2006-03-08

Premiera opery komicznej Służąca panią Giovanniego Battisty Pergolesiego, realizowana w ramach projektu Opera w Pałacach, odbędzie się w dniu 8 marca 2006 roku w Operze na Zamku w Szczecinie. Przedstawienie reżyseruje Ryszard Peryt, scenografię przygotowała Mirosława Poślednik, a kierownikiem muzycznym jest Piotr Deptuch. Wystąpią soliści i zespół kameralny Orkiestry Opery na Zamku w składzie: Mykhaylo Tsebriy – skrzypce, Irena Tsebriy-Żywicka – skrzypce, Emilia Goch – altówka, Małgorzta Olejak – wiolonczela, Tadeusz Możejewski – kontrabas i Irena Paliwoda – klawesyn. Dyryguje Piotr Deptuch. W roli Serpiny zobaczymy Joannę Tylkowską, jako Uberto zaprezentuje się Andrzej Nowakowski i Janusz Lewandowski, a jako Vespone – Jakub Gwit.
Szczecińska premiera Służącej panią inauguruje projekt Opera w pałacach, który Opera na Zamku kieruje szczególnie do dzieci i młodzieży małych miejscowości Euroregionu, w których znajdują się zabytkowe obiekty, umożliwiające wystawienie tej sztuki. Głównym celem projektu jest popularyzacja wysokiej kultury w środowiskach wiejskich i małomiasteczkowych oraz aktywizacja twórcza dzieci, które uczestniczyć będą w przygotowaniu i realizacji przedstawienia.

Służąca panią (La serva padrona) to tzw. intermezzo, czyli niewielkich rozmiarów wstawka komiczna, grywana dla rozrywki pomiędzy częściami opery poważnej (opera seria), która trwała niekiedy nawet kilka godzin. Żeby nie zanudzić widzów, pomiędzy poszczególne akty wstawiano ucieszne scenki, których bohaterami byli zwykli ludzie. Spełniały więc tę samą rolę, co teatralne interludia - rozbawiały widzów. Jak to było w neapolitańskim zwyczaju pierwszej połowy XVIII wieku, intermezzo napisane zostało na dwoje wykonawców śpiewających (bas i sopran) oraz jedną postać niemą. Prawykonanie Służącej panią miało miejsce w Neapolu w 1733 roku i towarzyszyło urodzinom cesarzowej Elżbiety Krystyny. Wystawiano wówczas operę Niezłomny więzień G. B. Pergolesiego, o której mało kto już pamięta, natomiast przezabawne intermezzo dołączone do opery przeszło do historii gatunku jako pierwowzór opery buffo (czyli komicznej).