(właściwie Leokadia Kozubek), pianistka i pedagog; ur. 19 stycznia 1927, Poznań; zm. 10 pażdziernika 2015. W latach 1948-52 studiowała grę na fortepianie w klasie Władysławy Markiewiczówy w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach (dyplom z odznaczeniem) oraz, równolegle, muzykologię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie u Zdzisława Jachimeckiego (stopień magistra filozofii w 1952). Od 1953 do 1956 odbyła studia aspiranckie w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie w klasie Jana Ekiera. Swoje umiejętności pianistyczne doskonaliła podczas Międzynarodowych Kursów Perfekcji i Interpretacji Pianistycznej w Arezzo we Włoszech, gdzie pracowała pod kierunkiem Arturo Benedetti Michelangeliego.

Działalność koncertową artystka rozpoczęła w 1949. Występowała we wszystkich filharmoniach w kraju oraz na estradach większości krajów europejskich, a także w Nigerii, Stanach Zjednoczonych, na Kubie, w Australii, Nowej Zelandii, Japonii, na Filipinach, Tajwanie, w Indiach, Chinach i Hong-Kongu, pod batutą takich dyrygentów, jak Stanisław Skrowaczewski, Karol Stryja, Stanisław Wisłocki, Andrzej Markowski, Tadeusza Strugała, Henry Arends, Marcel Dautremer, Volker Erben, Ilia Temkow, Eduard Gerber, Kurt Vöss, James O’Brein. Uczestniczyła w wielu międzynarodowych festiwalach muzycznych, m.in. w I Międzynarodowym Festiwalu im. Arturo Benedetti Michelangeliego we Włoszech (1962), Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku (1967, 1976, 1983, 1992), Festiwalu Muzyki Polskiej w Bydgoszczy (1967), Festiwalu Chopinowskim w Dusznikach-Zdroju (1969, 1982), festiwalu „Ołomuniecka Wiosna Muzyczna” w Czechach (1971), Dniach Muzyki Polskiej w Jeleniej Górze (1978).

Dokonała nagrań archiwalnych dla Polskiego Radia (utwory Fryderyka Chopina, Henryka Pachulskiego, Karola Szymanowskiego, Wolfganga Amadeusa Mozarta, Ludwiga van Beethovena, Claude’a Debussy’ego, Maurice’a Ravela) oraz rozgłośni radiowych w Austrii, Danii, Francji, Szwajcarii, Rosji, we Włoszech, w Japonii, Australii, Lagos i Stanach Zjednoczonych. Brała także udział w programach telewizyjnych w różnych krajach. Na płytach utrwaliła kompozycje m.in. Fryderyka Chopina, Wojciecha Żywnego, Marii Szymanowskiej, Karola Kurpińskiego, Ignacego Jana Paderewskiego, Romana Statkowskiego, Zygmunta Stojowskiego, Szymanowskiego, Stanisława Moniuszki, Macieja Kamieńskiego, Sławomira Czarneckiego, Puchalskiego, Johanna Nepomuka-Hummla, Ludwiga van Beethovena, Franza Liszta.

Działalność pedagogiczną Lidia Kozubek rozpoczęła w 1956 w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. Od 1965 prowadziła klasę fortepianu w warszawskiej uczelni, gdzie w latach 1968-70 pełniła również funkcję prodziekana Wydziału Instrumentalnego, a od 1991 do 1995 kierowała Międzywydziałową Katedrą Pedagogiki Instrumentalnej. W 1982 otrzymała tytuł profesora. Jednocześnie, w latach 1983-85 i 1988-90 była wizytującym profesorem w Musashino Academia Musicae w Tokio. Prowadziła kursy mistrzowskie dla pianistów w Europie (Dania, Austria, Norwegia) oraz w Japonii, Hong-Kongu, na Tajwanie i Filipinach. Była zapraszana do jury ogólnopolskich i międzynarodowych konkursów pianistycznych, m.in. w Bułgarii (1982), Tokio (1985) i na Tajwanie (1990, 1997).

Wygłaszała referaty na seminariach, międzynarodowych kongresach i sympozjach w różnych krajach, a także publikowała w czasopismach muzycznych krajowych i zagranicznych. Napisała książki: Arturo Benedetti Michelangeli – człowiek, artysta, pedagog (wydana w 1992 w języku japońskim), Opera „Manru” Ignacego Jana Paderewskiego (wydana w 1993 i wznowiona w 2001), Arturo Benedetti Michelangeli jakim go znałam (wydana w 1999 w języku polskim, w 2003 w języku włoskim, w 2015 w języku angielskim), O wykonywaniu dzieł Chopina (wydana w 2003). Dla celów peda­go­gicz­nych prze­tłu­ma­czyła książkę Josefa Lhévinne'a Gra for­te­pia­nowa, którą dru­ko­wało w odcin­kach cza­so­pi­smo "Ruch Muzyczny”, oraz dzieło dr Sin­glind Bruhn Prze­wod­nik inter­pre­ta­cji pia­ni­stycz­nej (1998).

Lidia Kozubek prowadziła również aktywną działalność społeczną. Pełniła funkcję przewodniczącej Oddziału Warszawskiego (1969-71), członkiem Zarządu Głównego (1977-81), a następnie członkiem Komisji Kwalifikacyjnej (1981-84) Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków SPAM. Uczestniczyła w pracach Zarządu Towarzystwa im. Fryderyka Chopina (od 1981), była w Zarządzie Polskiej Akademii Chopinowskiej. W latach 1991–93 była dele­ga­tem Uczelni do Rady Wyż­szego Szkol­nic­twa Arty­stycz­nego przy Mini­ster­stwie Kul­tury i Sztuki. W 2000 została Damą Zakonu Rycerskiego Bożego Grobu w Jerozolimie.

Za swoją działalność artystyczną i pedagogiczną uhonorowana została wieloma nagrodami i odznaczeniami, m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1977), Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki (1979, 1981, 1993), Odznaką "Zasłużonego Działacza Kultury” (1979), Złotą Odznaką SPAM (1981), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1985), Brą­zowym Medalem Alberta Ein­ste­ina wydanym przez Aka­de­mię jego imie­nia w Ame­ryce (1986), Dyplomem Uzna­nia za Zasługi dla Kul­tury Pol­skiej w świe­cie (1991), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2003).

aktualizacja: 2008 (Małgorzata Kosińska), 2026 (Wiktoria Antonczyk)