muza ‎– SX 2857, Tomasz Sikorski: Diafonia na dwa fortepiany (z Szábolcsem Esztényim) / Tomasz Sikorski: Muzyka nasłuchiwana na dwa fortepiany (z Szábolcsem Esztényim)
• Witold Lutosławski ‎– Symphony No. 3 / Chain 3 / Partita - Polskie Nagrania Muza SX 2753 (1989), Witold Lutosławski: Partita na skrzypce i fortepian (z Konstantym Andrzejem Kulką)
• Partity - Witold Lutosławski, Eugeniusz Knapik, PRK CD 0079 (2009), Witold Lutosławski: Partita na skrzypce i fortepian / Eugeniusz Knapik: Partita na skrzypce i fortepian / Eugeniusz Knapik: Sonata na skrzypce i fortepian / Witold Lutosławski: Subito na skrzypce i fortepian, wyk.: Piotr Pławner - skrzypce, Eugeniusz Knapik - fortepian
• Vingt regards sur l’enfant-Jésus, DUX 0848/0849 (2011), Olivier Messiaen: Vingt regards sur l’enfant-Jésus, wyk:  Eugeniusz Knapik - fortepian