2019-02-13

Forma sonatowa od epoki klasycyzmu stała się złotą zasadą budowy większości kompozycji. Sam gatunek sonaty, czyli kompozycji czysto instrumentalnej (w przeciwieństwie do śpiewanej kantaty), jeszcze bez ustalonej ściśle formy pojawił się już pod koniec XVI wieku. W muzyce baroku zetknąć się można z sonatami a due, a tre, a quattro itd., co oznaczało liczbę instrumentów melodycznych, którym zawsze towarzyszyło basso continuo. Takie sonaty w obsadzie pisał przedstawiciel wczesnego baroku, austriacki skrzypek Heinrich Ignaz Franz von Biber. Tego wieczoru usłyszymy jesto Sonatę à 3 d-moll na dwoje skrzypiec, puzon i basso continuo.

Forma sonaty i jej krótsza prostsza wersja sonatina pojawiały się także w twórczości XX-wiecznej. Sonatina na puzon i fortepian z 1954 roku Kazimierza Serockiego to jedna z kilku kompozycji na instrument będących efektem współpracy z puzonistą Juliuszem Pietrachowiczem. W trzyczęściowej wirtuozowskiej Sonatinie Serocki próbuje łączyć motywikę muzyki tradycyjnej ze współczesnymi środkami kompozytorskimi. Kolejnym XX-wiecznym przykładem sonaty jest napisana w 1962 roku Sonata na klarnet i fortepian Francisa Poulenca. Sonatowy program uzupełnią jeszcze Passacaglia na skrzypce i altówkę norweskiego kompozytora i skrzypka przełomu XIX i XX wieku Johana Halvorsena, a także Trio g-moll na klarnet, skrzypce i fortepian Arama Chaczaturiana.

Zespół Centrum Informacji i Promocji Filharmonii

Więcej – na stronie https://filharmonia.szczecin.pl/wydarzenia/997-Filharmonicy_Kameralnie__Magic_sonata_