2012-02-17

Żmudna, pracochłonna, trochę nudna – z takimi epitetami kojarzyła się kiedyś etiuda, która początkowo była utworem o charakterze wyłącznie dydaktycznym. Później jednak kompozytorzy zaczęli pisać efektowne etiudy koncertowe wymagające od muzyka brawury i wirtuozowskich zdolności. Z czasem oprócz etiud solowych popularne stały się etiudy przeznaczone na większy skład, tj. na orkiestrę. Pięć etiud na orkiestrę smyczkową szwajcarskiego kompozytora Franka Martina zostało zamówione przez dyrygenta Paula Sachera, który po raz pierwszy wykonał je wraz z orkiestrą kameralną Bazylei w 1956 roku. Dzieło to przyjęto z wielkim entuzjazmem pomimo panującej wówczas mody na utwory oparte na systemie dwunastodźwiękowym. Martin choć również był nim zainteresowany, to jednak nigdy do końca nie porzucił tonalności. Każda z etiud posiada pewną muzyczną ideę, która determinuje jej brzmienie. Można tu znaleźć płynnie przechodzące z jednej grupy instrumentów do drugiej linie melodyczne, różnego rodzaju pizzicato, intensywność i ekspresję długich współbrzmień oraz zastosowaną przez kompozytora technikę fugowaną i quasi-chorałową.

Na koncercie zabrzmią również Etiudy na orkiestrę smyczkową węgierskiego kompozytora Ivana Eröda – jednego z najwybitniejszych dziś twórców, którego muzyka stanowi połączenie bogactwa niepokojących, dramatycznych melodii z matematyczną precyzją budowania motywów i fraz.

Dnia 17 lutego 2012 roku o godz. 19:00 do Sali koncertowej Filharmonii Wrocławskiej w wykonaniu Wrocławskiej Orkiestry Kameralnej "Leopoldinum" pod dyrekcją Ernsta Kovacica usłyszymy także nastrojową i liryczną Serenadę Es-dur op. 6 Josefa Suka (ucznia i protegowanego Antonína Dvořáka) oraz Koncert potrójny na skrzypce, altówkę, wiolonczelę i orkiestrę smyczkową Alfreda Schnittkego (solo: Christian Danowicz, Michał Micker i Marcin Misiak).