Moniuszko Stanisław: Bajka, uwertura koncertowa
Noskowski Zygmunt: Step op. 66, poemat symfoniczny
Fitelberg Grzegorz: Pieśń o sokole, poemat symfoniczny
Karłowicz Mieczysław: Epizod na maskaradzie op. 14, poemat symfoniczny
Lutosławski Witold: Mała suita (wersja symfoniczna, 1951)
Szymanowski Karol: II Symfonia B-dur op. 19, I Koncert na skrzypce i orkiestrę op. 35, Cztery fragmenty z baletu Harnasie, Pieśń Roksany z opery Król Roger, Tarantella op. 28

Wyk.: Eugenia Umińska - skrzypce, Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Katowicach, dyr. Grzegorz Fitelberg
* Polskie Radio S.A. 2003 – PRCD 184-185, ADD 77’28”+73’31”

Dwupłytowy album wydany w serii Dyrygenci polscy poświęcony został jednemu z najwybitniejszych polskich artystów batuty - Grzegorzowi Fitelbergowi. Nazwisko jego nieodłącznie kojarzy się z nazwą słynnej polskiej orkiestry – dawniej kryjącej się pod znanym skrótem WOSPR, dziś natomiast NOSPR, czyli Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach. Grzegorz Fitelberg, twórca orkiestry, skrzypek, kompozytor i dyrygent w jednej osobie, przyczynił się nie tylko do stworzenia doskonałego zespołu, ale także wywarł ogromny wpływ na życie muzyczne w Polsce, propagując twórczość polskich i zagranicznych kompozytorów współczesnych.
Nagrania zgromadzone na niniejszych dwóch płytach pochodzą z lat 1949-53, z archiwum Polskiego Radia. Wśród nich nie mogło zabraknąć uwertury Bajka Moniuszki, która znalazła się także w programie pierwszego po wojnie koncertu WOSPR-u w dniu 23 września 1947 roku, ani poematu symfonicznego Step autorstwa nauczyciela kompozycji Fitelberga – Noskowskiego. Nie zabrakło także utworu samego Mistrza – poematu Pieśń o sokole, ani dokończonego przez niego po tragicznej śmierci kompozytora Epizodu na maskaradzie Mieczysława Karłowicza. Prawykonanie Małej suity, jak i wielu innych utworów z tych lat napisanych przez Lutosławskiego, poprowadził również Grzegorz Fitelberg.
Drugą płytę wypełniły w całości kompozycje Szymanowskiego. Fitelberg dyrygował pierwszymi wykonaniami większości jego dzieł, a szczególnymi względami darzył dedykowaną mu II Symfonię, chętnie włączał też do programów Tarantellę we własnej instrumentacji i Pieśń Roksany z opery Król Roger.