Concertino per flauto e orchestra da camera, Szalonek Witold

Utwór napisany w l. 1960-62 dla Severino Gazzelloni. Czas trwania ca 14'. Concertino składa się z dwóch następujących bez przerwy części. W pierwszej części flet koncertuje z poszczególnymi grupami specyficznie podzielonej orkiestry. Kolejność i układ tych koncertujących fragmentów określają formę tej części. W drugiej – orkiestra traktowana jest z punktu widzenia walorów kolorystyczno-szmerowych. Zakończeniem jest coda będąca odwróceniem (rakiem) wstępu. Concertino jest utworem dodekafonicznym, jednakże technika ta nie występuje tu w swej formie „klasycznej". Orkiestra potraktowana została jako zespół solistów, co pozwoliło na odrzucenie skomplikowanego zapisu wartości rytmicznych. W Concertino o sprawach metrorytmicznych decyduje jednostka czasu symbolizowana odpowiedniej długości odcinkiem pięciolinii w partyturze, co powoduje, że rytmika ma w pewnym stopniu charakter ad libitum (w granicach przyjętej jednostki czasu).

(tekst w książce programowej „Warszawskiej Jesieni” 1963)