2019-09-05

W roku 1949 miał miejsce okryty niesławą zjazd kompozytorów i krytyków muzycznych w Łagowie Lubuskim, podczas którego przedstawiciele aparatu władzy narzucili polskim twórcom doktrynę socrealizmu. Nie było to pierwsze spotkanie władz komunistycznych ze środowiskami twórców: wcześniej miały miejsce zjazdy literatów (w Szczecinie), plastyków (w Nieborowie), ludzi teatru (w Oborach) czy architektów (w Warszawie). Wydarzenia Łagowskie odbiły się szerokim echem w kręgu polskich kompozytorów i muzykologów. Reakcje te były zróżnicowane: od okupionych moralnymi dylematami prób przystosowania się po dramatyczne decyzje o emigracji.

Po 70 latach warto wrócić do Łagowa, by tam na miejscu, gdzie może wciąż słychać słabe echa wydarzeń 1949 roku, zastanowić się nad sprawami związanymi z relacją między muzyką a władzą, muzyką a wolnością, abstrakcyjną formą a mimetyczną treścią sztuki dźwięków. W tym historycznym miejscu naukowcy omówią problemy dotyczące tytułowych granic wolności w muzyce. Dotyczyć one będą zarówno szczegółowych kwestii związanych z konsekwencjami socrealistycznej presji czy zimnowojennego podziału Europy, jak i znacznie szerszych wymiarów relacji między artystyczną wolnością a jej uwarunkowaniami w kontekście całej historii muzyki.

Organizatorami wydarzenia są: Sekcja Muzykologów ZKP; Oddziałowe Biuro Badań Historycznych, Instytut Pamięci Narodowej w Poznaniu; Instytut Muzyki Uniwersytetu Zielonogórskiego. Partnerem Konferencji jest Stowarzyszenie Autorów ZAiKS.

POBIERZ: Program Konferencji.

ZOBACZ: wydarzenie na FB