2013-11-08

Premiera Architektury światła Tomasza Praszczałka (Prasquala) – trzeciej części projektu operowego Orlando, odbędzie się 8 listopada 2013 roku w Hali Nr 2 Międzynarodowych Targów Poznańskich.

Spektakl jest produkcją Polskiego Teatru Tańca we współpracy z Teatrem Wielkim i Akademią Muzyczną w Poznaniu przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Kunststiftung NRW. Choreografia - Paulina Wycichowska, kierownictwo muzyczne - kompozytor, scenografia i kostiumy - Paulina Plizga, reżyser światła - Katarzyna Łuszczyk. Wystąpią: Chelsey Schill (sopran), Nathan Plante (trąbka) wraz z orkiestrą złożona ze studentów Akademii Muzycznej w Poznaniu pod batutą Prasquala.

Architektura światła stała się wspólną, ale zarazem i indywidualną refleksją jej twórców nad światem mistyki i rytuału. Spektakl powstał z inspiracji wybranymi ideami, które wydają się tożsame w różnych religiach, a także odniesieniami do holistycznego myślenia o człowieku i świecie. Tęsknota za harmonią i jednością motywuje do nieustannego poszukiwania ścieżek pozwalających łączyć przestrzeń fizyczną i metafizyczną. Nie są to tylko podróże intelektualne i duchowe filozofów, teologów i mistyków. Odkrycia współczesnej nauki wskazują, że sfery te współistnieją i przenikają się wzajemnie.

Spektakl zostanie powtórzony 9 listopada 2013 roku.

Tomasz Praszczałek (PRASQUAL)
Orlando - Architektura światła
kompozytor o projekcie

Architektura światła jest trzecią częścią projektu operowego Orlando, którego skomponowanie planuję na lata 2013-2018. Całe dzieło składa się z czterech części:
1. Architektura ciemności na 16 głośników w piramidzie na 4 poziomach (zaplanowana na 2016)
2. Architektura miłości na 4 solistów scenicznych, 8 solistów wokalnych, zespół instrumentalny i dźwięki elektroniczne (zaplanowana na 2015)
3. Architektura światła na 2 solistów, zespół instrumentalny, dźwięki elektroniczne i 8 tancerzy (2013)

4. Architektura wieczności (zaplanowana na 2017/2018)

Całości projektu towarzyszy idea Miłości jako siły sprawczej świata. Świat powstaje z Wieczności bez Początku przez rozdzielenie na Kochającego (Stwarzającego) i Obiekt Miłości (Stworzone) - to temat Architektury ciemności, nicią łączącą je jest miłość, która pojawia się w różnych odsłonach jako podróż po spirali rozwoju świadomości (Architektura miłości) i trwa tak długo, póki Kochający i Kochane nie zjednoczą się - po przejściu przez serię rytuałów – w Mistycznej Unii (Architektura światła), po której następuje Wieczność bez Końca (Architektura wieczności).

W każdej części Orlando zawiera się symbolicznie jego całość, za każdym razem w inny sposób. Każda część jest też grą pięciu Elementów (powietrze, ogień, ziemia, metal i woda) w różnych konstelacjach.

Architektura światła zostanie zrealizowana jako pierwsza i jej premiera – jako produkcja Polskiego Teatru Tańca we współpracy z Teatrem Wielkim i Akademią Muzyczną w Poznaniu przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Kunststiftung NRW – jest zaplanowana na 8 listopada 2013 w Hali Nr 2 Międzynarodowych Targów Poznańskich.
 

Główną częścią utworu jest 8 rytuałów, z których pierwszych siedem wykonywanych jest przez jednorodne grupy instrumentalne, zaś ósmy przez dwójkę solistów, w następującej kolejności:
1. Rytuał ciemności na 2 tuby
2. Rytuał przejścia na 4 oboje
3. Rytuał miłości na 2 saksofony
4. Rytuał krwi na 3 puzony
5. Rytuał światła na 4 klarnety
6. Rytuał gry na 4 perkusistów
7. Rytuał wieczności na 4 rogi

8. Rytuał mistycznej jedności na sopran i trębacza

Obsada Architektury światła zredukowana jest do jednego głosu, instrumentów dętych oraz perkusji, co z jednej strony podkreśla rytualny charakter dzieła, z drugiej symbolicznie wskazuje, jakie miejsce zajmuje ta część w całości opery.

Po wprowadzeniu z muzyką elektroniczną, następuje wprowadzenie zespołu instrumentalnego, potem trzykrotna Inwokacja do Światła przez solistów.

Kolejne rytuały będą niekiedy zapowiadane, czasem także komentowane przez solistów, rodzaj "aniołów" patrzących na to, co się dzieje z wyższego poziomu świadomości, obserwujących, kierujących, prowadzących całą akcję. Niekiedy przeprowadzenie rytuału jest możliwe tylko dzięki ich interwencji. W ostatnim rytuale soliści stapiają się w jedność, z której symbolicznie zostali zrodzeni w Architekturze ciemności, a także w Rytuale ciemności.

Dzieło rozgrywa się na trzech poziomach:
1. Poziom Zespołu Instrumentalnego, od którego odrywają się pojedyncze grupy poruszające się wokół publiczności podczas wykonywania rytuałów (Żywioł Powietrza)
2. Poziom Solistów, którzy stoją na balkonach ponad orkiestrą i publicznością (Żywioł Wody)
3. Poziom muzyki elektronicznej – cztery głośniki/grupy głośników wokół publiczności, umieszczone między poziomami 1. i 2.
W Architekturze światła następuje symboliczne odwrócenie dwóch Żywiołów: Woda znajduje się nad Powietrzem.

Zarówno soliści, jak i członkowie orkiestry poruszają się w przestrzeni podczas wykonywania utworu.