Polihymnia, Lublin 2001, s. 467

„Prezentowana rozprawa wyrosła z potrzeby serca, połączonej z troską o poziom współcześnie wykonywanej muzyki w kościołach polskich” – napisał we wstępie do książki jej autor, znany muzykolog specjalizujący się w badaniach muzyki religijnej, ks. Ireneusz Pawlak. Wykorzystując prace historyczne, teologiczne, liturgiczne i muzykologiczne, po przeprowadzeniu licznych dyskusji i konsultacji ze specjalistami z różnych dziedzin nauki, a także po dogłębnym przestudiowaniu dokumentów Kościoła, stworzył obszerne kompendium wiedzy o muzyce liturgicznej w Polsce, opisywanej w literaturze po Soborze Watykańskim II, czyli po 1965 roku. Jak sam wskazuje, praca ta przeznaczona jest „przede wszystkim dla osób zajmujących się muzyką kościelną w Polsce. Zapewne sięgną po nią dyrygenci scholi, chórów, zespołów wokalno-instrumentalnych, organiści, kantorzy, duspasterze, liturgiści, a także wykładowcy muzyki w seminariach duchownych (…). Przedstawione studium nie zostało jednak pomyślane jako podręcznik, choć niewątpliwie w dużej mierze zawiera także podstawowe wiadomości o muzyce i liturgii.”
Publikacja została podzielona na pięć rozdziałów. W pierwszym autor wskazuje na genezę muzyki liturgicznej, jej cele i funkcje. Drugi rozdział jest skróconym przeglądem rodzajów, gatunków i form muzycznych w kontekście liturgii, funkcjonujących w różnych epokach historycznych (m.in. chorału gregoriańskiego, muzyki polifonicznej, homofonicznej, wokalno-instrumentalnej, instrumentalnej, w tym organowej). Rozdział trzeci poświęcony został omówieniu kwestii wykonawców muzyki liturgicznej, czwarty – gatunków i form, które mają zastosowanie w mszy świętej, a ostatni, piąty – cyklu roku liturgicznego (uroczystości i świąt kościelnych). Wszystkie poruszane zagadnienia autor przedstawia w aspekcie historycznym.
Ważnym uzupełnieniem treści niniejszej publikacji są indeksy osobowy i rzeczowy oraz obszerny wykaz literatury przedmiotu.