Jesienny wtorek uchem kronikarza

Kronikarz niestety nie jest cyborgiem (a szkoda!) i nie jest w stanie rejestrować wszystkich wydarzeń. Odbywające się o wcześniejszej porze, a jakże ważne koncerty kompozytorów młodych czy spotkania z kompozytorami i znawcami przedmiotu pozostają często poza zasięgiem możliwości czasowo-poznawczych. Zabraknie tu zatem relacji z południowych koncertów sobotniego i wtorkowego, zorganizowanych przez Koło Młodych ZKP.

W zależności od stanu umysłu i preferencji vel potrzeb słuchaczy utwory wykonane po południu przez zespół Barcelona 216 wzbudzały odmienne opinie – od zachwytu nad wysmakowanymi barwami w Giorno dopo giorno Sáncheza-Verdú, pozytywnego odbioru utworu Bronisława Kazimierza Przybylskiego czy serialnego Nonetu Roberto Gerharda po obojętność na tego typu ekspresje. W tekście z przewodnika festiwalowego przeważałaby chyba odpowiedź czwarta: „ ●●●● trudno powiedzieć”.  Muzyka Martina Matalona do filmu Buñuela, acz przyjemna, miała zaś charakter raczej zbyt filmowy...

Dzieła Stockhausena, które zabrzmiały wieczorem, świetnie wkomponowane w przestrzeń Torwaru, dostarczyły przeżyć – jak zechciałby sam kompozytor – chyba rzeczywiście odmiennych od wszystkiego, co wcześniej, i co potem. W Cosmic Pulses dźwięk był niemal dotykalny, stając się kosmiczną energią przenikającą świat i człowieka, przynosząc konfrontację z doświadczeniem samotności czy zagrożenia w ogromie wszechświata, a z drugiej strony przekonanie „taką Warszawską Jesień lubię”. Po ciekawym filmie, w którym Stockhausen borykał się z odpowiedzią na pytanie, czy jest dzisiejszym Mozartem, a kończącym się skokiem w naturę i ciemność, zespół musikFabrik (doskonale!) wykonał Stockhausenowski „dramat muzyczny” z II aktu opery Donnerstag z cyklu Licht stanowiący niezwykłe przedstawienie podróży Archanioła Michała dookoła świata i nagrodzony żywiołowym aplauzem publiczności.

   (Antycyborg)