Król Roger w Operze Krakowskiej

Premiera Króla Rogera Karola Szymanowskiego w reżyserii Michała Znanieckiego odbędzie się 13 listopada 2015 roku na scenie Opery Krakowskiej w ramach prezentacji polskiej twórczości operowej w roku obchodów 250-lecia Teatru Publicznego w Polsce. Kierownictwo muzyczne nad spektaklem objął Łukasz Borowicz, scenografię projektuje Luigi Scoglio.

W partii tytułowej wystąpi Mariusz Kwiecień, znakomity polski baryton, podbijający światowe sceny operowe. Artysta wcielał się już w tę rolę na scenach: Santa Fe Opera, Opera Bastille w Paryżu, a także Teatro Real w Madrycie. W maju 2015 roku Król Roger miał swoją premierę w Royal Opera House w Londynie. – Mariusz Kwiecień urodził się do roli Króla Rogera. Jego możliwości wokalne, aura, naturalna energia aktorska – to wszystko służy postaci napisanej przez Szymanowskiego i Iwaszkiewicza – napisał Tomasz Cyz, recenzując londyńską premierę w „Ruchu Muzycznym”.

Artysta często gości na deskach Opery Krakowskiej. Publiczność mogła podziwiać go m.in. jako Don Giovanniego i Eugeniusza Oniegina w operach wyreżyserowanych przez Michała Znanieckiego, a także w roli hrabiego Almavivy w Weselu Figara w reżyserii Laco Adamika. W roli Króla Rogera publiczność zobaczy również Mariusza Godlewskiego, jednego z czołowych polskich barytonów, który często gości na scenie Opery Krakowskiej. W partiach solowych wystąpią: Katarzyna Oleś-Blacha i Iwona Socha (Roksana), Pavlo Tolstoy (Pasterz), Vasyl Grokholskyi, Adam Sobierajski (Edrisi), Przemysław Firek, Jacek Ozimkowski (Arcykapłan), Marta Abako, Agnieszka Cząstka, Monika Korybalska (Diakonisa).

Kolejne spektakle odbędą się 15, 17 i 18 listopada 2015 roku.

Opera Król Roger Karola Szymanowskiego, budząc w ostatnich latach rosnące zainteresowanie, jest coraz częściej wystawiana na świecie. Szymanowski doczekał się uznania swojej muzyki, a współcześni reżyserzy docenili wieloznaczność, uniwersalną wymowę i otwartość interpretacyjną opery. Krakowska inscenizacja Michała Znanieckiego zakotwiczona jest we współczesności, by skupić się na uwypukleniu „ludzkiego” wymiaru dzieła. Roger to postać, która przechodzi transformacje emocjonalne i mentalne. Poszukując swojego ja, własnej tożsamości ludzkiej i seksualnej, zadaje fundamentalne pytania egzystencjalne. Mężczyzna, głowa rodziny, ojciec, mąż. Pozorny spokój, ład i harmonia zostają zburzone. Spektakl opowiada o efekcie motyla, który prowokuje Pasterz. Zmusza do introspekcji i wyborów, które powodują nieodwracalne zmiany, a wręcz katastrofy. Spokój rodziny, praw i schematów eksploduje, odkrywając ukryte instynkty, popędy, marzenia zarówno Rogera, jak i Roksany. Czy ten hedonizm i podążanie za nieznanym doprowadzi ich do satysfakcji, czy tylko do wiecznego szukania sensu bycia? Szymanowski i Iwaszkiewicz stawiają wiele pytań i tez, ale nie dają ostatecznych odpowiedzi. Świat zewnętrzny się zawali i nie ma już powrotu do Pałacu Praw: zostaje poszukiwanie szczątków porzuconej stabilizacji, młodości, harmonii. Tylko czy było warto? Na to pytanie bohater znajdzie odpowiedź dopiero w pośmiertnym tunelu do słońca.