Artykulacyjne desenie

22 września 2008. Po południu. W monochromatycznych przestrzeniach Architektur nieobecności Sáncheza-Verdú, słyszalnych dzięki kunsztowi oktetu Cellonet, urzeczywistniła się idea leżąca u podstaw założenia tego zespołu – wydobyć skalę możliwych brzmień z idiomu czysto wiolonczelowego.

Kwartet gitarowy to medium nie aż tak oryginalne, ale również dające wiele możliwości. W bojowym, jak przystało na taniec wojenny Kampftanz Manuela Hidalgo, ideę walki symbolizowały agresje instrumentalne – hammering i inne sposoby szarpania i uderzania w struny i strunami. Zamiast zamówionego utworu Erika Oña zabrzmiał niezbyt enigmatyczny, Rêve énigmatique Vinko Globokara, którego performansowość bez kompleksów sprowokowała część publiczności do włączenia się do tej rozgrywki, oraz 8 utworów na kwartet gitarowy Martina Smolki, utrzymanych w większości w dynamice minimalnej, z upodobaniem do odstrojonej monodii.

Wieczorem, w scenerii „Konesera”, ozdobionej instalacją przegotowaną na potrzeby rejestracji telewizyjnej, w wykonaniu portugalskiego Sond’Ar-te Electric Ensemble, zabrzmiało pięć utworów na niemal identyczną obsadę kameralną, połączoną z brzmieniami elektronicznymi, w tym zamówienie „Warszawskiej Jesieni” – Mimesis II Ryszarda Osady oraz muzyka kompozytorów portugalskich. Być może to zmęczenie organizmu odbiorcy, a może stosowanie podobnych efektów artykulacyjnych, może zaś cechy oprogramowania Max, sprawiły, że mimo pewnych ciekawych rozwiązań utwory te wydawały się zaskakująco do siebie zbliżone.

La celda, będąca rodzajem dźwiękowej formy teatralnej, jak się wydaje, nie udźwignęła ani dramatyzmu samego tematu, ani ciężaru gatunkowego literackiego pierwowzoru Borgesa. Choć dobrze „zagrało” wnętrze Centralnego Basenu Artystycznego, choć narracja hiszpańskojęzyczna brzmiała rzeczowo i obiektywnie, w wyświetlanej na ekranie polskiej wersji tekstu znalazły się błędy, co utrudniało percepcję, zaś powtarzalność środków wizualnych i dźwiękowych czyniła nużące wrażenie. Ale może jest to wrażenie odosobnione...

(Katarzyna Naliwajek-Mazurek)