2013-02-22

Niespełna dziewiętnastoletni Mieczysław Karłowicz w celu dalszego rozwijania swojego talentu muzycznego wyjechał z Warszawy na studia do Berlina. Początkowo grę na skrzypcach miał studiować u Josepha Joachima, jednak z braku miejsc nie został przyjęty do jego klasy. Oprócz gry skrzypcowej Karłowicz posiadał jeszcze jedną pasję – kompozycję. Rozpoczął zatem naukę u Heinricha Urbana – jednego z najwybitniejszych pedagogów kompozycji, zwolennika stylu Wagnera i Richarda Straussa. Serenada na orkiestrę smyczkową op. 2 jest jednym z pierwszych poważnych dzieł Karłowicza, które powstało dwa lata po rozpoczęciu jego studiów w Berlinie.

Canzona di barocco nie pochodzi wbrew pozorom z XVIII wieku. Powstała w 1983 roku. Utwór Henryka Czyża, określany jako pastisz, dla którego punktem wyjścia stał się styl barokowy, jest ukłonem kompozytora w stronę muzyki dawnych mistrzów, „co nie jest ani takie łatwe, ani ogólnie dostępne”, jak pisał twórca. Czyż korzysta z pewnych konwencji charakterystycznych dla minionych epok. Nie rezygnuje jednak z elementów specyficznych dla nieco bardziej współczesnego brzmienia, gdyż jak sam sugeruje „w ostatnich taktach pojawia się w partii skrzypiec sekunda mała, która jest jakby podpisem kompozytora XX wieku”.

Obie kompozycje będzie można usłyszeć w piątek, 22 lutego 2013 roku o godz. 19.00 w Filharmonii Wrocławskiej. W programie koncertu znajdzie się również Divertimento kompozytora, koncertmistrza Filharmonii Wrocławskiej i zarazem członka Lutosławski Quartet – Marcina Markowicza oraz słynny Koncert skrzypcowy d-moll Mendelssohna, który z towarzyszeniem Wrocławskich Filharmoników wykona uznany polski skrzypek Bartłomiej Nizioł.