Piasecka Julia

kompozytorka; ur. 6 stycznia 2001, Kraków. Ukończyła Szkołę Muzyczną I stopnia im. Stanisława Wiechowicza oraz Szkołę Muzyczną II stopnia im. Władysława Żeleńskiego w Krakowie. W 2022 roku rozpoczęła studia w krakowskiej Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w klasie kompozycji prof. dr. hab. Wojciecha Widłaka oraz w klasie rytmiki.

Jej utwory nagradzane były podczas konkursów kompozytorskich: zdobyła I nagrodę XXXII Ogólnopolskiego Otwartego Konkursu Kompozytorskiego im. Adama Didura w Sanoku za Nokturn na sopran i fortepian do słów Tadeusza Micińskiego (2024), II nagrodę III Międzyuczelnianego Konkursu Kompozytorskiego "Ciemna Strona Sztuki” w Bydgoszczy za utwór Notte insonne na harfę solo (2024) oraz otrzymała wyróżnienie podczas 67. Konkursu Młodych Kompozytorów im. Tadeusza Bairda za utwór W Pejzażu na sopran i akordeon do słów Józefa Czechowicza (2025).

Muzyka Julii Piaseckiej włączana jest do programów festiwali krajowych i międzynarodowych, m.in. Ostrava Days Festival, w ramach którego kompozytorka uczestniczyła również w rezydencji artystycznej Ostrava Days Institute 2025. Ważne miejsce w katalogu dokonań Julii Piaseckiej zajmuje Impresja na orkiestrę symfoniczną – utwór ten doczekał się prawykonania pod dyrekcją Lilianny Krych w 2024 roku na estradzie Filharmonii Zielonogórskiej im. Tadeusza Bairda w ramach festiwalu "Miesiąc Kobiet". Nokturn Piaseckiej prawykonali sopranistka Anna Koehler i pianista Grzegorz Biegas podczas 33. Festiwalu im. Adama Didura w Sanoku (2024). Natomiast utwór W Pejzażu po raz pierwszy zaprezentowali sopranistka Ewa Leszczyńska i akordeonista Iwo Jedynecki w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Władysława Szpilmana w Warszawie (2026).

Julia Piasecka angażuje się w kreowanie studenckich forów kompozytorskich: corocznej konferencji "Elementi" oraz koncertów muzyki nowej, które stają się zarazem przestrzenią dla premierowych prezentacji jej własnych dzieł.

Oś konstrukcyjną utworów Julii Piaseckiej wyznacza kategoria narratywności muzycznej; równorzędne znaczenie zyskuje natomiast paradygmat sonorystyczno-kolorystyczny, w którym właściwości brzmieniowe są ściśle determinowane przez strukturę harmoniczno-interwałową. Charakterystycznym elementem jej języka kompozytorskiego są sploty fakturalne – złożone struktury powstające w wyniku nakładania się linii poszczególnych partii instrumentalnych i podlegające ciągłym transformacjom, między innymi poprzez gradację stopnia zagęszczenia materii dźwiękowej. Jednym ze stosowanych przez nią sposobów kształtowania formy jest zestawianie struktur amorficznych, bardziej swobodnych, ze strukturami o wyraźniejszym rysie rytmicznym lub melorytmicznym oraz większym stopniu uporządkowania.

Wiktoria Antonczyk (2026)

• Małe wariacje na fortepian solo (2020)
• Walc na 5 na fortepian solo (2021)
• Etiuda na fortepian solo (2022)
• Canto na trio smyczkowe (2022)
• Reflections na marimbę i harfę (2023)
• Distant memories na flet, klarnet, fagot, trąbkę, waltornię i perkusję (2023)
• Impresje na orkiestrę symfoniczną (2024)
• Due movimenti na trąbkę i wiolonczelę (2024)
• Nokturn na fortepian solo (2024)
• Nokturn na sopran i fortepian do słów Tadeusza Micińskiego (2024)
• Notte insonne na harfę solo (2024)
• Soundscape of indecisiveness na zespół kameralny i sample playback (2025)
• Struktury zawieszone na flet, klarnet, trąbkę, puzon, eufonium, perkusję, akordeon i kontrabas (2025)
• Moto Fuggente na flet, klarnet i fortepian (2025)
• W Pejzażu na sopran i akordeon do słów Józefa Czechowicza (2025)
• Sploty na kwartet saksofonowy i organy (2026)
• Continuo fragile na perkusję i akordeon (2026)
• Meandry na orkiestrę kameralną (2026)